มงกุฎกล้วยไม้ 8/4

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์ในชุดนุ่งซิ่นและสวมเสื้อพื้นเมืองสีน้ำเงินเห็นลูกชายมาแต่เช้าก็แปลกใจเลยรีบเดินออกมารับ

“มีงานที่ออฟฟิศเหรอลูกทำไมมาแต่เช้าล่ะ แล้วได้ข่าวพี่ออมบ้างไหมพักหลังแม่ไม่ได้ข่าวเลยนะ!!”

...ผู้เป็นแม่ปรี่เข้ามาแล้วถามถึงออมลูกสาวคนโตด้วยสีหน้ากังวล

...โอมหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผู้เป็นแม่แล้วมองใบหน้าที่เริ่มชรากับสายตารอคำตอบ ผู้หญิงที่ให้กำเนิดเขากับพี่สาวยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้วแต่ใจโอมกลับปั่นป่วนพูดไม่ออก แล้วอาการตื้อก็เกิดขึ้นอีกครั้งจนแก้มก็เริ่มสั่นก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆ ซึมออกมา...ซึมออกมา จนล้นแล้วไหลลงมาต่อหน้าผู้เป็นแม่

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์เห็นลูกชายน้ำตาไหลก็ตกใจพุ่งเข้าหาอย่างลนลานพร้อมกับจับแขนทั้งสองข้างของเขาแล้วเขย่า

“เป็นอะไรโอม!! เกิดอะไรขึ้นบอกแม่สิ!!! โอม!!”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์เขย่าแขนถามลูกชายอย่างตระหนกและเริ่มใจคอไม่ดีเมื่อเห็นลูกชายน้ำตาไหลไม่หยุด

“แม่ครับ!!! พี่ออม......!!!!”

...โอมพยายามจะพูดให้จบประโยคแต่อาการตีบตันทำให้เขาพูดได้แค่สั้นๆ

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์ได้ยินแค่นั้นก็ไม่อยากจะเดาต่อไป เพราะสิ่งที่ลูกชายเป็นอยู่ตอนนี้มันคงมีอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องที่เธอไม่อยากได้ยิน ความหวาดหวั่นโถมเข้าหัวใจผู้เป็นแม่

“อะไรกันโอม!! ไม่นะ...ไม่นะโอม อย่า...อย่าบอกแม่นะ!!!”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์พูดตะกุกตะกักหน้าซีดเผือด ยิ่งโอมไม่รีบแก้ต่างคำพูดของเธอก็ยิ่งเหมือนการยืนยันว่าสิ่งที่เธอคิดกำลังกลายเป็นความจริง

...โอมฝืนกลืนก้อนตีบตันที่จุกอยู่ลำคอลงไป

“ครับแม่!!! พี่ออมไม่อยู่แล้ว!! พี่ออมจากเราไปแล้วครับ!!!”

...โอมฝืนใจพูดออกไปจนจบประโยค ประโยคที่ทุกคนในครอบครัวไม่อยากได้ยิน

“หา!!!!!! ออม!!!! ออมลูกแม่!! ไม่นะ!!! ออมมมมม!!!”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์อุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีดแล้วร่างก็ทรุดลงเพราะเกิดอาการวูบ แต่โอมคว้าร่างแม่ไว้ทันก่อนร่างนั้นจะทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ขณะที่โอมช้อนร่างแม่ขึ้นอุ้มเสียงหนึ่งก็เกิดขึ้นจากในบ้าน

เพล้งงงงงง!!!

...สิ่งของบางอย่างตกแตกเสียดังออกมาข้างนอกทำให้โอมทำกำลังอุ้มแม่อยู่รีบเดินพาร่างของแม่เข้าไปในตัวบ้าน

...เขาเห็นพ่อยืนสั่นอยู่กลางห้องโถงจึงรีบเดินไปวางแม่ลงนอนยังโซฟาตัวยาวแล้วกลับมาดูผู้เป็นพ่อ โอมก้มมองพื้นเห็นแก้วกาแฟตกแตกเศษแก้วและกาแฟกระจายเต็มพื้น

“พ่อ!!! พ่อครับ!!!”

