มงกุฏกล้วยไม้ 4/3

“พี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ!!! ไอ้พ่อเลี้ยงมันบอกให้พี่มาเกลี้ยกล่อมผมใช่มั้ย!!!”

...โอมกระแทกเสียงอย่างโมโหหลังจากฟังพี่สาวบอกจะให้เขาขายฟาร์มกล้วยไม้ให้พ่อเลี้ยงทรงพล เขาอุตส่าห์รีบมาหาพี่สาวตามที่พี่สาวโทรบอกว่าจะนัดเจอกันที่ร้านอาหารกลางเมือง แต่กลายเป็นมานั่งฟังผู้เป็นพี่สาวพล่ามอะไรเพ้อเจ้อเพื่อให้เขาขายฟาร์มกล้วยไม้เสียอย่างนั้น

...ออมเองก็พยามใช้ความอดกลั้นข่มอารมณ์เต็มที่เพราะจากที่นึกภาพไว้ว่าเงินเป็นร้อยล้านคงทำให้โอมใจอ่อนลงได้นั้นคงไม่ใช่และไม่ง่ายเสียแล้ว

“ฉันไม่ได้บ้าแต่คนที่บ้าคือแก!!! เงินเป็นร้อยๆ ล้านทำไมแกไม่ฉวยโอกาสรับมันไว้ แล้วนั่งกินนอนกินอย่างสุขสบายหรือใช้เลี้ยงดูพ่อกับแม่ไปถึงชาติหน้าก็ไม่หมด!!”

...ออมกระแทกเสียงกลับไปเช่นกันแต่พยายามข่มเสียงไม่ให้ดังมากเพราะอายลูกค้าหลายโต๊ะที่นั่งทานอาหารอยู่ใกล้ๆ โต๊ะของเธอ

...โอมฟังก็ยิ่งโมโหแต่พยายามเก็บอาการโกรธไว้สุดฤทธิ์เพราะยิ่งมองก็ยิ่งเห็นผู้หญิงขี้ยาตาคล้ำสภาพร่างโทรมๆ ที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้คือออมพี่สาวคนเดียวของเขานั่นเอง พี่สาวที่เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเคยบินไปเรียนถึงเมืองนอกจนได้วิชาความ่รู้มาเต็มสมอง แต่ตอนนี้กลับต้องมาเป็นทาสไอ้คนชั่วๆ และเป็นทาสยานรกนั่นอีก

...คิดไปก็ให้ฟ้าผ่าไอ้พ่อเลี้ยงทรงพลนั่นให้ตายๆ ไปเสียหรือนรกขุมไหนก็ได้ช่วยเอามันไปเร็วๆ ทีเถิด แต่เมื่อมองหน้าพี่สาวอย่างพินิจอีกครั้งความผูกพันธ์โดยสายเลือดก็ทำให้ความโกรธลดลง

“พี่ออม!!! กลับไปกับผมกลับไปอยู่บ้านกับพ่อกับแม่ พี่ไม่ต้องทำงานก็ได้ ผมจะดูแลพี่เองแต่ขอให้พี่กลับไปได้ไหม!!”

...โอมพูดด้วยเสียงสงบขึ้นเผื่อพี่สาวใจอ่อนและยอมกลับบ้านไปกับเขา

“ไม่!!”

“พี่ไปดูสภาพพ่อกับแม่ตอนนี้สิว่าทุกข์ใจแค่ไหนที่ต้องทนคิดถึงและเป็นห่วงพี่!! เป็นห่วงตลอดเวลาว่าจะกินยังไงจะนอนยังไงอยู่สบายไหม!! จะมีใครมาทำให้พี่เจ็บช้ำน้ำใจหรือเปล่า พี่กลับไปดูสิ!!!”

