แชร์

บทที่ 2

ผู้เขียน: Baihu
last update วันที่เผยแพร่: 2026-11-04 18:00:53

บรรยากาศก้นเหวสิ้นสูญนั้นเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของฉินเทียนที่ดังประสานกับเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบหิน

ฉินเทียนก้าวเดินออกมาจากถ้ำบรรพกาล ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่สมส่วนและผิวขาวผ่องดุจหยกสวรรค์ ทว่าภายใต้ผิวหนังที่งดงามนั้นกลับซ่อนเร้นคลื่นพลังที่พร้อมจะบดขยี้ภูเขา เสื้อผ้าเดิมของเขาฉีกขาดไปหมดแล้ว เขาจึงฉีกแขนเสื้อที่เหลือมาพันเอวไว้ลวกๆ

"หิว..."

ความรู้สึกแรกที่ปะทะเข้ามาไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความหิวโหยที่รุนแรงดุจสัตว์ป่า ร่างกายที่เพิ่งถูกสร้างใหม่ต้องการพลังงานมหาศาลเพื่อหล่อเลี้ยง 'กายาปีศาจอมตะ'

โฮก!

ทันใดนั้น เงามืดด้านขวาก็ไหววูบ กลิ่นสาบสางรุนแรงพุ่งเข้าจมูก พร้อมกับดวงตาสีเขียวเรืองแสงคู่หนึ่งที่จ้องมองมา สัตว์อสูรรูปร่างคล้ายหมาป่าแต่มีขนาดใหญ่เท่าลูกวัว ขนบนหลังของมันแข็งแหลมคมราวกับเหล็กกล้า

"หมาป่าทมิฬหลังเหล็ก" (สัตว์อสูรระดับ 1 ขั้น 4 – เทียบเท่ามนุษย์ ขั้นนักรบระดับกลาง)

ในอดีต หากฉินเทียนเจอสัตว์อสูรระดับนี้ในสภาพที่ตนเองมีลมปราณเพียง 'ขั้น 2' เขาคงต้องหนีหัวซุกหัวซุน เพราะสัตว์อสูรมีความแข็งแกร่งทางร่างกายตามธรรมชาติมากกว่ามนุษย์

แต่ทว่า... ตอนนี้แววตาของฉินเทียนกลับไร้ซึ่งความกังวล มีเพียงประกายอำมหิตที่วาวโรจน์

"อาหาร..."

เจ้าหมาป่าทมิฬคำรามลั่น มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมนุษย์ที่ดูอ่อนแอ จึงดีดตัวพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บที่แหลมคมตะปบเข้าที่ลำคอของฉินเทียน หวังจะปลิดชีพในครั้งเดียว

วูบ!

ฉินเทียนไม่ได้ใช้ท่าเท้าพิสดารใดๆ เขาเพียงแค่เอียงคอหลบเล็กน้อย ภาพการเคลื่อนไหวของหมาป่าดูเชื่องช้าลงในสายตาของเขา ราวกับ 'เนตรมาร' ที่ซ่อนอยู่ในสายเลือดกำลังทำงาน

"ช้าเกินไป"

เขาเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับสวนหมัดขวาออกไปตรงๆ ไม่มีการใช้เคล็ดวิชา มีเพียงพละกำลังดิบเถื่อนของร่างกายเนื้อล้วนๆ

ตูม!!

หมัดของฉินเทียนปะทะเข้ากับกะโหลกศีรษะของหมาป่าทมิฬอย่างจัง เสียงกระดูกแตกดังลั่นสนั่นหวั่นไหว ร่างของสัตว์อสูรหนักกว่า 300 จิน ปลิวกระเด็นไปกระแทกผนังหินจนยุบลงไป

เจ้าหมาป่าดิ้นพราดๆ อยู่บนพื้น หัวกระโหลกของมันยุบลงไปเป็นรูปกำปั้น สมองถูกทำลายในหมัดเดียว!

