มงกุฏกล้วยไม้ 4/2

...โอมเห็นแม่สะอื้นหนักก็ยิ่งใจเสียเช่นกัน แต่เขาไม่ได้รู้สึกตกใจกับคำพูดของพ่อสักเท่าไหร่นั่นเพราะเป็นสิ่งที่เขารู้มาก่อนแล้ว

“แม่ครับ!!! พ่อครับ!!! ผมสัญญาครับว่าจะพาพี่ออมกลับมาและจะทำให้เขาเป็นพี่ออมคนเดิมให้ได้”

...น้ำเสียงจริงจังของโอมทำให้พ่อกับแม่ค่อยคลายความโศกเศร้าลงได้บ้าง

....................

...วิทลงจากรถที่ขับมาจอดยังโรงจอดรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญด้วยมาดสุภาพบุรุษ

“เชิญครับคุณอีฟถึงบ้านผมแล้วครับ!!”

...อีฟนักการตลาดมืออาชีพที่เขาลงทุนจ้างด้วยเงินเดือนสูงลิ่วให้มาช่วยผลักดันงานส่งออกของบริษัทให้ก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง เธอสวมชุดกระโปรงผ้าซีฟองสีครีมค่อยๆ ก้าวเท้าลงมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและเป็นมิตร

“บ้านน่ารักจังค่ะวิท”

...เธอพูดขณะหันมามองตัวบ้านที่เจ้าตัวพูดถ่อมตัวไว้ว่าอยู่กระท่อมปลายนากลางเมืองกรุงซึ่งเป็นมุกที่อีฟงงๆ เพราะนึกภาพไม่ออกเลยไม่รู้ว่าจะขำหรือจะแปลกใจกันแน่

“น่ารักเหมือนคนพามาใช่ไหม!! หึๆๆ เชิญเข้าบ้านเถอะครับคุณพ่อคุณแม่รออยู่แต่วันนี้เจ้าวิน คงไม่ได้อยู่ดูหน้าว่าที่พี่สะใภ้หรอกครับเพราะติดเข้าเวร อู๊ยยยย!!! อะไรที่ผมเผลอพูดไปก็ให้รู้ไว้นะครับว่าผมตั้งใจพูด อิอิ”

...วิทหยอดมุกอย่างอารมณ์ดี และเขายังเป็นเจ้านายที่มีอารมณ์ขันอยู่ตลอดจึงทำให้บรรยากาศในบริษัทของเขาค่อนข้างกระปรี้กระเปร่ากันทั้งวัน

“แหมพูดเสียจนอีฟไปไม่เป็นเลยนะคะ ฮ่าๆๆ”

...หญิงสาวโต้กลับอย่างคนอารมณ์ดีเช่นกันก่อนจะเดินตามหลังเขาเข้าไปในบ้าน

...พ่อกับแม่ของวิทนั่งอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ลุกขึ้นและรับไหว้จากหญิงสาวด้วยสีหน้าท่าทางยิ้มแย้มเช่นกัน

“นั่งก่อนลูก!!! ตามสบายนะ แหมหน้าตาน่ารักเชียว สมกับที่เจ้าวิทเขามานินทาให้แม่ฟังเลยล่ะ ฮ่าๆๆ”

...คุณปรียาเปิดวงสนทนาด้วยคำพูดที่เป็นกันเองพร้อมหยอดคำพูดสนุกๆ เพื่อไม่ให้หญิงสาวเกิดอาการเกร็ง

...นายพลตฤณเห็นอีฟแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คิดในใจว่าคงใกล้เวลาที่ครอบครัวจะมีงานมงคลแล้วกระมัง

...ส่วนวิทมีโทรศัพท์เข้ามาเมื่อเห็นหน้าจอว่าคนโทรเป็นเจ้าของฟาร์มกล้วยไม้จากเชียงใหม่เลยขอตัวออกไปคุยข้างนอก

