14

วันนี้ป้าองุ่นขับโฟล์กสวาเก้นรุ่นปี ๑๙๖๗ หรือ 'รถเต่า' สีน้ำเงินของตัวเองมากินข้าวเที่ยงกับหลานสาวอีกเช่นเคย นอกจากจิ๊นหมูนึ่ง[1] ผักนึ่ง ตำบะหนุน[2] น้ำพริกข่า[3] กับข้าวนึ่ง(ข้าวเหนียว) สริดาก็ยังเตรียมมะยงชิดลอยแก้วใส่กล่องไว้ให้เรียบร้อยเพราะรู้ว่าป้าจะต้องไปเที่ยวหาป้าธิดาเพื่อนสนิท หญิงสาวจึงทำเผื่อไปฝากบ้านนั้นอีกกล่องใหญ่ ๆ

“เมื่อวานพี่ธีซื้อมาฝากเยอะแยะเลยค่ะ ส้มเลยแบ่งทำมะยงชิดโซดาให้คนงานกินแก้เหนื่อย แล้วก็แบ่งทำลอยแก้วให้ป้าหงุ่นกับป้าธิดาด้วย”

“ขอบใจนะส้ม นี่ป้าไม่ได้กินมานานแล้วนะนี่”

“มะยงชิดลอยแก้วทำง่ายค่ะป้าหงุ่น ถ้าวันไหนป้าอยากกินอีกบอกส้มก็ได้นะคะ แค่ปอกเปลือกคว้านเมล็ด แล้วก็ทำน้ำเชื่อม ตอนจะกินก็แค่ตักน้ำเชื่อมราด เติมน้ำแข็งอีกหน่อย เหมาะกับอากาศบ้านเราตอนนี้สุด ๆ”

คนเป็นหลานบอกพลางตักให้ป้าชิมหนึ่งถ้วยใหญ่ ๆ

“มะนาวไม่กินเหรอ”

สริดาถามน้องสาวอย่างแปลกใจเพราะปกติมนิษาจะต้องถามหาของหวานด้วยเสมอ แต่วันนี้เจ้าหล่อนส่ายหน้าดิก ตั้งปณิธานว่าจะไม่ยอมกินของฝากของธีทัตให้ป้าองุ่นเห็นเด็ดขาด

“พ่อธีนี่ก็น่ารักจริง ๆ เลยนะ ไปไหนมาไหนจะต้องมีของติดไม้ติดมือตลอด”

องุ่นไม่สนใจหลานสาวคนเล็ก แต่กลับเอ่ยถึงชายหนุ่มอีกคนอย่างปลื้มอกปลื้มใจ มนิษาเหลือกตามองบน บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมยังตั้งป้อมใส่ผู้ชายคนนั้นไม่เลิกไม่รา

“แล้วนี่พี่เขามาหาทุกวันเลยหรือลูก”

“ไม่ทุกวันหรอกค่ะ อาทิตย์นึงจะมาสักที”

“ขืนมาทุกวันก็คงตลกแย่ งานการไม่มีให้ทำหรือไงก็ไม่รู้”

มนิษาแกล้งพูดกับตัวเองแต่ดังพอจะให้ป้าได้ยิน

“ยัยนาวเอ๊ย เมื่อไรจะมองพี่เขาในแง่ดีบ้างนะ ป้าน่ะเหนื่อยจะเถียงกับแกแล้วนะ”

“หนูก็ไม่ได้จะชวนป้าหงุ่นเถียงสักหน่อย แค่วิจารณ์ไปตามเนื้อผ้า คนที่มีเวลาเทียวหาเราเช้าเย็นถ้าไม่ใช่คนขี้เกียจสันหลังยาว ก็อาจเป็นพวกกินแรงคนอื่น โยนงานให้ลูกน้องทำหมด ตัวเองไม่ทำอะไรเลยนอกจากเที่ยวหลีสาวไปวัน ๆ”

“ปากดีจริง ๆ ยัยหลานคนนี้ เห็นพี่เขาไม่ถือสาก็พูดใหญ่ ระวังเถอะเกิดผิดใจกันขึ้นมามันจะไม่ดี”

มนิษาไม่ตอบ แต่สีหน้าบอกชัดว่าหาได้แคร์ไม่ สริดาลอบถอนหายใจ แม้จะเข้าใจความรู้สึกและเหตุผลของคนเป็นน้อง แต่เธอก็ไม่อยากให้น้องสาวล้ำเส้นมารยาทกับธีทัตมากจนเกินไป ก็อย่างที่ป้าองุ่นพูดนั่นล่ะ เกิดผิดใจกันขึ้นมาก็จะมองหน้ากันไม่ติดเสียเปล่า ๆ

* * *

“ฮัดเช้ย!”

ธีทัตที่กำลังจะออกจากบ้านเพื่อไปสนามบิน จามเสียงดังจนคนเป็นแม่ตกใจ

“ตายแล้ว ไม่สบายหรือเปล่า อากาศบ้านเรายิ่งไม่ค่อยจะดีอยู่ พีเอ็มสองจุดห้าจุดหกอะไรเต็มไปหมด นี่ไปตรวจสุขภาพปอดครั้งสุดท้ายเมื่อไรหรือลูก”

“เดี๋ยวครับแม่ ผมแค่คันจมูกก็เลยจาม แม่พูดซะผมใจเสียเลยนะครับนั่น”

