มงกุฏกล้วยไม้ 5/2

...โอมขับรถกระบะสี่ประตูสีดำเข้ากรุงเทพ เพื่อมาเซ็นสัญญาการซื้อขายดอกกล้วยไม้กับบริษัทของวิท แต่เขามาถึงตอนเวลาเลิกงานแล้วจึงโทรนัดแนะกับวิทเพื่อขอเลื่อนการเซ็นสัญญาไปวันพรุ่งนี้

“ฮัลโหล!! คุณวิทครับผมขอโทษจริงๆ ที่มาไม่ทันวันนี้พอดีระหว่างทางฝนตกหนักมากผมเลยแวะพักมาตลอดทางขออภัยจริงๆ ครับ”

...โอมพูดสายอย่างสุภาพและรู้สึกผิดที่มาไม่ทันเวลานัด

“ไม่เป็นไรครับคุณโอม งั้นถ้าคุณมาถึงกรุงเทพแล้วก็เข้ามาที่ออฟฟิศพรุ่งนี้ช่วงเช้าได้เลยนะครับอ้อแล้วพักที่ไหนครับเนี่ย!!”

“ผมจองโรงแรมไว้แล้วครับ ผมเอากล้วยไม้ที่จะให้คุณดูมาด้วยเกือบสิบกระถางเลยครับ งั้นเอาไว้เจอกันพรุ่งนี้ตามที่คุณว่าละกันครับ”

...แต่เมื่อวิทได้ยินว่าโอมนำกล้วยไม้มาให้ดูก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้ว่าหลังจากที่คุณอีฟคุยเรื่องดอกกล้วยไม้ให้แม่เขาฟังจนแม่อยากเห็นดอกกล้วยไม้ที่ว่านั่นมากประกอบกับวันนี้จะชวนอีฟไปทานข้าวที่บ้านจึงคิดว่าน่าจะเป็นโอกาสดีถ้าเขาจะชวนโอมไปที่บ้านเพื่อนำดอกกล้วยไม้ไปให้พ่อกับแม่ดูและถือโอกาสชวนโอมทานข้าวที่บ้านเสียด้วยเลย

“เอ่อคุณโอมครับ ถ้าผมจะเชิญคุณไปทานข้าวที่บ้านค่ำนี้เลยสะดวกมั้ยครับ พอดีวันนี้ผมนัดกับเพื่อนสนิทไว้มาทานข้าวที่บ้าน คุณพ่อคุณแม่และน้องชายของผมก็อยู่ด้วย เลยจะถือโอกาสเชิญคุณด้วยและแม่ผมก็อยากเห็นกล้วยไม้ด้วยครับ”

...โอมฟังแล้วรู้สึกเกรงใจแต่เมื่อวิทพูดเชื้อเชิญเสียขนาดนี้หากปฏิเสธก็กระไรอยู่เขาเลยรับและขอไอดีไลน์เพื่อให้วิทส่งโลเคชั่นมาให้

....................

“โอ้โหไม่ผิดหวังจริงๆ ครับคุณโอม ผมยอมรับฝีมือของคุณเลยเนี่ย สุดยอดครับ!!!”

...วิทยืนดูกล้วยไม้จากกระถางในมือแล้วพูดอย่างพอใจหลังจากรับมาจากโอมซึ่งเขานำออกมาจากกล่องโฟมใบใหญ่ที่บรรจุดอกกล้วยไม้ไว้เป็นสิบกระถางแล้วส่งให้วิท

...โอมทยอยหยิบออกมาทีละกระถางให้ส่งให้ทุกคนได้ชื่นชมความสวยของดอกกล้วยไม้ที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจขยายสายพันธุ์ใหม่ๆ ออกมา

...ทั้งนายพลตฤณ คุณปรียา วิน และอีฟ ต่างชื่นชมความสวยงามของดอกกล้วยอย่างตื่นตาตื่นใจ

“อ้าว! แล้วเราจะยืนมองกันอีกนานไหมเนี่ย ไปๆ เข้าไปคุยต่อข้างในเหอะ!! ส่วนกล้วยไม้นี่เดี๋ยวขอใส่กลับกล่องโฟมก่อนนะไว้พรุ่งนี้ผมจะจัดการแขวนโชว์ให้ดูเด่นเป็นสง่าไปเลย แหมสวยจริงๆ”

...อดีตนายพลบอกทุกคนแล้วหันไปบอกโอมด้วยน้ำเสียงดีใจที่ได้เห็นกล้วยไม้สวยๆ สมกับที่วิท ลูกชายคนโตคุยไว้จริงๆ พร้อมกับเดินไปหยิบกล่องโฟมใบใหญ่จากท้ายรถกระบะของโอมเพื่อเก็บกล้วยไม้

“ถ้ายายเบลเห็นคงตื่นเต้นน่าดูนะเนี่ย!!”

