5

องุ่นไม่ได้อยู่บ้านหลังเดียวกับหลานสาวทั้งสอง บ้านหลังนั้นเคยเป็นของน้องชายกับน้องสะใภ้ ส่วนตัวหล่อนอยู่แยกออกมาอีกหลัง ห่างกันแค่ห้าร้อยเมตร เมื่อกินข้าวเที่ยงที่บ้านหลานสาวเสร็จ ธีทัตก็ขับรถมาส่งหล่อนที่บ้านก่อนชายหนุ่มจะลากลับ

แต่ก่อนจะลงจากรถ องุ่นยังหันไปพูดกับธีทัตอีกรอบ

“มะนาวมันเป็นพวกปากไม่มีหูรูด พูดจาไม่ค่อยเข้าหูคน ธีอย่าถือสาน้องเลยนะลูก ขนาดน้าเอง มันยังเถียงฉอด ๆ”

ธีทัตยิ้มขัน

“ผมเข้าใจครับน้าหงุ่น ถ้าผมมีพี่สาวหรือน้องสาว ผมก็คงจะหวงเขามากแบบที่มะนาวหวงส้มหวานเหมือนกัน”

“เฮ้อ... ขอบใจนะธีที่เข้าใจน้อง แต่น้าว่าอย่างมะนาวก็ออกจะเกินไป ถ้าใครมีทีท่าจะเข้ามาจีบพี่เขาล่ะก็ ก็แผลงฤทธิ์แผลงเดชใส่จนผู้ชายหนีเปิงกันไปหมด ไม่รู้ยังมีลูกค้าอยู่ได้ยังไง ทั้งร้านต้นไม้ทั้งร้านขนม”

องุ่นหมายถึงกิจการเล็ก ๆ ของหลานสาวทั้งสองคน สริดาเปิดครัวรับทำขนมไทยตามออเดอร์ขายทางออนไลน์ ส่วนหน้าบ้านก็เป็นร้านต้นไม้ที่มีมนิษาเป็นคนดูแล

“ผมคิดว่าที่มะนาวไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมอาจเพราะเรายังไม่รู้จักกันดีพอ เอาไว้ผมจะหาเวลาไปเที่ยวหาน้องทั้งสองคนให้มากขึ้นก็แล้วกันนะครับ ถ้าได้สนิทกันมากขึ้นแล้ว ก็อาจจะแยกเขี้ยวใส่ผมน้อยลง...โอ๊ะ! ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเปรียบมะนาวกับแมว”

“แน่ใจเหรอว่าพูดถึงแมว”

คนเป็นป้าหัวเราะออกมา หล่อนรู้จักหนุ่มน้อยลูกชายเพื่อนสนิทดีพอจะไม่ถือสา แถมยังถูกใจเสียอีกเพราะที่ผ่านมาหนุ่ม ๆ ที่มาจีบหลานสาวคนโต ถ้าไม่กลัวมนิษาจนหงอก็จะบึ้งตึงใส่แล้วหายหน้าไปเลย

“ขอบใจมากนะลูก น้าเองก็เป็นห่วงอยากให้มีคนดี ๆ ดูแลหลานน้าเท่านั้นนั่นล่ะ ถ้าได้ธีมาดูแลน้าก็คงหมดห่วง...ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะ บอกแม่เราด้วยว่าสัปดาห์หน้าอย่าลืมที่นัดกันไปปาร์ตี้รวมรุ่น”

“ได้ครับผม”

ธีทัตตอบอย่างยินดี แม่กับพ่อของเขาและน้าองุ่นเป็นเพื่อนรักเพื่อนซี้กันมาตั้งแต่เรียนชั้นประถมศึกษา จึงไม่แปลกที่วันหนึ่งผู้สูงวัยจะอยากให้ลูกกับหลานได้เกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน

สริดา-หลานสาวของน้าองุ่น-เป็นหญิงสาวที่น่ารัก เวลาอยู่ใกล้ให้ความรู้สึกเหมือนได้นั่งพักผ่อนริมธารน้ำใสไหลเย็นสมชื่อของเธอ ตรงข้ามกับหลานสาวคนเล็ก รายนั้นชวนให้หวาดเสียวว่าน้ำใสจะกลายเป็นน้ำป่าซัดลงมาพร้อมโคลน