ฉินเทียนมองกำปั้นตัวเอง พลางกำและแบมือช้าๆ

"นี่หรือพละกำลัง 3,000 จิน? เพียงแค่หมัดธรรมดา ก็สามารถบดขยี้สัตว์อสูรขั้น 4 ได้ราวกับบี้มด!"

นี่คือความน่ากลัวของ 'กายาปีศาจอมตะ' แม้ระดับลมปราณจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่พื้นฐานร่างกายกลับเหนือล้ำกว่าใครในปฐพี!

ฉินเทียนเดินเข้าไปหาซากหมาป่า ความหิวโหยในท้องทวีความรุนแรงขึ้น แต่สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เนื้อ... จิตวิญญาณของเขากำลังเรียกร้องหา 'แก่นโลหิต'

วูบ... วูบ...

อักขระสีดำที่กลางหน้าอกเริ่มร้อนวูบวาบ ฉินเทียนวางฝ่ามือลงบนซากศพ แล้วเดินลมปราณตามเคล็ดวิชา "โกลาหลกลืนกินสวรรค์"

"จงกลืนกิน!"

ทันใดนั้น เส้นแสงสีดำทมิฬพุ่งออกจากฝ่ามือ เจาะเข้าไปในร่างของสัตว์อสูร เลือดเนื้อของหมาป่าทมิฬเริ่มเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว พลังงานสีแดงเข้มไหลย้อนกลับเข้ามาสู่ร่างกายของฉินเทียนราวกับสายน้ำเชี่ยว

ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วจุดตันเถียน พลังปราณที่เคยแห้งขอดเริ่มถูกเติมเต็ม

ปัง!

[ระดับเลื่อนขึ้น! นักรบ ขั้น 3]

ปัง!

[ระดับเลื่อนขึ้น! นักรบ ขั้น 4]

เพียงแค่ดูดกลืนหมาป่าตัวเดียว ระดับของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นถึง 2 ขั้นย่อย!

"ช่างเป็นวิชาที่ชั่วร้ายและทรงพลังยิ่งนัก..." ฉินเทียนพึมพำ เขามองซากหมาป่าที่เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก "ในวิถีธรรมะ การดูดกลืนพลังผู้อื่นถือเป็นเดรัจฉานวิชา แต่ในเมื่อสวรรค์บีบให้ข้าเป็นมาร... ข้าก็จะใช้มันเหยียบย่ำสวรรค์ซะ!"

เขาหยิบมีดสั้นที่ตกอยู่ข้างๆ มาเฉือนเอา 'แก่นอสูร' ออกจากหัวของหมาป่า ก่อนจะออกล่าต่อ...

...

เวลาผ่านไปสามวันในก้นเหวที่ไร้แสงตะวัน

ฉินเทียนสังหารสัตว์อสูรไปนับสิบตัว ระดับพลังของเขาพุ่งขึ้นมาหยุดที่ "นักรบ ขั้น 5 (สูงสุด)" พลังกายเนื้อเพิ่มขึ้นเป็น 4,500 จิน! ความเร็วในการบ่มเพาะเช่นนี้ หากคนภายนอกรับรู้ คงกระอักเลือดด้วยความริษยา

ทว่า ยิ่งเดินลึกเข้าไป บรรยากาศก็ยิ่งเปลี่ยนไป

อากาศที่เคยร้อนชื้นและเต็มไปด้วยพิษ กลับกลายเป็นหนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอ เกล็ดน้ำแข็งเกาะตามก้อนหิน ต้นไม้ใบหญ้าถูกแช่แข็งกลายเป็นประติมากรรมคริสตัลที่งดงามแต่แฝงอันตราย

"เหวสิ้นสูญไม่ควรมีสถานที่แบบนี้..." ฉินเทียนขมวดคิ้ว เขาโคจรลมปราณปกป้องร่างกายจากความหนาวเย็น

เบื้องหน้าคือ "ทะเลสาบน้ำแข็ง" ขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ลึกสุดของหุบเขา ผิวน้ำจับตัวเป็นน้ำแข็งหนา

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุด คือ 'โลงศพน้ำแข็ง' ที่โปร่งใสราวกับเพชร ลอยอยู่เหนือใจกลางทะเลสาบ

ภายในโลงบรรจุร่างของสตรีผู้หนึ่ง...

