มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 18

...เบญรดาเดินออกจากห้องพักตัวเอง หลังจากไตร่ตรองแล้วว่าต้องคุยบางอย่างให้เขาเข้าใจในงานของเธอเพื่อลดความอึดอัดลงเธอก็ตรงไปยังห้องทำงานเขาทันที

...เธอเคาะประตูห้องทำงานเขา จนมีเสียงตอบรับกลับมาก็เปิดเข้าไป

...โอมจากที่กำลังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คอยู่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองแล้วเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ถึงกับยิ้ม แล้วรีบลุกไปหาถึงหน้าประตูพร้อมกับจับมือจูงเธอเข้ายังเก้าอี้ที่เขาใช้นั่งทำงาน

...โอมนั่งลงก่อนแล้วรั้งเธอให้นั่งลงบนตักเขาพร้อมกับโอบร่างนั้นไว้เต็มวงแขน

“เป็นยังไงบ้างครับ!! สบายดีมั้ย!! ไม่เจอกันตั้งเกือบสองชั่วโมง คิดถึงจัง”

...โอมทักทายอย่างดีใจพร้อมทั้งพรมจูบต้นแขนเธอด้วยความคิดถึง

“โอเวอร์น่า อยู่กันแค่ตรงนี้เอง”

“ไม่เวอร์หรอก คิดถึงจริงๆ มีแต่เราแหละที่ปล่อยให้พี่คิดถึงตั้งแปดปี คิดถึงมาตลอด เพียงแต่ไม่รู้ว่าเราทำอะไรอยู่ที่ไหนเท่านั้นเอง”

...เขาพูดไปยิ้มไปและยังคงไล่จูบต้นแขนหอมๆ นั้นไม่หยุด

...โอมเพิ่งมารู้ตัวเองชัดเจนว่าคนที่เขาแอบประทับใจและคิดถึงมาตลอดนั้น จริงๆ มันคือความรักนั่นเอง เพราะเมื่อเขาได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งแล้ว ทำให้ความรู้สึกต่างๆ ยิ่งมีการเรียกร้องมากขึ้น ไม่ว่าจะอยากอยู่ใกล้ตลอดเวลา อยากให้เธอได้รับรู้ชีวิตทุกๆ มุมของเขา อยากให้เธออยู่กับเขาในทุกๆ ที่

...แต่โอมก็ต้องยอมรับความจริงอยู่อย่างหนึ่งว่า คนที่เอาหัวใจเขาไปหมดแล้วในตอนนี้คือคนที่มีภาระหน้าที่ใหญ่หลวงมากเกินกว่าจะมานั่งสร้างแผนชีวิตหรือฝันหวานกับเขา

“พี่รอฟังอยู่นะ”

...เขาพูดแล้วซบหน้าอิงไหล่ของเธอ

...ส่วนเบญรดาเมื่อมาเจอคนตัวใหญ่คลอเคลียอ้อนๆ เข้าก็เหมือนจะพูดไม่ออกบอกไม่ถูก แต่ทุกอย่างต้องดำเนินต่อไป โดยเฉพาะภารกิจที่ต้องรับผิดชอบให้จบ แล้วเธอก็เอียงหน้ามองเจ้าของตักที่เธอนั่งอยู่

“ฉันคิดว่า เราเพิ่งเจอกันและยังไม่ได้ทำความรู้จักนิสัยใจคอกันเลย เลยอยากให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไปได้มั้ยคะ!! และระหว่างนี้ฉันก็มีงานสำคัญอย่างที่คุณทราบนั่นแหละ เลยอยากให้..เอ่อ..อยากให้พี่โอมเข้าใจและให้อิสระเพื่อฉันจะได้ทำงานได้คล่องตัวขึ้นน่ะค่ะ”

...เบญรดาไม่ได้ตัดโอกาสทั้งตัวเองและเขา แต่พยายามเน้นให้เขายอมรับการทำงานของเธอ แต่เธอเห็นสีหน้านั้นหม่นลงแล้วกลับมาเป็นปกติ

“พี่บอกแล้วไงว่าพี่เข้าใจทั้งหมด แต่ขอพี่ถามได้มั้ยว่าทำไมต้องเป็นเบล มีตำรวจอีกเยอะแยะแต่ทำไมพี่รู้สึกเหมือนเบลมาเสี่ยงอยู่คนเดียว ตำรวจฝีมือดีๆ ทำไมไม่มาช่วยบ้างล่ะ”

...คำถามเขาทำให้เธอนิ่งไปเล็กน้อย เขามองไม่เห็นความซับซ้อนของงานจริงๆ เขามองในมุมคนทั่วไปซึ่งดูเหมือนไช่ แต่เธอไม่สามารถอธิบายความจริงให้เขาฟังได้ว่าภารกิจครั้งนี้เป็นความลับแค่ไหน แต่ถ้าจะไม่พูดเสียเลยก็คงไม่ได้