...ระหว่างรอลูกชายคนโต นายพลตฤณก็ชวนอีฟคุยต่อ

“เจ้าวิทมาชมให้พ่อฟังนะว่าหนูเก่งการตลาดมาก พ่อดีใจนะที่เจ้าวิทได้คนเก่งๆ มาทำงานด้วยบริษัทจะได้เจริญรุ่งเรืองนะลูกนะ”

...นายพลตฤณแทนตัวเองว่าพ่อและพูดด้วยเสียงสุภาพยิ่งทำให้อีฟมือโปรเฟสชั่นแนลการตลาดรู้สึกอบอุ่นใจและคลายอาการเกร็งลงได้มาก

“คุณวิทก็เก่งค่ะนี่เพิ่งรับโปคเจคใหม่มาอีกหนึ่งงานค่ะคือรับซื้อดอกกล้วยไม้จากฟาร์มที่เชียงใหม่เพื่อส่งไปยังแถบลาตินอเมริกาค่ะ”

...ทั้งนายพลตฤณและคุณปรียาต่างมองหน้ากันแล้วยิ้มด้วยความภูมิใจในตัวลูกชาย เพราะทราบว่ากำลังคิดขยายงานส่งออกแต่ยังไม่ชัดเจนว่าจะเป็นสินค้าประเภทไหนจนมารู้จากปากหญิงสาวคนสนิทของลูกชายนี่แหละ

“ดอกกล้วยไม้เหรอ!!! โอ้โหดีจังเลยแม่ว่าต้องไปได้ดีแน่ๆ เพราะกล้วยไม้ของไทยนี่ขึ้นชื่อไปทั่วโลกเลยนะ!!”

...คุณปรียาพูดอย่างตื่นเต้นและดีใจกับข่าวใหม่ของบริษัทลูกชาย

“ค่ะเจ้าของฟาร์มเขาทดลองเพาะผสมเนื้อเยื้อให้เป็นพันธุ์ใหม่ๆ และดูแลจนออกดอกสวยมากค่ะแล้วถ่ายรูปส่งมาให้เราดู คุณวิทเห็นก็รีบตกลงเกือบทันทีเลยค่ะ เพราะสวยๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ”

...น้ำเสียงสดใสกับกิริยาท่าทางพอเหมาะนั้นทำให้บรรยากาศการพูดคุยมีสีสันขึ้นทันที

...จนเมื่อวีเดินเข้ามาพร้อมกับเปิดยิ้มมาแต่ไกล

“ประกาศครับคุณพ่อคุณแม่ครับ!! อาทิตย์หน้าเจ้าของฟาร์มกล้วยไม้จากเชียงใหม่จะเอากล้วยไม้ต้นจริงดอกจริงที่เสนอขายส่งกับเรามาให้เราได้ชมถึงที่เลยล่ะครับ ส่วนรายละเอียดความเป็นมาคิดว่าลูกน้องของผมคงโม้ให้พ่อกับแม่ฟังไปแล้วใช่ไหมครับ ฮ่าๆๆ”

...วีแจ้งข่าวกับทุกคนอย่างอารมณ์ดี

...คุณปรียามองหญิงสาวที่นั่งอมยิ้มอยู่อย่างน่ารักแล้วอดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงใครอีกคน คนที่เธอคิดถึงตลอดเวลา คนที่เธอสวดมนต์ทุกคืนเพื่อขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองและช่วยให้สำเร็จในการฝึกกลับมา

...แม้ต้องแลกกับการให้คำสัตย์ปฏิญาณว่าจะไม่เอ่ยถึงให้ใครได้รับรู้เพราะถือเป็นบุคคลที่จะปฏิบัติการราชการลับต่อไป แต่ไม่มีเวลาไหนที่ไม่คิดถึงและไม่เป็นห่วง นี่ก็เหลืออีกสามเดือนกว่าๆ แล้วที่เบลจะกลับมาให้แม่ได้กอดได้หายคิดถึง

...................