นางงดงาม... งดงามจนฉินเทียนที่เคยเห็นหญิงงามมามากมายยังต้องชะงัก เรือนผมสีเงินยวงยาวสยายเต็มโลงแก้ว ผิวพรรณขาวซีดแต่เนียนละเอียดดุจหิมะแรกฤดู คิ้วเรียวงามดั่งภาพวาด ภายใต้ชุดคลุมสีขาวบางเบา ไม่อาจซ่อนส่วนเว้าส่วนโค้งที่สมบูรณ์แบบได้

ทว่า... ร่างกายของนางถูกพันธนาการไว้ด้วย "โซ่ตรวนอักขระสีแดงเลือด" 9 เส้น ที่แทงทะลุไหล่ ข้อมือ และข้อเท้า ตรึงนางไว้กับโลง โซ่เหล่านี้แผ่ไอพลังงานความร้อนมหาศาลเพื่อกดข่มความหนาวเย็นในกายของนาง

"โซ่ผนึกมังกรเพลิง? นี่มันสมบัติระดับ 'สวรรค์'!" ฉินเทียนอุทานในใจ "ใครกันที่โหดเหี้ยมขนาดใช้สมบัติระดับนี้ทรมานนาง?"

ทันใดนั้น... เปลือกตาของหญิงสาวในโลงก็ขยับเล็กน้อย

แพขนตาค่อยๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่ง... ไม่ใช่สีดำ ไม่ใช่สีน้ำตาล แต่เป็น "สีแดงโลหิต" ที่งดงามและน่าหวาดกลัวดุจทับทิมต้องคำสาป

นางมองมาที่ฉินเทียน... แววตานั้นว่างเปล่า เย็นชา และทรงอำนาจราวกับราชินีมองดูมดปลวก

‘เจ้ามนุษย์... เจ้าหลงทางมาหาที่ตายงั้นรึ?’

เสียงของนางดังสะท้อนเข้ามาในจิตวิญญาณโดยตรง มันทรงพลังจนทำให้เลือดลมของฉินเทียนปั่นป่วน

"ข้าไม่ได้หลงทาง" ฉินเทียนรวบรวมสติ กัดฟันต้านทานแรงกดดันมหาศาล "ข้าแค่ตามกลิ่นอายมา... และดูเหมือนแม่นางกำลังลำบาก?"

‘ลำบาก?’ หญิงสาวแค่นเสียงในจิตใจ ‘เจ้ามดปลวกตัวน้อย... พลังเพียงขั้นนักรบ คิดจะมาทำอะไรกับผนึกระดับเทพเจ้านี้? ไสหัวไปซะ ก่อนที่ไอเย็นของข้าจะเปลี่ยนเจ้าเป็นรูปปั้น’

คำพูดดูถูกนั้นไม่ได้ทำให้ฉินเทียนโกรธ แต่กลับทำให้เขาสนใจมากขึ้น เขาเห็น... ภายใต้ความเย็นชานั้น มีความเจ็บปวดแสนสาหัสซ่อนอยู่ โซ่เพลิงกำลังเผาผลาญนางทุกวินาที

"ข้าอาจจะเป็นมดปลวกในสายตาเจ้า..." ฉินเทียนแสยะยิ้ม แววตาเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้น เขาชูมือขวาขึ้น พลังงานสีดำแห่งความโกลาหลเริ่มหมุนวนที่ปลายนิ้ว "แต่บังเอิญว่ามดตัวนี้... ชอบกิน 'ไฟ' เป็นอาหารว่างเสียด้วยสิ"

เขาสัมผัสได้ว่า 'กระบี่โกลาหล' ในตัวเขากำลังสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น มันต้องการ "กลืนกินพลังงานจากโซ่ตรวน" นั้น!

