มงกุฏกล้วยไม้ 5/1

“กูว่าชัวร์ว่ะ!!! ไอ้พ่อเลี้ยงต้องหลอกให้พี่ออมส่งของแน่ๆ เพราะเพื่อนกูที่เชียงรายเคยบอกว่ามีผู้หญิงหน้าตาดีแล้วบอกลักษณะก็น่าจะเป็นพี่ออมนี่แหละ ไปพักที่เกสเฮาส์มันและเพราะโปรไฟล์พี่ออมดีมากไงเลยรอดจากตำรวจไปได้หลายครั้ง แต่มันคงไม่โชคดีเสมอไปนะเว้ยโอม”

...สกลบอกเพื่อนหลังจากช่วยติดตามข่าวของพี่ออมให้

...โอมฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที จะมีอะไรเลวร้ายไปกว่าการที่คนเรารู้ว่าสิ่งนั้นผิดแต่ยังทำ

...พฤกษ์เห็นเพื่อนเครียดก็รู้สึกเห็นใจอย่างมาก เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าคนดีๆ อย่างพี่ออมจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

“หรือว่าเราจะเข้าหาผู้ใหญ่ที่ไอ้พ่อเลี้ยงมันน่าจะเกรงๆ บ้างวะ!! ถึงจะจับมันไม่ได้แต่ก็น่าจะทำให้มันเบาๆ ลงบ้าง”

...พฤกษ์เสนอความคิดกับเพื่อนๆ

“อื้อหือ!!! มึงคิดว่าตำรวจโง่เหรอไอ้พฤกษ์ ก็ที่มันอยู่ยงคงกระพันได้ทุกวันนี้ก็เพราะมีเจ้าหน้าที่เป็นเบ๊มันไง!! แล้วผู้ใหญ่ที่มึงว่าน่ะ...ใคร!! ถ้ามึงไปไม่ถึงผู้ใหญ่ในสอตอชอก็ยากล่ะวะ!! ผู้ใหญ่ระดับจังหวัดระดับภาคแพ้เงินมันหมดแบบนี้มึงคิดจะเข้าหาใครอีก ส่วยแม่มหาศาล”

...เทพโพล่งออกมาด้วยความขุ่นเคืองและรู้เลยว่าเขาเกลียดพ่อเลี้ยงทรงพลมากแค่ไหน

...โอมมองช่อกล้วยไม้แวนด้าสีแดงเข้มที่เอามาฝากพฤกษ์เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว มีผีเสื้อกำลังบินวนไปวนมาแล้วเกาะนิ่งอยู่กับกลีบดอกของมัน

... เขายิ่งคิดก็ยิ่งแค้นและแค้นแทนทุกคนได้รับผลกระทบจากพี่เลี้ยงทรงพลและยานรกนั่น

“เมื่อไหร่จะมีมือพระกาฬมาเป่าหัวมันเสียทีวะแผ่นดินจะได้สูงขึ้น!!”

...โอมกัดฟันกรอดๆ พูดรอดไรฟันด้วยความแค้น

....................

...ณ ฐานฝึกหน่วยรบพิเศษ ประเทศอังกฤษ

“เอาล่ะทุกคนฟัง!! ตอนนี้จำนวนผู้เข้าฝึกทั้งหมดมีอยู่ 174 คน ชาย 152 และหญิง 22 คน ถือว่าเป็นจำนวนที่น่าภูมิใจทีเดียว แม้ก่อนหน้านี้เราต้องสูญเสียชีวิตนายตำรวจไปถึงแปดนายซึ่งเราเสียใจมากแต่ทุกอย่างก็ต้องเดินหน้าต่อไปเพราะเหลืออีกสองเดือนกว่าๆ ก็จะได้รู้ว่าใครจะได้รับการรับรองจากองค์กรกองกำลังตำรวจสากลบ้าง สำหรับวันนี้การฝึกอาจจะซอฟลงหน่อยนั่นคือไม่ต้องออกตากแดดตากลมเท่าไหร่นัก หมายความว่าเราจะให้คุณฝึกอยู่ในที่ร่มหรือในอาคารนั่นเอง”