...โอมพูดถึงพ่อแม่หวังให้ออมคิดใหม่แล้ว

...ออมพี่สาวได้ฟังเรื่องพ่อกับแม่ก็เกิดอาการอึ้ง ความกราดเกรี้ยวค่อยๆ ผ่อนลงจนกลายเป็นนึกภาพเห็นพ่อกับแม่ตอนที่ดูแลตัวเอง แล้วน้ำตาก็ค่อยๆ รื้นขึ้นมาและนึกถึงวันที่เจอผู้เป็นพ่อที่หน้าธนาคารแล้วตนเองก็รนรานจนต้องเดินหนีเพราะตอนนั้นอยู่ในสภาพที่ขาดยา ยิ่งนึกภาพความเป็นครอบครัวที่อบอุ่นอยู่กันพร้อมหน้าก็ยิ่งเจ็บปวด

“พี่คิดถึงพ่อกับแม่ใจจะขาดแต่พี่ยังกลับไปตอนนี้ไม่ได้!! ถ้าแกอยากให้พี่กลับไปเร็วๆ แกก็ขายฟาร์มกล้วยไม้ให้พ่อเลี้ยงสิโอม!!”

...คำพูดฟังดูเหมือนจะดีเหมือนจะคิดถึงพ่อแม่จากหัวใจแต่ท้ายประโยคนั่นก็ยังเห็นแก่ตัวอยู่ดี

“พี่ออม!! สิ่งที่พี่คิดน่ะมันเห็นแก่ตัวมากรู้ไหม!! ใช่!! เงินเป็นร้อยๆ ล้านมันมากก็จริงแต่พี่รู้ไหมว่าตอนนี้ผมขยายตลาดเพิ่มได้แล้ว พนักงานของเราก็ขยันทำงาน คนงานที่ฟาร์มก็ตั้งใจทำงาน ทุกคนมีครอบครัวที่ต้องดูแลเหมือนที่เรามีพ่อแม่ที่ต้องดูแล แต่ถ้าได้เงินมาเราก็ดูแลได้เฉพาะพ่อกับแม่ของเราแล้วคนอื่นๆ ล่ะเขาจะเป็นยังไง!! ผมคิดว่าเรื่องแค่นี้พี่ดูออกแต่เพราะไอ้พ่อเลี้ยงกับยานรกมันทำให้พี่ไม่สนใจอะไรแล้ว และสิ่งที่ผมกำลังจะสร้างต่อในอนาคตมันมีมูลค่ามากกว่าเงินสกปรกของไอ้พ่อเลี้ยงเสียอีก พี่คิดจะตัดช่องน้อยแบบนี้แล้วพี่ออมคนเดิมไปอยู่ที่ไหน!! คนที่มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่จนใครๆ ก็รัก พี่ออมคนนั้นหายไปไหนแล้ว!!”

...โอมระบายความอัดอั้นออกมาทั้งหมด ความพยายามที่จะกดอารมณ์ไว้ไม่เป็นผลอีกต่อไป

...ออมได้แต่นั่งฟังแล้วนิ่งเพราะเมื่อทบทวนตามคำพูดของน้องชายแล้วก็ถือว่าเขาพูดถูกทั้งหมด คนที่ผิดพลาดอย่างร้ายแรงคือเธอแต่เธอจะแบกหน้าพามือเปล่าๆ กลับไปหาพ่อเลี้ยงได้อย่างไร!!

“สรุปแกจะไม่ขายใช่มั้ย!! ได้ไอ้โอม!! วันนี้แกไม่ขายแต่หลังจากนี้หากมีอะไรเกิดขึ้นกับแกก็อย่ามาร้องขอให้ฉันช่วยก็แล้วกัน สำหรับวันนี้ถือว่าเป็นการพบเจอกันที่สูญเปล่า ฉันกำลังจะเป็นนักธุรกิจแถวหน้าของภาคเหนือ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!!”

...สุดท้ายออมก็พ่ายแพ้ต่อกิเลสยอมเหยียบย่ำความเป็นตัวเองเพื่อแลกกับภาพสวยหรูที่พ่อเลี้ยงกรอกหูอยู่ทุกวัน ภาพที่เธอเห็นตัวเองเป็นนักธุรกิจสาวที่ทั้งเก่งและสวยโดยออมไม่รู้ตัวเลยว่ายาเสพติดที่ออมเสพเข้าไปเป็นตัวช่วยสร้างภาพลวงตาได้ดีทีเดียว

....................