‘เจ้า...’ หญิงสาวเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานที่คุ้นเคย ‘กลิ่นอายนี้มัน... หรือว่าเจ้าคือ...’

"ข้ามีข้อเสนอ" ฉินเทียนพูดแทรกขึ้น "ข้าจะช่วยดูดซับเพลิงจากโซ่ตรวนให้ แลกกับการที่เจ้าต้องบอกทางออกไปจากนรกขุมนี้... ยุติธรรมหรือไม่?"

หญิงสาวในโลงน้ำแข็งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นางถูกขังอยู่ที่นี่มานานเกินไป นานจนแก่นชีวิตเกือบจะมอดดับ หากชายหนุ่มผู้นี้ทำได้จริง นางก็ยินดีจะเสี่ยง

‘ลงมือซะ แต่จำไว้... หากเจ้าตุกติก ข้าจะระเบิดแก่นวิญญาณลากเจ้าไปลงนรกด้วย’

ฉินเทียนยิ้มรับคำขู่นั้น เขาเดินเข้าไปวางมือทั้งสองข้างลงบนผิวโลงน้ำแข็ง ตำแหน่งที่โซ่ตรวนสีแดงเพลิงทั้ง 9 เส้นพาดผ่าน

"เตรียมตัวรับแรงกระแทกให้ดีล่ะ แม่นาง"

ฉินเทียนกระตุ้น 'คัมภีร์โกลาหล' เต็มกำลัง จุดตันเถียนหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ก่อเกิดแรงดูดกลืนมหาศาล

วูบ!

ทันทีที่เริ่มดูดซับ โซ่ตรวนอักขระแดงฉานก็ส่องแสงเจิดจ้า พลังงานความร้อนระดับ 'ไฟแก่นแท้แห่งสวรรค์' พุ่งย้อนกลับเข้ามาในร่างของฉินเทียน หวังจะเผาผลาญผู้บุกรุกให้เป็นจุณ

"อึก!!"

ฉินเทียนกัดฟันแน่นจนเลือดซึม เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปน ความร้อนระดับที่หลอมละลายเหล็กกล้าได้ไหลบ่าเข้ามาในเส้นลมปราณ ราวกับถูกน้ำกรดราดรดไปทั่วร่าง หากเป็นคนทั่วไปคงระเบิดตายไปแล้ว

‘กินมัน! กินมันให้หมด!’

เลือดแห่งความโกลาหลในกายเขาเดือดพล่าน มันฉีกกระชากพลังงานไฟที่เกรี้ยวกราด บดขยี้ และกลั่นให้กลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์

แครก... แครก...

โซ่ตรวนเริ่มหมองแสงลง และขาดสะบั้นลงทีละเส้น!

เพล้ง!

เมื่อโซ่เส้นสุดท้ายขาดลง โลงน้ำแข็งก็แตกกระจาย ร่างระหงของหญิงสาวผมเงินร่วงหล่นลงมา ฉินเทียนพุ่งเข้าไปรับร่างของนางไว้อย่างรวดเร็ว

วินาทีที่สัมผัสตัว ความรู้สึกวิปริตแล่นพล่านไปทั่วร่าง

ผิวกายของนางเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งพันปี แต่ภายในร่างกลับร้อนรุ่มดุจภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด!

"อึก... ร้อน..."

หญิงสาวครางออกมาแผ่วเบา ดวงตาสีแดงโลหิตปรือปรอย ริมฝีปากสีซีดเริ่มแดงระเรื่อ

"แย่แล้ว..." ฉินเทียนขมวดคิ้ว "โซ่ถูกทำลาย แต่ 'พิษไฟ' ที่สะสมมานับพันปียังตกค้างอยู่ในร่างนาง... และตอนนี้มันกำลังตีกลับ!"