คนเป็นลูกขบขัน เชียงใหม่มีปัญหาฝุ่นควันหนักก็จริงแต่เขาและครอบครัวก็คร้านเกินกว่าจะย้ายไปอยู่ที่ไหน ได้แต่ใช้ชีวิตให้กลมกลืนกับธรรมชาติที่สุด เช่นบ้านที่เขาอยู่กับพ่อและแม่ก็ปลูกต้นไม้กรองฝุ่นและติดตั้งเครื่องพ่นละอองน้ำที่ควบคุมให้เปิดปิดเป็นเวลา แม้ไม่ได้แก้ปัญหาแต่ก็พอจะหลอกตัวเองได้ว่าอากาศที่บ้านเป็นปกติ

“เดินทางปลอดภัยนะลูก”

คงเดชเดินออกมาส่งลูกชายด้วยเช่นกัน ธีทัตจะไปเมืองหลวงสองสามวัน คนเป็นพ่อเคยเสนอให้ลูกชายซื้อคอนโดฯ เก็บไว้ที่กรุงเทพฯ สักห้อง แต่ชายหนุ่มบอกว่าเขาชอบพักโรงแรมมากกว่า สะดวกสบายและไม่ต้องห่วงกังวลเรื่องการดูแล ธิดาเห็นด้วยกับลูกชายเต็มที่ แต่เหตุผลที่แท้จริงที่นางแอบกระซิบกับสามีก็คือ

‘แม่กลัวเจ้าธีมันจะแอบมีลูกมีเมียซุกไว้ที่กรุงเทพฯ ให้ลูกมันนอนโรงแรมนั่นแหละดีแล้วพ่อ จะได้ไม่ต้องมีอะไรเป็นตัวเป็นตน’ คงเดชได้แต่หัวเราะและบอกว่าภรรยาเพ้อเจ้อ

รถของธีทัตขับออกไปไม่กี่นาที รถเต่าสีน้ำเงินขององุ่นก็แล่นเข้ามาบ้าง ธิดาคอยท่าอยู่แล้ว

“นี่จ้ะ ส้มหวานทำมาให้ มะยงชิดลอยแก้ว”

องุ่นยื่นถุงใส่กล่องอาหารให้ธิดาเพื่อนรัก ธิดารีบสั่งให้แม่บ้านไปจัดใส่ถ้วยชามให้เรียบร้อยและให้ตามมาเสิร์ฟที่ห้องนั่งเล่น

“น่ารักจริง ๆ เลยนะหลานสาวเธอน่ะ”

“ลูกชายเธอก็น่ารักเหมือนกัน เพราะมะยงชิดพวกนี้นายธีเป็นคนซื้อไปฝากหลานฉัน”

“ต๊าย! จริงหรือนี่ หมอนี่ไม่บอกแม่สักคำ สงสัยจะอาย”

ธิดาพูดอย่างร่าเริง

“เดี๋ยวนี้ฉันไม่ต้องบอกให้ธีไปหาส้มหวานเลยนะ เขาไปของเขาเอง... สงสัยจะเริ่มใจอ่อนกันแล้ว”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ก็ดีนะธิดา ฉันล่ะกลัวตัวเองจะอยู่ไม่ทันได้เห็นหลานแต่งงาน”

“ทำไมพูดอะไรแบบนี้บ่อยจัง แกจะรีบไปไหนหรือหงุ่น มีโรคประจำตัวหรือไง หรือเพิ่งตรวจพบว่าเป็นโรคร้ายแรงระยะสุดท้าย”

คงเดชเอ่ยถามซื่อ ๆ องุ่นถลึงตาใส่เพื่อนสนิทที่วิ่งเล่นด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาล ธิดาตีแขนเขาดังเพียะ

“นั่นปากหรือคะคุณสามี องุ่นแกก็เหมือนกัน อายุแค่นี้จะรีบพูดเรื่องตงเรื่องตายไปทำไม ยังอยู่กันไปอีกครึ่งศตวรรษนั่นแหละ แล้วเรื่องหมั้นเรื่องแต่งก็ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่เธอคนเดียวหรอกที่อยากเห็นหลานเป็นฝั่งเป็นฝา ฉันก็อยากเห็นธีได้แต่งงานกับส้มหวานเร็ว ๆ สักทีเหมือนกัน”

สองสาววัยเกษียณหัวเราะถูกใจที่คิดฝันตรงกัน คงเดชส่ายหน้า เป็นอย่างนี้กันมาตั้งแต่เด็กยันแก่ อีกคนว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็เห็นดีเห็นงามไปหมดทุกอย่าง บางทีคงเดชยังแซวว่าธิดากับองุ่นเป็นพี่น้องฝาแฝดที่บังเอิญถูกแยกให้ไปเกิดผิดคนละท้อง

‘เจ้าธีเอ๊ย ถ้าแกหวงความโสดแกก็ต้องสู้เอาเองนะลูก พ่อคงช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ แกก็รู้ว่าพ่อเคยเถียงสองคนนี้ชนะเสียที่ไหน’

คนเป็นพ่อนึกในใจ ทั้งขันและปลงในเวลาเดียวกัน

[1] เนื้อสัตว์ที่นำมานึ่งจนเปื่อย นิยมรับประทานกับน้ำพริกข่าและข้าวเหนียว

[2] ต๋ำมะหนุน หรือ ตำขนุน อาหารพื้นบ้านของภาคเหนือที่ทำจากขนุนอ่อนต้มจนเปื่อย โขลกกับพริกแห้ง เกลือ พริกแห้ง ตะไคร้ ข่า กระเทียม หอมแดง

[3] น้ำพริกข่านิยมกินกับเนื้อควายนึ่ง ส่วนประกอบหลักคือพริกแห้ง ข่าแก่และเกลือเล็กน้อย บางสูตรใส่หอมแดง กระเทียม ตะไคร้ แล้วแต่ความสะดวก