มงกุฎกล้วยไม้ 8/2

...ฤดูร้อนของเมืองเชียงใหม่ช่วงบ่ายวันนี้อากาศร้อนพอประมาณ เบญรดาซึ่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวรัดรูปสีกรมท่ากางเกงผ้าสีดำทรงกระบอกและรองเท้าคัทชูส้นเตี้ยที่ออกแนวสาวเท่ห์ใส่กันเดินอยู่บนฟุตบาทเพื่อหาสถานที่ตามโลเคชั่นที่ได้รับมา

...ด้วยท่วงท่าก้าวเดินที่มั่นคงบ่งบอกถึงสุขภาพที่แข็งแรงและอีกใบหน้าที่ดูสวยคมก็รับกับทรงผมที่เริ่มงอกเข้าที่ทำให้ภาพรวมดูดีมีเสน่ห์และเท่ห์น่ามอง สายตาจ้องไปยังตึกใหญ่หลังหนึ่ง

...จนเมื่อมายืนอยู่หน้าตึกแถวใหญ่โตโอ่อ่าประดับประดาสไตล์ล้านนาดูคลาสสิคและสวยงามมาก ป้ายเหนือประตูเป็นชื่อบริษัททัวร์ตรงตามเป้าหมาย แล้วเบญรดาก็เปิดประตูกระจกเข้าไปแจ้งพนักงานต้อนรับว่ามาหาผู้จัดการที่นี่

...ผ่านไปครู่เดียวก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินยิ้มมาแต่ไกล ความสูงของเธอน่าจะปรมาณร้อยหกสิบเซนติเมตร ผมยาวดำขลับที่กลางกระหม่อมมีเกล้าผมไว้ส่วนหนึ่งแล้วรัดเกล้าด้วยดอกไม้สีสวย ใบหน้าแต่งเติมได้อย่างพอดีรับกับความสวยที่มีอยู่แล้วก็ยิ่งส่งให้ดูมีออร่าสวยสง่าอย่างคนชาวเหนือได้ชัดเจน

“สวัสดีเจ๊า ปี้จื้อสายไหมนะเจ๊า ปี้เป๋นผู้จัดการตี้นี่ดูแลระบบงานตึงมดนะเจ๊า อั้นน้องตี้สำนักงานใหญ่แจ้งมาก่อเจ้า น้องจื้ออะหยังเจ๊า!!”

...คุณสายไหมในชุดนุ่งซิ่นและเสื้อพื้นเมืองสีโอรสสวยหวานกล่าวทักทายและถามชื่อเธอมาแต่ไกล

...เบญรดายกมือไหว้คุณสายไหมพร้อมส่งยิ้มให้แต่พอถูกถามชื่อก็ชะงักกึกแล้วหุบยิ้มแทบจะทันที คิดในใจว่า

(ตายล่ะหว่า!!! ลืมไปเลยว่าต้องมีชื่อ เอ๊!!! ชื่ออะไรดีล่ะ!!)

...เบลแสร้งยิ้มให้คุณสายไหมอีกครั้งก่อนจะทำท่าเอียงอายเล็กน้อยแล้วกวาดตามองไปรอบๆ เพื่อกลบเกลื่อนในขณะที่ต้องคิดชื่อให้ตัวเอง แม้เธอจะฟังคำเมืองไม่ถนัดแต่ก็พอเดาออกว่าสายไหมว่าพูดอะไร

...และทันใดนั้นสายตาของเบญรดาก็ไปหยุดอยู่ตรงสวนหย่อมเล็กๆ ซึ่งถูกจัดไว้สำหรับประดับสถานที่ ในสวนหย่อมเล็กๆ นั่นมีดอกกล้วยไม้สีบานเย็นสวยงามทีเดียว

“อ๋อเอ่อ...หนู...ชื่อ...แวนด้าค่ะ แวนด้า แหะๆ”

...เบญรดาแนะนำตัวเองตามชื่อกล้วยไม้สายพันธุ์แวนด้าแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน

...ด้วยไหวพริบและความรู้เรื่องดอกกล้วยไม้ที่พอมีอยู่บ้างเท่าหางอึ่ง เลยทำให้คิดชื่อได้ทันจนไม่ทำให้น่าสงสัยว่าแม้แต่ชื่อก็ดูเหมือนไม่อยากบอกซึ่งอาจทำให้มีพิรุธได้

“ว้าววว!!! แวนด้าจื้อเพราะขนาดเนาะ กนก่องามชื่อก็งามเหมาะแต๊ๆ เจ๊า”

...คุณสายไหมพูดแล้วส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เธอได้รับหน้าที่ให้สอนงานแก่พนักงานคนใหม่จากที่สำนักงานใหญ่ในกรุงเทพส่งมาและบอกว่าเป็นเด็กที่เก่งภาษาอังกฤษจึงส่งมาช่วยงานชั่วคราวช่วงเปิดโปรเจคใหม่สำหรับขายทัวร์ให้กับนักท่องเที่ยวแถบยุโรปที่เข้ามาเที่ยวเชียงใหม่มากขึ้นทุกวัน

“คงขอวิชาคุณสายไหมแล้วล่ะค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะแนะนำได้ทุกอย่างเลยค่ะงานหนักงานเบาไม่เกี่ยงค่ะ หนูรับได้หมดขอให้บอกนะคะ!!”

...เบญรดาหรือแวนด้าพูดไปยิ้มอ้อนไปเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกเอ็นดูเธอให้มากที่สุด

...และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อคุณสายไหมได้เจอกับคนมีกิริยาน่ารัก พูดจาไพเราะอ่อนน้อมถ่อมตนก็เกิดความรู้สึกดีได้ไม่ยาก

“เจ๊าแล้วปี้จะค่อยๆ สอนเน้อ วันนี้น้องแวนด้าพักก่อนน่ะเจ๊าเพราะนี่ก็แลงแล้ว ไว้วันพูกมาเข้ายะงานแปดโมงกึ่งเน้อ อั้นแล้วมีตี้พักแล้วก่อเจ๊า!!”

...คุณสายไหมพูดคำเมืองอย่างรู้สึกเอ็นดูแวนด้า และยังมีน้ำใจถามไถ่ถึงที่พักอีกต่างหากเพราะหากยังไม่มีเธอจะได้ช่วยหาที่พักให้

“มีแล้วค่ะเป็นอพาร์ทเม้นท์อยู่ใกล้ๆ ตลาดดอกไม้ตรงนี้เองค่ะ หนูมาถึงเมื่อตอนเที่ยวแล้วลองเดินเล่นแถวนั้นดูมีดอกไม้สวยๆ ทั้งนั้นเลยค่ะตลาดก็ทั้งใหญ่และกว้าง ดีจังค่ะตื่นเช้ามาเดินมาทำงานหนูจะได้ชมดอกไม้ให้สดชื่นก่อนเข้างานทุกวันเลยค่ะ”

...น้ำเสียงสดใสไพเราะและท่าทางไร้เดียงสาของแวนด้านั้นยิ่งทำให้คุณสายไหมรู้สึกถูกชะตาและชอบพอมากขึ้นอีก

“เจ๊า!! โชคดีเนาะตี้ได้พักตี้หั้น ปี้ก่าอยากอยู่ใกล้ๆ กาดดอกเหมือนกั๋นแหละเจ๊าเพราะช่วงกล่างคืนจะมีคนเอาดอกมาจากดอยต่างๆ จากโครงการหลวงก่ามีจากสวนจากฟาร์มเอกชนก่ามี เอามาส่งกาดเพ้แหละเจ้า ได้ผ่อดอกไม้นักๆ นี่ท่าจะงามขนาดเน้อ!!”

...คุณสายไหมชวนคุยอย่างเป็นกันเองและดีใจแทนเธอที่ได้พักใกล้ตลาดดอกไม้ซึ่งถือเป็นตลาดใหญ่ที่สุดของภาคเหนือ

...เมื่อแนะนำตัวและทำความรู้จักกันคร่าวๆ แล้วเบญรดาจึงขอตัวเดินกลับที่พักซึ่งอยู่ไม่ห่างจากบริษัททัวร์ที่เธอจะเริ่มทำงานในวันพรุ่งนี้

....................