เสื้อผ้าอาภรณ์สีขาวบางเบาของนางเริ่มไหม้เกรียมจากความร้อนภายใน เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดดุจหิมะที่เริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อ เสื้อคลุมตัวนอกสลายไปเป็นเถ้าถ่าน เหลือเพียงเอี๊ยมตัวในสีฟ้าอ่อนที่ไม่อาจปกปิดความอวบอิ่มของทรวงอกที่กระเพื่อมอย่างรุนแรง

ฉินเทียนพยายามข่มใจ กลิ่นกายหอมละมุนคล้ายดอกบัวหิมะลอยมาเตะจมูก ยั่วยวนสัญชาตญาณดิบเถื่อน

"เจ้า... ปล่อยข้า..." นางพยายามผลักไส แต่ไร้เรี่ยวแรง

"ถ้าปล่อย เจ้าก็ตาย" ฉินเทียนกล่าวเสียงเครียด ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้างาม "พิษไฟกำลังจะทำลายหัวใจเจ้า ข้าต้องดูดมันออกมา... เดี๋ยวนี้!"

เขาประคองร่างนางให้นั่งหันหน้าเข้าหาเขา ฝ่ามือหนาวางทาบลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่า สัมผัสที่เนียนนุ่มลื่นมือทำให้ใจเขาเต้นผิดจังหวะ

"อ๊า..." หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ร้องครางออกมาเมื่อความร้อนจากมือเขาปะทะกับผิวเย็นเฉียบ

เพื่อให้การถ่ายเทพลังสมบูรณ์แบบ... จำเป็นต้องสัมผัสจุดชีพจร 'ชานจง'

ฉินเทียนเลื่อนมือจากแผ่นหลัง อ้อมมาด้านหน้า... ปลายนิ้วสัมผัสโดนเนินอกอิ่มที่ล้นทะลักออกมาจากเอี๊ยม

"เจ้า! บังอาจ!" หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองเขาด้วยความอับอายระคนโกรธแค้น

"เพื่อชีวิตเจ้า... และเพื่อผลประโยชน์ของข้า"

ฉินเทียนประกบฝ่ามือลงกลางหน้าอกนาง สัมผัสถึงก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นและความร้อนที่อัดแน่น ทันทีที่เชื่อมต่อวงจรพลัง พลังงาน หยิน และ หยาง ก็เกิดการหมุนวนอย่างรุนแรง

บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนแรงขึ้น เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมและเรือนร่างของทั้งสอง เสื้อผ้าที่เหลืออยู่เปียกชุ่มแนบเนื้อ

"ร้อน... ข้าร้อน..." สติของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน นางเผลอเบียดกายเข้าหาเขาเพื่อหาที่ระบายความร้อน แขนเรียวบางโอบรอบคอฉินเทียน หน้าอกนุ่มหยุ่นบดเบียดเข้ากับแผงอกแกร่ง

"แม่นาง..." ฉินเทียนกัดฟันกรอด พยายามควบคุมสติไม่ให้เตลิด "ควบคุมสติหน่อย ข้าไม่ใช่พระอิฐพระปูน หากเจ้ายังเบียดเข้ามาเช่นนี้... ข้าอาจจะเก็บค่ารักษา 'แพง' กว่าที่ตกลงกันไว้"

เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวดังก้องถ้ำน้ำแข็ง เป็นท่วงทำนองที่ปลุกเร้ากิเลส แต่มือของฉินเทียนยังคงทำหน้าที่ดูดซับพิษไฟอย่างต่อเนื่อง

ตู้ม!

พลังงานระเบิดออกรอบทิศทาง!

พิษไฟเฮือกสุดท้ายถูกกำจัดจนหมดสิ้น ร่างกายของหญิงสาวกลับมาเย็นลงและสงบเงียบ... นางสลบไปในอ้อมกอดของเขา โดยที่ใบหน้ายังซบอยู่ที่ไหล่กว้าง

ฉินเทียนหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด

"พลังงานบ้าอะไรกัน... มหาศาลเกินไปแล้ว!"

เขาไม่รอช้า รีบนั่งขัดสมาธิเพื่อย่อยสลายพลังงานระดับสวรรค์ที่เพิ่งได้รับมา

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงระเบิดในจุดตันเถียนดังต่อเนื่อง ระดับพลังของเขาพุ่งทะยานราวกับเขื่อนแตก!