...โอมจับแขนพ่อทั้งสองข้างไว้ ร่างนั้นยืนสั่นโงนเงนใบหน้าซีดเผือด โอมรู้ทันทีว่าสิ่งที่เขาพูดกับแม่นั้นพ่อก็ได้ยินด้วยเช่นกันเพราะอยู่ห่างกันไม่มาก

...โอมรีบประคองให้พ่อนั่งลงยังเก้าอี้โซฟาตัวสั้นที่ใกล้ที่สุดแล้วรีบดึงมือถือออกจากกระเป๋าเสื้อยืนส์เพื่อโทรแจ้งโรงพยาบาลที่พ่อไปตรวจร่างกายอยู่เป็นประจำและร้องขอใรถพยาบาลให้มารับพ่อกับแม่ด่วน

...ป้าแม่บ้านและลุงคนสวนรีบวิ่งเข้ามาเพราะได้ยินเสียงวุ่นวายภายในบ้าน เมื่อเห็นสถานการณ์ฉุกเฉินของเจ้านายทั้งสองก็รีบเข้าไปช่วยปฐมพยาบาล แล้วแม่เลี้ยงฟองจันทร์ก็ค่อยๆ รู้สึกตัว

“ฮือๆๆๆๆ ออม!! ออมลูกแม่!!”

...เสียงร้องและเสียงเรียกลูกสาวของผู้เป็นแม่นั้นปานจะขาดใจ

...โอมนั่งปลอบใจแม่อย่างใกล้ชิด และคิดว่าตอนนี้เขาจะต้องเป็นทุกอย่างให้พ่อกับแม่ เขาต้องตั้งสติและเพื่อดำเนินการทุกอย่างแทนพ่อกับแม่

...สิบนาทีต่อมาเสียงรถพยาบาลก็วิ่งผ่านประตูรั้วเข้ามาจอดยังหน้าประตูบ้านเทียบรถของโอม โอมรีบบอกอาการของพ่อให้เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลฟังและบอกลุงคนสวนให้ไปกับรถพยาบาลด้วยเพื่อคอยดูแล ส่วนเขาจะดูแลแม่ทางนี้ก่อนแล้วจะรีบตามไป

...จนเมื่อแม่เลี้ยงฟองจันทร์ค่อยควบคุมสติได้แล้วเขาจึงบอกป้าแม่บ้านช่วยดูแลต่อส่วนเขารีบออกรถเพื่อตรงไปยังโรงพยาบาล

...ระหว่างทางโอมภาวนาขอให้พ่ออย่าเป็นอะไรมากและพยายามลำดับสิ่งที่ต้องทำ อันดับต่อไปคือแจ้งข่าวแก่ญาติๆ ทั้งหมด แล้วเตรียมเอกสารเพื่อยื่นขอรับศพพี่สาวมาทำพิธีทางศาสนาต่อไป

...โอมนึกถึงอาการของพ่อกับแม่เมื่อครู่ก็รู้สึกจุกและแค้น แล้วเขาก็นึกถึงใบหน้าของพ่อเลี้ยงทรงพล แม้จะเห็นแค่ผ่านๆ ครั้งสองครั้งแต่เขาก็พอจำเค้าหน้าได้ และจะจำไปจนวันตายว่าคนคนนี้ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ต่อไปบนทรัพย์ศฤงคารที่แสนโสโครกนั่น เมื่อไหร่เทพเจ้าจะมอบความตายให้มันเสียที!!

....................

