บทที่ 9

เซิ่นหรูซวงหายใจติดขัดเล็กน้อย แล้วพูดอย่างสงบเสงี่ยมว่า "ไม่ได้พูดค่ะ คุณคงฟังผิดไปเอง"

เธอไม่คาดคิดเลยว่าซิงจือเหยียนจะยังจำเรื่องเมื่อคืนนี้และคำพูดของเธอได้

เขาไม่ได้คิดว่าเธอคือเว่ยอวิ่นลู่เหรอ?

จู่ ๆ ซิงจือเหยียนก็ยื่นมือออกไปโอบเอวของเธอ และดึงเธอขึ้นมานั่งบนตักอย่างแรงโดยไม่สนใจการขัดขืนของเธอ

ด้วยความตื่นตระหนก กระเป๋าเป้ของเธอหล่นลงไปใต้เบาะรถ

เซิ่นหรูซวงทุบไหล่ของซิงจือเหยียนอย่างบ้าคลั่ง "ซิงจือเหยียน คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?!"

ฝ่ามือของซิงจือเหยียนรัดเอวของเธอไว้แน่น กดเธอแนบไปกับเบาะคนขับ มืออีกข้างหนึ่งบีบคางของเธอไว้ ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องไปที่ดวงตาของเธออย่างเฉียบคม

"เธอคิดว่าฉันโง่เหรอ?"

เซิ่นหรูซวงยกแขนขึ้นมากันระหว่างทั้งสองไว้ "เมื่อคุณคิดว่าฉันเป็นเว่ยอวิ่นลู่ ทำไมฉันจะรู้สึกน่ารังเกียจไม่ได้?"

"ฉันบอกไปนานแล้วว่าฉันจะรักษาระยะห่างจากคุณ แต่เป็นคุณเองที่ล้ำเส้น"

"แล้วเรื่องวางยา คุณสืบได้หรือยังว่าใครเป็นคนทำ?"

เธอกำคอเสื้อของซิงจือเหยียนที่ดูดีมีราคาของเขาไว้แน่น ดวงตาสดใสของเธอปกคลุมไปด้วยม่านน้ำตา

"อย่าพยายามใส่ร้ายฉันอีกเลย"

"อีกแล้ว?" ดวงตาสีดำของซิงจือเหยียนมองเธออย่างใจเย็น "ฉันเคยใส่ร้ายเธอตอนไหน?"

เซิ่นหรูซวงคิดในใจว่า ชาติที่แล้ว นายทำมันนับครั้งไม่ถ้วน

เธอตายอย่างน่าอนาถแค่ไหน ซิงจือเหยียนและเว่ยอวิ่นลู่ก็แทงข้างหลังเธอมากเท่านั้น

จู่ ๆ ซิงจือเหยียนก็หัวเราะเยาะเบา ๆ และบีบคางของเธอไว้

"อีกอย่าง รักษาระยะห่างเหรอ?"

"ฉันยังไม่อนุญาต"

ดวงตาของเซิ่นหรูซวงแดงก่ำขึ้นทันที "คุณหมายความว่าไง?"

น้ำเสียงของซิงจือเหยียนเรียบเฉย "ก่อนที่ฉันจะสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่าง เธออย่าคิดที่จะหนี"

"พูดตามตรง คุณก็ยังไม่กล้าสงสัยเว่ยอวิ่นลู่" เซิ่นหรูซวงประชดประชัน "เรื่องมันชัดเจนมากแล้ว นอกจากน้ำผลไม้แก้วนั้นแล้ว ยังมีจุดที่น่าสงสัยตรงไหนอีก?"

เธอยิ้มให้ซิงจือเหยียนอย่างประชดประชัน "เว่ยอวิ่นลู่ก็สมหวังแล้วนี่ ไม่ใช่หรือไง?"

สีหน้าของซิงจือเหยียนดูหม่นลงมาก และเขาก็พูดอะไรบางอย่างเบา ๆ "ไม่"

แต่เซิ่นหรูซวงกลับเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน"

เธอผลักซิงจือเหยียนออกอย่างแรง แล้วก้าวขากลับไปนั่งที่เดิม หยิบกระเป๋าเป้ที่อยู่ใต้เบาะรถมากอดไว้ในอ้อมแขน

ตลอดทางที่เหลือ ทั้งสองต่างเงียบ ซิงจือเหยียนหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูข้อมูลอีกครั้ง

เมื่อถึงโรงเรียน เซิ่นหรูซวงก็ลงจากรถทันที และเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ในรถ โทรศัพท์ของซิงจือเหยียนดังขึ้น

เป็นสายที่มาจากเว่ยอวิ่นลู่

"จือเหยียน ตอนนี้คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?"