[ระดับเลื่อนขึ้น! นักรบ ขั้น 6]

...

[ระดับเลื่อนขึ้น! นักรบ ขั้น 9 (สูงสุด)]

เขาข้ามขั้นรวดเดียวถึง 4 ขั้น! ร่างกายถูกขัดเกลาด้วยพลังไฟและน้ำแข็งจนผิวหนังมีความทนทานในระดับวิปริต

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม...

หญิงสาวในอ้อมกอดเริ่มขยับตัว นางลืมตาขึ้น พบว่าตนเองอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยในอ้อมกอดของชายแปลกหน้า ความทรงจำอันน่าอับอายเมื่อครู่ไหลย้อนกลับมา

"เจ้า..."

นางรีบผละออกจากตัวเขา สะบัดมือเรียกชุดคลุมสำรองจากแหวนมิติออกมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว

"ข้าช่วยเจ้าไว้" ฉินเทียนลืมตาขึ้น เอ่ยดักคอก่อนนางจะอาละวาด "และดูเหมือนเราจะ 'ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์' เจ้าหายจากพิษ ข้าได้พลังเพิ่ม... ยุติธรรมดี"

หญิงสาวเม้มปากแน่น นางตรวจสอบร่างกายตัวเอง พบว่าพิษไฟหายไปหมดสิ้น แถมรากฐานพลังวิญญาณที่เคยเสียหายก็เริ่มฟื้นฟู ชายหนุ่มผู้นี้... ไม่ธรรมดา

"ข้าชื่อ เย่ชิงเสวี่ย" นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเย่อหยิ่งดั่งเดิม

"ฉินเทียน"

"ฉินเทียน..." นางทวนชื่อเขา "ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้า แต่บอกไว้ก่อน... เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้ และอย่าได้คิดว่าข้าจะยอมให้เจ้าแตะเนื้อต้องตัวอีกเป็นครั้งที่สอง"

"ข้าก็ไม่ได้พิศวาสอะไรเจ้านักหรอก ยัยก้อนน้ำแข็ง" ฉินเทียนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ (แม้ในใจจะยอมรับว่าสัมผัสนั้นยอดเยี่ยมมากก็ตาม) "เอาล่ะ ตามข้อตกลง... ทางออกอยู่ที่ไหน?"

เย่ชิงเสวี่ยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ผมสีเงินยาวสยายสะท้อนแสงจันทร์ ราวกับนางพญาผู้สูงศักดิ์

นางชี้มือไปที่ใจกลางเพดานถ้ำน้ำแข็ง

"ทางออกถูกปิดตายด้วยค่ายกล แต่ตอนนี้ข้าฟื้นพลังได้ส่วนหนึ่งแล้ว ข้าสามารถเปิด 'ช่องว่างมิติ' ชั่วคราวได้"

นางหันมามองฉินเทียนด้วยแววตาซับซ้อน

"แต่ข้าต้องเตือนเจ้า... โลกภายนอกตอนนี้อาจเปลี่ยนไปจากที่เจ้ารู้จัก และศัตรูที่ล่าข้า... แข็งแกร่งระดับที่เจ้าจินตนาการไม่ถึง หากเจ้าเดินทางไปกับข้า เจ้าอาจตายได้"

ฉินเทียนหัวเราะในลำคอ เขาหยิบกระบี่สีดำขึ้นมาพาดบ่า นัยน์ตาสีดำลึกสบตากับนางอย่างไม่เกรงกลัว

"ข้าตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เย่ชิงเสวี่ย... ตอนนี้ข้ามีบัญชีแค้นต้องสะสาง และเป้าหมายของข้าคือการเหยียบย่ำสวรรค์ ศัตรูของเจ้าจะเก่งแค่ไหนข้าไม่สน... เพราะใครขวางทางข้า มันผู้นั้นต้องตาย!"