“เรามีหน้าที่กันหมดล่ะค่ะ เพียงแต่แยกย้ายกันทำงาน แต่ละคนก็เสี่ยงพอๆ กันแหละค่ะ แค่ภารกิจนี้ฉันรับหน้าที่นี้แล้วมาเจอคุณต่างหาก เลยทำให้คุณเห็นว่าฉันทำงานคนเดียว ถ้าฉันเจอใครที่ไม่ใช่คุณ เขาก็คงไม่สงสัยขนาดนี้หรอก”

...เธออธิบายตามหลักการแบบกว้างๆ เพื่อไม่ให้เขาถามต่อ

“อืมก็จริงสินะ ทุกคนกำลังทำหน้าที่กันอยู่ และถ้าเบลเจอคนที่ให้ความช่วยเหลือซึ่งเป็นคนอื่น เขาก็คงไม่รู้สึกมากเท่าพี่เพราะเขาไม่ได้มีความทรงจำมาก่อน ไม่เหมือนพี่ โอเคครับว่ากันตามนี้ เราจะค่อยเป็นค่อยไปกันนะ”

...โอมพยายามยอมรับในสิ่งที่เธอขอและอธิบายให้ฟัง แต่ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือเขาดังขึ้น เขาหยับมันขึ้นมาจากโต๊ะทำงานและกดรับสาย

“ฮัลโหล ว่าไงอินตา”

“ฮัลโหลคุณโอมคับ ผมหันคุณอัญชิกามาเพ้คับ เปิ้นจอดรถตี้โฮงจอดรถแล้วครับแล้ว เปิ้นมาโตยใผ๋บ่ฮู้ เป็นพ่อจายคับ กำลังย่างไปตี้บ้านแล้วนะคับ จะฮื้อผมไปจ่วยผ่อก่อคับ”

...อินตารีบโทรมารายงานเมื่อเห็นรถกระบะสีบรอนจอดลงที่โรงจอดรถซึ่งห่างจากตัวบ้านไปสามสิบกว่าเมตร นั่นทำให้โอมแปลกใจและสงสัยว่าอัญชิกามาทำไม

“เอ้ะคุณกรรณิกาเหรอ!!! มาทำไมนะ!! โอเคไม่ต้องหรอกเดี๋ยวผมต้อนรับเอง พี่ช่วยเช็คกล้วยไม้ของล็อตเย็นนี้ให้เรียบร้อยนะ”

...โอมบอกอินตาแล้ววางสายลง คนที่นั่งอยู่บนตักรีบลุกขึ้นยืนทันทีเพราะพอจะได้ยินเสียงจากอินตาที่พูดในสายว่ามีคนมา โอมลุกตามแล้วมองเธอแต่ยังคงแปลกใจกับแขกที่มาโดยไม่บอกล่วงหน้า

“คุณอัญชิกา คนดูแลตลาดดอกไม้น่ะครับ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่าเขามาทำไมเพราะไม่ได้นัดแนะอะไรกันไว้ หรือคงมีงานพิเศษแล้วจะมาสั่งดอกไม้หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่เอ้ะ!! ถ้าสั่งดอกไม้ก็น่าจะโทรมาก็ได้ ไม่เห็นต้องขับรถมาไกลขนาดนี้เลย”

...โอมพูดอย่างแปลกใจ แต่สัญชาตญาณนักรบทำงานทันที เธอรีบนึกถึงผู้หญิงคนที่เธอเห็นและเป็นคนที่อาซือไปหาที่ตลาดดอกไม้ในวันนั้น เมื่อประมวลความคาดเดาต่างๆ ได้ภายในไม่ถึงสิบวินาที

“ถ้าอย่างนั้นฉันกลับห้องดีกว่าค่ะ แล้วก็อยากจะรบกวนคุณว่าถ้าหากเขาถามหาบุคคลละก้ คุณช่วยเลี่ยงให้ฉันด้วยนะคะ คิดว่าน่าจะมาเพราะฉัน เพราะฉะนั้นคุณต้องช่วยฉันโดยการทำเป็นไม่รู้จักและอย่าให้เขารู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ ฉันกลับห้องล่ะค่ะ”

...เบญรดาพูดจบก็ทำท่าจะออกไป แต่โอมรีบจับมือเธอไว้

“เดี๋ยวสิ!! เกิดอะไรขึ้นเหรอ!! ทำไมดูเหมือนมีลับลมคมในแบบนี้ล่ะ”

...เขาถามอย่างสงสัย

“ไว้ค่อยเล่าให้ฟังนะคะ น่าจะมาถึงประตูบ้านแล้วล่ะ คุณออกไปต้อนรับเถอะ อย่าลืมนะคะว่าอย่าให้เขารู้เด็ดขาดว่าฉันอยู่ที่นี่”

...พูดจบเบญรดาก็รีบเดินออกจากห้องไป ส่วนโอมก็ค่อยๆ เดินออกไปและยังไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูด

...................