ซิงจือเหยียนตอบรับเบา ๆ

สักพัก เว่ยอวิ่นลู่ก็พูดเสียงเบา ๆ ดูเหมือนจะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

"จือเหยียน เมื่อคืนนี้ทำไมนายถึงไม่ยอมให้ฉันช่วยล่ะ? ฉันรู้ว่านายให้ความสำคัญกับฉัน แต่ฉันเต็มใจ...”

"ลู่ลู่" ซิงจือเหยียนขัดจังหวะเธอ ถอนหายใจเบา ๆ "อย่าคิดถึงเรื่องพวกนี้เลย"

เว่ยอวิ่นลู่เงียบไปทันที

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถามว่า "จือเหยียน วันนี้คุณถึงไปส่งคุณหนูเซิ่นที่โรงเรียน? พวกคุณคุยอะไรกันหรือเปล่า?"

ซิงจือเหยียนตอบสั้น ๆ "เปล่า"

เว่ยอวิ่นลู่พูดขึ้นมาทันที "จือเหยียน เรื่องที่นายโดนวางยา นายจะสงสัยฉันหรือเปล่า?"

เงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของซิงจือเหยียนก็อ่อนโยนลง "ไม่หรอก เธอวางใจได้"

ในที่สุดเว่ยอวิ่นลู่ก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ "งั้นฉันก็สบายใจแล้ว ฉันจะรอคุณกลับมานะ"

ซิงจือเหยียนตอบรับแล้ววางสาย

เขามองไปที่ประตูโรงเรียน ร่างของเซิ่นหรูซวงได้หายไปในกลุ่มนักเรียนแล้ว

เพราะความเมตตาของคุณหนูซิงฟานโหรว ทำให้เซิ่นหรูซวงไม่เป็นที่ต้อนรับในโรงเรียนนี้ มิหนำซ้ำยังถูกกันออกจากกลุ่ม

ที่นี่เป็นโรงเรียนของชนชั้นสูง มีแต่ลูกคุณหนูคุณชายที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ และเมืองนี้ก็มีตระกูลซิงเป็นผู้นำ ทำให้มีคนจำนวนมากติดตามซิงฟานโหรวเหมือนเงา

เพราะเธอคือคุณหนูตัวจริงของตระกูลซิง

ทันทีที่เซิ่นหรูซวงเดินเข้าไปในห้องเรียน บริวารของซิงฟานโหรวก็พูดเสียดสีขึ้นมาทันที "โอ๊ย กลิ่นอะไรเนี่ย? เหม็นจัง หรือว่าใครบางคนไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้วไปกลิ้งอยู่ในถังขยะมาหรือเปล่า?"

นักเรียนรอบข้างต่างพากันหัวเราะเยาะ สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามมองมาที่เซิ่นหรูซวง แม้จะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ก็ชัดเจน

เซิ่นหรูซวงเดินผ่านไปโดยมีสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะจงใจเตะขาใครบางคนที่แสร้งวางพาดทางไว้ แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะของเธออย่างสงบ

ซิงฟานโหรวรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอ

เธอเดินเข้ามาพร้อมกับบริวารของเธอมาที่โต๊ะของเซิ่นหรูซวง แล้วใช้เท้าเตะโต๊ะของเซิ่นหรูซวงจนล้ม

เซิ่นหรูซวงถอยทันจึงไม่ถูกโต๊ะกระแทกเข้าใส่

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างเย็นชา "เธอทำอะไรของเธอ?"

ซิงฟานโหรวหัวเราะขึ้นมาทันที "ทำอะไรเหรอ? แน่นอนว่าต้องเปิดโปงคนหน้าไม่อายอย่างเธอไง"

เธอจงใจพูดเสียงดัง เรียกความสนใจจากเพื่อนทั้งห้องให้มามุงดู

"ทุกคนฟังให้ดีนะ เซิ่นหรูซวงมันหน้าด้านถึงขีดสุด วางยาปลุกกำหนัดพี่ชายของฉัน ซิงจือเหยียน หวังขึ้นเตียงกับเขา!"

"นี่คือสิ่งที่นักเรียนมัธยมปลายทำกัน น่าขยะแขยงจริง ๆ โชคดีที่พี่ชายฉันกับแฟนของพี่ชายฉันฉลาดพอ ถึงไม่ได้ตกหลุมพรางของเธอ!"

"เธอเป็นแค่มือที่สามที่ไร้ยางอาย"

ทั้งห้องเรียนเกิดความโกลาหลขึ้นทันที สายตาที่มองมาที่เซิ่นหรูซวงเต็มไปด้วยความตกใจและความโกรธ เหมือนมองขยะ

เซิ่นหรูซวงไม่มีทางทนกับคำใส่ร้ายพวกนี้ เธอจึงลุกขึ้นยืน

เธอสูงกว่าซิงฟานโหรว จึงต้องก้มหน้าลงมองซิงฟานโหรว

สายตาของเธอเย็นชา ริมฝีปากเม้มแน่น

"ข้อแรก ไม่ใช่ฉันที่เป็นคนวางยาซิงจือเหยียน และฉันก็ถือว่าเป็นผู้เสียหายคนหนึ่งด้วย"

"ข้อสอง ซิงจือเหยียนยังไม่ได้สรุปเรื่องนี้เลยว่าใครเป็นคนทำ แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรที่จะมาปล่อยข่าวลือที่นี่?"