...ตอนนี้จำนวนผู้เข้าฝึกคงเหลือ 203 คน เป็นชาย 170 คนและเป็นหญิง 33 คน และวันนี้ผู้เข้าฝึกทุกคนกำลังถูกแบ่งเป็นกลุ่มย่อยและแยกไปลงแช่ในบ่อเกรอะหลังอาคารต่างๆ ในฐานฝึก

“ทุกคนฟัง!! อาทิตย์นี้จะเป็นอาทิตย์สุดท้ายที่เราจะฝึกที่นี่ อาทิตย์หน้าเราจะย้ายไปฝึกยังพื้นที่ทะเลทราย และจะทำการสอบภาคสนามระดับสุดท้ายที่นั่นก่อนจะกลับมาสอบภาคทฤษฎีที่นี่อีกครั้ง จำไว้ว่าถ้าคุณตอบถูกมากกว่าแปดสิบห้าคะแนนในร้อยคะแนนคุณถึงจะผ่านการฝึกทั้งหมด การสอบภาคทฤษฎีไม่มีห้าสิบห้าสิบ เพราะเราถือว่าคุณได้ฝึกฝนทุกอย่างด้วยตัวเองแล้วฉะนั้นคำตอบต้องผิดน้อยที่สุด เข้าใจมั้ย!!!”

“เข้าใจครับ!! / เข้าใจค่ะ!!”

“เอาล่ะฐานต่อไปเอามื้อเที่ยงอันแสนอร่อยลงไปกินในบ่อเกรอะที่ความลึกมิดหัวคุณ ผมหวังว่าขนมปังคนละก้อนกับกลิ่นหอมๆ ในบ่อเกรอะคงจะทำให้รสชาติมันอร่อยเป็นเลิศขึ้นไปอีก ไปได้!!”

...สิ้นคำสั่งเด็ดขาดของครูฝึกแถวของผู้เข้าฝึกทยอยไปรับขนปังแข็งๆ ที่ปาหัวสุนัขเกือบแตกคนละก้อนๆ แล้วพาแถวเดินตรงไปหลังอาคารตามจุดที่มีทีมครูฝึกยืนรอรับอยู่

...เบญรดาประคองร่างโงนเงนๆ เดินตามแถวของตัวเองไปข้างหน้าหลังจากรับขนมปังมื้อเที่ยงมาถือไว้ เธอค่อยๆ ยกมือลูบศีรษะโล้นๆ ที่เพิ่งโกนผมออกไปเมื่อวานแล้วมือก็สะดุดเข้ากับบาดแผลที่มีไปทั่วศีรษะ ไหนจะซอกคอและต้นแขนล้วนเต็มไปด้วยบาดแผลทั้งที่เริ่มแห้งไปบ้างแล้วและยังมีเลือดไหลซึมอยู่ก็มี ทุกสัดส่วนของร่างกายไม่มีส่วนไหนที่ไม่ได้รับความเจ็บปวด เล็บเท้าที่หลุดรุ่ยออกไปเกือบครบทุกนิ้วนั้นมีบางนิ้วเริ่มอักเสบแต่ก็ต้องกัดฟันใส่รองเท้าคอมแบทเพราะความเจ็บปวดที่รออยู่ข้างหน้าคงไม่มากไปกว่าที่ผ่านมาอีกแล้ว

...ท่าเดินโซเซและกระเผลกนั้นเดินอย่างรีบเร่งเพื่อให้ทันเพื่อนร่วมแถวซึ่งตอนนี้สภาพทั่วไปไม่ต่างกันเลย

...ดวงตาที่มีเส้นเลือดขอดของเธอมองขนมปังในมือที่มีเชื้อราเป็นจุดๆ แล้วจินตนาการมองให้เป็นขนมเค้กที่แสนอร่อยที่เคยกิน อีกประเดี๋ยวก็จะได้ลงไปกินขนมเค้กที่มีท็อปปิ้งเป็นวิปปิ้งครีมในบ่อเกรอะ..เอ้ยในคาเฟ่แล้ว

...................