...คุณปรียาพูดอย่างลืมตัวเพราะอยากให้ลูกสาวคนเล็กเห็นด้วย

...แต่นายพลรีบส่งสัญญาณด้วยการส่ายหน้าเพื่อบอกว่าไม่ให้คุณปรียาพูดเรื่องลูกสาวคนเล็ก คุณปรียารู้ตัวว่าเผลอพูดออกไปเลยรีบเปลี่ยนสีหน้าใหม่แล้วหันไปยิ้มให้โอม

...เสี้ยววินาทีนั้นโอมเห็นทุกอย่างและคิดว่าที่นี่มีบุคคลหนึ่งที่ครอบครัวนี้ไม่อยากเอ่ยถึง แต่เขาเป็นแขกและไม่ได้ต้องการจะรู้เรื่องความเป็นส่วนตัวของใครจึงยิ้มตอบคุณปรียาและเดินตามเข้าบ้านไป

...เมื่อทุกคนเข้ามานั่งยังโซฟาชุดรับแขกในห้องโถงก็พูดคุยถามไถ่เพื่อทำความรู้จักกันมากขึ้นและดูนายพลตฤณจะสนใจงานของโอมมากทีเดียว ยิ่งเมื่อรู้ว่าฟาร์มกล้วยไม้ของเขาอยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ออกไปไกลพอสมควรและอยู่บนดอยท่ามกลางบรรยากาศรายล้อมด้วยขุนเขาก็ยิ่งทำให้ทุกคนตื่นเต้นและนึกภาพว่าที่นั่นต้องสวยมากแน่ๆ

....................

...โอมขออนุญาตเข้าไปล้างไม้ล้างมือก่อนจะร่วมรับประทานอาหารและขณะที่เขากำลังเดินกลับมายังวงพูดคุยนั้นโอมบังเอิญได้ยินคุณปรียากับลูกชายคนเล็กคุยกันอยู่ในครัว

“วินแม่คิดถึงน้องจังเลยลูก ป่านนี้เป็นไงมั่งไม่รู้นะดูสิพวกเรามีความสุขสนุกสนานกันแต่ยายเบลคงกำลังตรากตรำอยู่กับการฝึกหนัก”

...คุณปรียารำพันกับลูกชายคนเล็กช่วงที่ขอตัวเข้ามาดูเรื่องอาหารในครัว

“แม่ครับ!! ไอ้เบลมันไปฝึกรบน่ะครับไม่ได้ไปออกรบเสียหน่อย!!”

...วินปลอบใจแม่โดยการเตือนความจำว่านั่นคือการฝึกไม่ได้ไปต่อสู้กับศัตรูจริงๆ

“เฮ่อออ!!! แม่รู้น่าแต่มันอดไม่ได้ที่จะคิดนี่นา ก็ดูสิเรากำลังจะกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาแถมมีแขกพิเศษมาร่วมด้วยแล้วจะไม่ให้แม่คิดถึงน้องได้ยังไงล่ะ”

...คุณปรียาพูดจากหัวอกของคนเป็นแม่ที่คิดถึงและห่วงลูกตลอดเวลา

...โอมซึ่งได้ยินการสนทนาโดยบังเอิญแต่ก็ทำให้เขารู้เป็นนัยๆ ว่าที่นี่ยังมีลูกสาวอีกหนึ่งคนซึ่งกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่อะไรทำให้คุณวิทที่เคยเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังถึงบอกเขาว่ามีกันแค่สองคนพี่น้อง

...และเมื่อสักครู่ที่คุณปรียาเอ่ยถึงใครคนนั้นและขณะดูกล้วยไม้กันอยู่ก็เห็นท่านนายพลทำท่าแปลกๆ เหมือนปรามให้คุณปรียาหยุดพูดถึงใครคนนั้น แต่แล้วโอมก็ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องดังกล่าวเพราะไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเพียงแค่สงสัยตามที่เห็นและได้ยินว่าใครคนนั้นน่ะคือใคร!!

....................