"ข้อสาม เธอพูดว่าคนอื่นหน้าไม่อายและเป็นมือที่สาม แต่เธอก็ไม่ได้มีท่าทีเหมือนนักเรียนมัธยมปลายเลยสักนิด"

ซิงฟานโหรวโดนตอกกลับแบบไม่ให้ตั้งตัว ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ

เมื่อซิงฟานโหรวโยนกระเป๋าเป้ของเธอลงบนพื้นและมีเสียงดังกรอบแกรบดังขึ้น เซิ่นหรูซวงยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาอะไร

ทันใดนั้น เธอก็รีบก้มลงไปหยิบกระเป๋าเป้ด้วยมือสั่นระริก หยิบกำไลหยกที่ผูกด้วยเชือกแดงชิ้นหนึ่งออกมาจากช่องกระเป๋า

เซิ่นหรูซวงถือกำไลหยกที่ผูกด้วยเชือกแดงไว้ในมือ มือทั้งสองข้างของเธอสั่นเทา

กำไลหยกแตกแล้ว

กำไลหยกที่พ่อทิ้งไว้ให้เธอแตกแล้ว

ในหัวของเซิ่นหรูซวงกลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด

รอบข้างมีแต่เสียงหัวเราะของซิงฟานโหรวและเพื่อน ๆ

"หยกนี้ดูไม่แพงเลย ยังจะหวงขนาดนี้ เซิ่นหรูซวงนี่มันจนจริง ๆ"

"เซิ่นหรูซวงก็แค่หมาตัวหนึ่งที่บ้านฉันเลี้ยงไว้ ยังคิดว่าตัวเองเป็นคนจริง ๆ อีกเหรอ"

เมื่อเซิ่นหรูซวงได้สติ เธอก็พุ่งเข้าใส่ซิงฟานโหรว และต่อยเข้าที่ใบหน้าของซิงฟานโหรวหลายหมัด

ซิงจือเหยียน เว่ยอวิ่นลู่ และเหยียนเหวินอินมาถึงโรงเรียนอย่างรวดเร็ว กลุ่มนักเรียนพากันไปมุงดูเหตุการณ์หน้าห้องผู้อำนวยการ และชะเง้อมองเข้าไปข้างใน

ซิงฟานโหรวร้องไห้จนตาแดงก่ำ ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยแดงที่เซิ่นหรูซวงทิ้งไว้

เซิ่นหรูซวงยืนอยู่หน้าผู้อำนวยการ มือของเธอกำหยกวงกลมไว้แน่น

ทันทีที่ซิงจือเหยียนและเว่ยอวิ่นลู่มาถึง พวกเขาก็เดินไปหาซิงฟานโหรวทันที

เว่ยอวิ่นลู่มองใบหน้าของซิงฟานโหรวด้วยความเจ็บปวด และโอบซิงฟานโหรวเข้ามากอดด้วยความหวงแหน

"โดนต่อยขนาดนี้เลยเหรอ?"

ซิงจือเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาที่เฉียบคมและเย็นชาของเขาจ้องมองไปที่แผ่นหลังที่ดื้อรั้นของเซิ่นหรูซวง

"เซิ่นหรูซวง" เสียงของซิงจือเหยียนเย็นชาและน่าเกรงขาม "ขอโทษฟานโหรวซะ"

เซิ่นหรูซวงคาดการณ์ไว้แล้ว

ก่อนที่ซิงจือเหยียนจะมา ครูประจำชั้นได้เล่าเรื่องให้ซิงจือเหยียนฟังโดยเพิ่มรายละเอียดเข้าไป และตัดข้อมูลที่ไม่เป็นผลดีกับซิงฟานโหรวออกไปมากมาย

สรุปแล้วคือจะบรรยายให้เธอเป็นคนชั่วที่ไม่มีทางให้อภัยได้

เซิ่นหรูซวงยืนหลังตรง "ฉันไม่ขอโทษ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด"

ครูประจำชั้นพูดอย่างเย็นชาว่า "ท่านประธานซิง เด็กคนนี้เราคงสอนไม่ไหวแล้ว มีนักเรียนมากมายเห็นกับตาเธอยังกล้าลงมือกับฟานโหรวอีก"

น้ำเสียงของซิงจือเหยียนจริงจังมากขึ้น "เซิ่นหรูซวง เธอคิดจะก่อเรื่องไปถึงเมื่อไหร่กัน?"