เย่ชิงเสวี่ยจ้องมองบุรุษตรงหน้า แววตาที่เต็มไปด้วยความทะนงตัวและความมั่นใจนั้น... ช่างเหมือนกับ 'เขาคนนั้น' ในตำนานบรรพกาล

มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามจนถ้ำน้ำแข็งแทบละลาย

"ดี... ถ้าเช่นนั้นก็ไปกันเถอะ 'คู่หู' ของข้า"
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 47

    ราวกับชายชราผู้นี้เป็นเพียงหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ไม่ใช่ขอบเขตปรมาจารย์ ไม่ใช่ขอบเขตราชันย์... นี่คือยอดฝีมือเร้นกายอย่างแท้จริง! และในเสี้ยวอึดใจนั้น ดาบหักทลายสวรรค์บนหลังฉินเทียนก็สั่นพ้องเบาๆ ราวกับมันรับรู้ถึงกลิ่นอายบางอย่างจากตัวชายชรา "แต่ว่า... กฎของสำนัก..." ผู้อาวุโสคุมสอบพยายามแย้ง "กฎบิ

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 46

    ณ ลานหินพันขั้นหน้าสำนักกระบี่ไร้นาม สายตานับพันคู่จับจ้องมาที่แผ่นหลังของชายหนุ่มชุดดำผู้ก้าวออกไปยืนเบื้องหน้า "ศิลาหยั่งรากวิญญาณ" เสี่ยวฟาน นายน้อยผู้มีรากปราณสีน้ำเงินยืนกอดอก แสยะยิ้มรอคอยดูความล้มเหลวของผู้อื่นเพื่อเชิดชูตนเอง ฉินเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก โคจรปราณแท้ในร่างให้สงบนิ่งที่สุด เขาค

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 45

    มันยื่นมือหยาบกร้านหมายจะจับคางของซูหว่าน หมับ! มือของมันถูกหยุดไว้กลางอากาศ ด้วยมือที่แข็งแกร่ง​ดั่งศิลาหมื่นชั่งของฉินเทียน! "ไสหัวไป" ฉินเทียนกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาสีดำทองทอประกายเย็นเยียบ "ไอ้สวะ! แกกล้าจับมือข้าเรอะ!?" หัวหน้ากลุ่มคำราม มันปลดปล่อยปราณสายฟ้าสีน้ำเงินออกมาจากแขน หวังจะช็อ

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 44

    หลังจากรอนแรมออกจากป่ามรณะมาได้สามวันเต็ม ในที่สุด ฉินเทียนและซูหว่านก็มองเห็นเงาของ "เมืองกระบี่หัก" ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันคือเมืองหน้าด่านที่ตั้งอยู่ที่เชิงเขาของสำนักกระบี่ไร้นาม ในอดีตกาล เมืองแห่งนี้เคยรุ่งเรืองและคลาคล่ำไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์นับแสนจากทั่วสารทิศ ที่หวังจะมาฝากตัวเป็นศิษย์

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 43

    กล่าวจบ ฉินเทียนก็กลับไปนั่งขัดสมาธิ ปิดตาลงเข้าสู่ภวังค์สมาธิขั้นลึก เพื่อโคจรปราณและดูดซับโลหิตโอสถทิพย์ให้ผสานเข้ากับเส้นชีพจรอย่างสมบูรณ์ ​กลางดึกสงัด อากาศภายในถ้ำเริ่มเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง ซูหว่านค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นจากความอ่อนเพลีย นางสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเสื้อคลุมบุรุษที่ห่มทับร่างตนเองอยู่

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 42

    ซูหว่านกัดฟันแน่น นางยอมให้ตะขาบตัวนั้นโผล่หัวออกมาจากปากแผลฉินเทียน แล้วกัดเข้าที่ข้อมือของนาง! "อึก!" ร่างบางสะดุ้งเฮือก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่นางคว้าก้อนหินใกล้มือ ทุบลงไปที่หัวของตะขาบร้ายจนแหลกละเอียดคามือ! ทว่า... แม้ตัวการจะตายไปแล้ว แต่พิษที่หลงเหลืออยู่ในเส้นชีพจรยังคงแผดเผา

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status