...เสียครูฝึกประกาศก้องอยู่หน้าแถวในตอนเช้าของวันใหม่

...ผู้เข้าฝึกได้ยินดังนั้นก็เหมือนจะดีใจที่ร่างกายจะได้พักบ้างจากที่ทนทรหดอย่างหฤโหดมาหกเดือนเต็ม

...แต่แล้วครูฝึกก็พูดต่อ

“ผมจะบอกคุณว่าวันนี้จะเป็นภาควิชาใช้ร่างกายทดลองความเจ็บปวดโดยทำให้เกิดบาดแผลแล้วตามด้วยการให้ทดลองใช้ยาที่เป็นยาเสพติดเพื่อระงับความเจ็บปวดรวมถึงให้ทุกคนได้เรียนรู้ลักษณะหน้าตาและรสชาติของเฮโรอีน มอร์ฟีน โคเคน และไอซ์ ไปจนถึงสารเสพติดที่มีส่วนประกอบของเมทแอมเฟตามีน ขอย้ำว่าสารเสพติดที่เราให้คุณได้ใช้เพื่อเรียนรู้นี้จะเป็นเพียงการศึกษาเท่านั้น หลังจากนี้หากใครเข้าข่ายว่ายุ่งเกี่ยวกับมันอีกล่ะก็เราจะปลดคุณออกจากการฝึกและจะดำเนินคดีกับคุณทันที!!! เลิกแถวได้!!”

...ครูฝึกอธิบายแบบฝึกวันนี้แล้วสั่งเลิกแถวด้วยเสียงดุดันเช่นเคย

....................

...เบญรดาซูบลงมากเนื้อหนังทั่วร่างกายเต็มไปด้วยแผลถลอกปอกเปิก ผิวหนังแห้งจนตกสะเก็ดเป็นเกร็ดปลาช่อน ริมฝีปากแห้งกรัง ดวงตาห้อเลือดที่เปิดอยู่ครึ่งนึงนั้นซ่อนความมุ่งมั่นไว้เต็มหัวใจแต่เพราะการพักผ่อนหลับนอนที่ผิดวิสัยของมนุษย์ทั่วไปจึงทำให้ร่างกายทรุดโทรมอย่างเห็นได้ชัด

...เบญรดายกฝ่ามือซ้ายขึ้น แล้วยกมือขวาที่กำมีดปลายแหลมขึ้นมาวางคมมีดลงกลางฝ่ามือซ้าย กรามขบแน่นพร้อมกับกลั้นหายใจแล้วฮึดเชือดฝ่ามือตัวเองลงไป

ฉึบ!!!

“อ้ากกกก!!!”

...เสียงคมมีดกรีดผิวผ่าเนื้อบนฝ่ามือเปิดเป็นแผลยาวตามขวางเลือดไหลรินเหมือนน้ำรั่ว เธอข่มเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดไว้แล้วรีบวางมีดลงพร้อมกับรีบกำมือซ้ายไว้แน่นเพื่อห้ามเลือด

“มานี่เลย!!! ใครเปิดแผลให้ตัวเองแล้วเดินมานี่!!! มาเย็บแผลให้ดูหน่อยว่าคุณจะทำใด้สวยประณีตแค่ไหน มาๆๆ”

...ครูฝึกกวักมือเรียกเธออย่างหน้าตาเฉยเพื่อให้เข้าไปรับคำแนะนำเกี่ยวกับวิธีเย็บแผลสดโดยไม่สนใจว่าแผลบนฝ่ามือกำลังมีเลือดไหลออกมาตลอดเวลา

...เบญรดายกมือซ้ายไว้บนอากาศโดยมือยังคงกำไว้แน่นเพื่อห้ามเลือดแต่ก็ยังคงมีเลือดไหลทะลักออกมาจนไหลเป็นทางยาวลงมายังข้อศอกแล้วหยดติ๋งๆ ลงพื้นอาคาร

...ทุกอย่างต้องเรียนรู้จากของจริงเสมือนเกิดเหตุการณ์ออกรบหรือปราบปรามจริง แม้แต่เรื่องการชิมหรือการฉีดสารเสพติดเข้าร่างกายก็เพื่อให้รู้ว่าเวลาร่างกายรับสารเสพติดเข้าไปแล้วรู้สึกอย่างไร

....................