มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 5

...โอมยืนสั่งงานกับคนงานที่มีอยู่ร่วมหกสิบชีวิตตรงหน้ากระท่อมปีกไม้ตรงกลางสวนกล้วยไม้ของเขา พื้นที่ว่างโล่งรอบๆฟาร์มซึ่งก่อนหน้านี้ปล่อยให้รกร้างเพราะยังไม่มีแผนจะทำอะไรแต่ตอนนี้มันจะถูกถากถางเพื่อทำการขยายฟาร์มออกไปเพราะต้องเพิ่มพื้นที่สำหรับกล้วยไม้พันธุ์ใหม่ๆ ที่เขาตั้งใจลองเพาะเลี้ยงด้วยตัวเองเพื่อเตรียมส่งให้บริษัทคุณวิทซึ่งโอมจะนำกล้วยไม้ของจริงลงไปให้ชมอีกสองวันข้างหน้า

“เฮาต้องยะแนวกันไฟโตยเน๊อนาย แต่ตางพู้นมันติดถนนสาธารณะที่จะลงไปน้ำตกก่าบ่ต้องยะ ส่วนทางเพ๊ต้องยะตลอดแนวล่ะคับ"

...อินตาชี้มือไปตามทิศที่พูดถึงเพื่อบอกให้โอมผู้เป็นเจ้านายและคนงานทุกคนให้ได้ยินทั่วถึงกัน

“ใช่ครับนั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ!! ถ้าอย่างนั้นก็ลำดับงานตามที่ผมบอกพี่ไปเมื่อวานนะครับ วันนี้เคลียร์พื้นที่ที่จะลงเสากางแสลนก่อน เสร็จเมื่อไหร่ก็ลุยแนวกันไฟกันต่อเพราะใกล้จะหน้าร้อนแล้ว ผมเองก็ไม่อยากไปวิ่งทำตอนที่มันจะเกิดไฟป่า”

...โอมพูดเสียงดังฟังชัดและทุกคนก็รับทราบ แล้วหันไปมองอินตา

“เดี๋ยวผมจะเข้าเมืองล่วงหน้าไปก่อน พี่อินตาดูกล้วยไม้ที่ขนขึ้นรถด้วยนะว่าเรียบร้อยหรือเปล่าแล้วค่อยไปเจอกันที่ในเมืองทีเดียว”

...เขาบอกอินตาแล้วแยกตัวเดินขึ้นบันไดตรงไปยังบ้านไม้สักหลังใหญ่ริมหน้าผาเพื่อเตรียมตัวขับรถเข้าเมืองไปก่อนเพราะได้ทำการนัดเพื่อนๆ ไว้เพื่อจะไปคุยเรื่องพี่สาวของเขา

....................

“โอ้โหพี่โอม!!!! ไม่เจอตั้งนานหล่อเข้มเลยนะ!!!”

...เสียงแหลมใสของมินตราซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพฤกษ์ร้องทักมาจากในร้านขายยาแล้วเดินตรงรี่มารับถึงรถ

...โอมยิ้มให้หญิงสาวด้วยความคุ้นเคยหลังจากจอดรถตรงริมฟุตบาทหน้าร้านขายยาของพฤกษ์

“ไปอยู่ไหนมาพักหลังพี่ไม่เห็นเราเลยนะ!!”

...โอมถามมินตราด้วยความสงสัยเพราะก่อนหน้านี้จะเห็นเธอเกือบทุกครั้งเมื่อเขามาที่นี่

...มินตรายกมือไหว้สวัสดีโอมอย่างเป็นทางการแล้วสวมกอดหลวมๆ เพื่อทักทายอีกครั้งก่อนจะพากันเดินเข้าร้านไป

“ไปฝึกงานมาค่ะตอนนี้ฝึกเสร็จแล้วและรอสอบกอพอค่ะ”

...เธอตอบโอมจนเมื่อเข้ามายืนกันในร้านมินตรารีบก้าวเท้าไปยืนดักหน้าไม่ให้โอมเดินต่อ

“ทำไม!! มีอะไร!!”

...โอมเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยแต่ก็ยังยิ้มให้เธอ

...มินตราบีบต้นแขนของโอมเบาๆ แต่ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อทำให้เธอตาโตและมองเขาอย่างสำรวจตรวจตรา

“ว้าวอ้ายโอมฮู้ตัวก่อว่าเปี่ยนไปนัก หล่อเข้มยังกะนายหัวตางใต้ จะอี้แม่หญิงบ่ฮักบ่หลงได้จะใดก๋า”

...มินตราชมเขาด้วยภาษาคำเมืองแล้วแซวหยอดท้ายเรื่องผู้หญิง

...โอมหัวเราะมองหน้ามินตราด้วยความเอ็นดูแล้วยกมือขึ้นวางบนศีรษะเธอประหนึ่งผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก

“พูดไปเรื่อยน่า!! ฝึกงานเสร็จแล้วรอสอบกอพอแสดงว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ งั้นพี่มาขอได้แล้วสิ!!”

...โอมแกล้งแซวกลับไปบ้างอย่างสนิทสนมและรู้สึกว่ามินตราเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่งจึงแกล้งหยอกกันได้

...มินตราทำตาโตห่อปากแล้วส่ายหน้ารัวๆ ผมบ๊อบหน้าม้าแกว่งไปปัดมาดูน่ารักสมวัย

“บ่ได้เน๊อ!! เสียใจโตยเฮามีแฟนแล้ว อ้ายโอมกับเฮาเป็นแฟนกั๋นบ่เปิงเน๊อ!!”

...มินตราปฏิเสธพัลวันทั้งที่รู้ว่าพูดสนุกๆ กัน

“อ้าว!! ถ้ามินไม่เหมาะกับพี่แล้วใครจะเหมาะล่ะ ไม่มีใครเหมาะอีกแล้ว!!! พี่ต้องเป็นแฟนกับมินเท่านั้น ไปบอกไอ้หมอนั่นเลยว่ามาแย่งแฟนพี่ไปพี่จะแย่งคืนนะ!!!”

...โอมรับมุกต่อเพราะหน้าตาท่าทางสดใสของมินตราและช่างพูดนั้นทำให้คุยด้วยสนุก

“ฮ่าๆๆ บ่ๆๆๆ...บ่ได้เจ๊า!! อ้ายโอมมาสารภาพจ๊าไปเน๊อ ถ้ามาเร็วแห็มน้อยเฮาอาจพิจารณา แต่อู้ก็อู้เต๊อะ!! กนอย่างอ้ายโอมนี่ต้อง...อื่มมม!!...เอ๊!! แม่หญิงแบบไหนน๊า!!! โห๊ะ!! กึ๊ดบ่ออกเอาเป๋นว่าใผ๋ชอบป่าชอบดอยแล้วฮักดอกกล้วยไม้โตยก่อกนนั้นล่ะก่ะ ฮ่าๆๆ”

...มินตราพยายามคิดถึงลักษณะผู้หญิงที่จะมาคู่กับโอม แต่เพราะบุคลิกเคร่งขรึมตั้งใจทำแต่งานของเขาจึงไม่ค่อยเห็นเขาแสดงตัวว่าสนใจใครเป็นพิเศษเลยทำให้มินตราคิดถึงภาพของผู้หญิงคนนั้นไม่ออก

...โอมลุ้นจนขำสุดท้ายก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

...ทันใดนั้นพฤกษ์ก็เดินออกมาจากหลังร้าน

“มาแล้วเหรอ!!! ไอ้สกลกับไอ้เทพมาสักพักแล้วล่ะ”

...พฤกษ์เภสัชกรหนุ่มบอกโอม

“ฉันกำลังจะขยายพื้นที่น่ะเลยมีงานต้องสั่งเยอะ มาช้าไปหน่อยงั้นไปคุยกันเหอะ!!”

...โอมพูดเข้าเรื่องแล้วชวนกันเดินไปหลังร้าน ทิ้งให้มินตราดูหน้าร้านแทน

...โอมเดินตามพฤกษ์ไปยังหลังร้านซึ่งเป็นพื้นที่เอาไว้พักผ่อน มีสวนหย่อมปูด้วยหญ้าเทียมแล้วมีชุดโต๊ะเก้าอี้ตัวใหญ่ทำจากไม้สัก มีต้นแก้วปลูกยาวเป็นแนวติดริมกำแพงกำลังออกดอกส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ

....................