...เย็นวันนี้เบญรดาหรือแวนด้าเลิกงานแล้วคิดอยากจะมาเดินเล่นดูดอกไม้หลากหลายชนิดในตลาดดอกไม้ ขณะนั้นกำลังมีรถขนส่งหลายประเภททยอยขับเข้ามาส่งดอกไม้ยังตลาดแห่งนี้

...แต่หัวใจเบญรดาหรือแวนด้ากลับหดหู่เกินกว่าจะชื่นชมสีสันและความงามของดอกไม้นานาพันธ์ที่อยู่ตรงหน้า เพราะข่าวร้ายที่นายพลตฤณผู้เป็นพ่อโทรมาบอกว่าคนที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับพ่อเลี้ยงทรงพลโดนวางยาพิษและเสียชีวิตแล้วเมื่อวาน

...แม้ไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้าค่าตากัน แต่การที่ได้รู้ว่าเธอเป็นคนสำคัญในการให้ข้อมูลเบื้องต้นจนทำให้ผู้บังคับการตำรวจแห่งชาติเรียกทีมรบพิเศษเข้าประชุมและเกิดการวางแผนจนทำให้เธอมาเดินตีเนียนเตร็ดเตร่อยู่กลางเมืองเชียงใหม่ในวันนี้อย่างไรเล่า

...เบญรดาหรือแวนด้าหยุดเท้าลงตรงหน้าร้านดอกไม้ร้านหนึ่งแล้วมองดอกเบญจมาศขนาดใหญ่สีเหลืองอร่ามพร้อมกับตั้งจิตระลึกถึงอุมาพร

(ขอให้ดวงวิญญาณของคุณอุมาพรไปสู่สุขคตินะคะ ฉันจะแก้แค้นให้คุณเองค่ะ ฉันจะแก้แค้นให้ทุกคนที่มันเคยกระทำไว้)

...แต่ขณะที่เธอกำลังตั้งจิตให้สงบเพื่อเคารพบุคคลที่ให้ข้อมูล ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งจากร้านถัดไปเดินออกมาหน้าร้าน

“คุณโอมเจ้า!! มายะหยังเจ้าหันเปิ้นอู้กั๋นว่าคุณโอมติดงานศพปี้สาวบ่ใจ้ก๋า ปี้เสียใจโตยเน้อ!!”

...เสียงผู้หญิงคนนั้นงน่าจะเป็นเจ้าของร้านตะโกนคุยกับใครสักคนซึ่งก็ดังพอที่เธอจะได้ยิน แต่เบญรดาไม่ได้สนใจอะไรกับการพูดคุยนั่นและเดินมองดอกไม้ชนิดต่างๆ หลังส่งจิตอธิษฐานให้อุมาพรแล้ว

...จังหวะที่เบญรดาก้าวเท้าออกไปจากจุดที่ยืน เขาคนนั้นก็เดินตามหลังมายืนแทนเธอ

“ผมนำค่าจ้างขนกล้วยไม้มาให้คนงานน่ะครับ ใช่ครับพี่!! ตอนนี้ศพพี่สาวตั้งอยู่ที่วัด แต่คนงานเขาทำงานเสร็จแล้วผมเกรงว่าเขาจะไม่มีเงินใช้จ่ายเลยนำมาให้น่ะครับ แล้วพอดีมีธุระแถวนี้ด้วย”

...โอมยืนคุยกับหญิงกับหญิงเจ้าของร้านคนนั้นโดยเขาเองก็เห็นว่ามีหญิงคนหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้า

...เบญรดาเองก็ได้ยินการสนทนานั่นเพราะเพิ่งเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว เธอได้ยินแว่วๆ แต่คำที่สะดุดหูคือกล้วยไม้ ดอกไม้ที่เธอชอบเลยได้รู้ว่าที่นี่มีกล้วยไม้มาลงด้วยแต่ยังไม่เห็นมีร้านกล้วยไม้เลย พอหันกลับไปเพื่อจะมองว่าคนพูดนั้นมีร้านอยู่ตรงไหน จะได้เดินไปชม

...ประจวบเหมาะกับที่โอมกล่าวคำลาพร้อมกับก้าวเท้าเดินไปอีกทาง เบญรดาเลยได้แต่เห็นหลังเขาค่อยๆ ห่างออกไป

....................