แต่ธีทัตกลับสนุกที่ได้ลุ้นว่าสาวน้อยคนนั้นจะซัดใส่เขาแบบไหน ยิ่งเธอแสดงท่าทางไม่ชอบหน้าเขาเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากเสนอหน้าไปให้บ่อยมากขึ้นเท่านั้น แค่เห็นตากลม ๆ มองขวางกับท่าทางกระฟัดกระเฟียดแต่ทำอะไรไม่ได้ ธีทัตก็รู้สึกบันเทิงเริงใจเสียเหลือเกิน

ช่วงบ่าย ธีทัตกลับเข้าสำนักงานพร้อมของว่างสำหรับพวกน้อง ๆ ในออฟฟิศที่มีทั้งธุรการ สถาปนิก วิศวกร ฝ่ายขาย แม่บ้านกับพี่คนสวนอีกสองคน แม่ของเขาเคยถามกึ่งแนะว่าถ้าเขาลดรายจ่ายด้วยการลดจำนวนพนักงานลงอีกสักหน่อย ก็จะมีรายรับรวมมากขึ้น

‘แม่ไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่ถ้าธีรวยขึ้น แม่ก็จะได้ขอขึ้นค่าเช่าบ้าน หลังนั้นน่ะแม่ปล่อยเช่าได้เดือนละเป็นแสนเลยนะ’

แม่ของเขาเคยพูด ชายหนุ่มยังไม่ทันได้ตอบ พ่อของเขาก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

‘ไหนแม่บอกว่ายังไงบ้านหลังนั้นก็ต้องยกให้เจ้าธีอยู่แล้ว แล้วจะยังไปเก็บค่าเช่าลูกอีกทำไมกัน’

‘มันจะได้มีวินัยในการใช้จ่ายไง’

ธิดาโต้กลับสามี คนเป็นลูกชายหัวเราะเพราะรู้ว่าพ่อกับแม่ไม่ได้จริงจังอะไรกับเรื่องนี้

‘บริษัทธีเล็ก ๆ มีพนักงานไม่ถึงสิบคน ถ้าคนน้อยกว่านี้ธีคงเหงานะแม่ แล้วแม่ไม่สงสารเหรอถ้ามีใครสักคนถูกเลิกจ้างขึ้นมาจริง ๆ’

คนเป็นแม่สีหน้ารู้สึกผิดขึ้นมา

‘แม่เข้าใจแล้วล่ะว่าธีขี้เหงา ชอบอยู่กับคนเยอะ ๆ’

‘แม่เข้าใจถูกแล้วล่ะครับ’ ชายหนุ่มยิ้ม

‘เฮ้อ แม่ก็อยากจะมีน้องให้แกนะ แต่ขอโทษจริง ๆ ที่พ่อแกเขามีน้ำยาแค่นี้’

คงเดชสะดุ้งที่จู่ ๆ ภรรยาก็วกมาโทษตัวเอง เขาถอดแว่นสายตาออก ทำท่าเหมือนเช็ดน้ำตาป้อย ๆ ความจริงคือทั้งคู่ก็มีลูกยากจริง ๆ ทั้งที่แต่งงานทันทีที่เรียนจบ แต่กว่าจะมีลูกคนแรกอย่างธีทัตได้ก็ต้องใช้ความพยายามและใช้เวลาเทียวไปหาหมออยู่หลายปีกว่าจะสมหวัง

เมื่อโตมาในฐานะลูกคนเดียว ความฝันประการหนึ่งของธีทัตจึงคือการมีครอบครัวขนาดใหญ่เป็นของตัวเอง เพื่อนและพนักงานในบริษัทก็คือหนึ่งในครอบครัวของเขาด้วยเช่นกัน

“วันนี้ซื้ออะไรมาคะคุณธี”

พี่สนม แม่บ้านวัยสี่สิบกว่าถามพลางรับถุงหิ้วเต็มมือจากเจ้านายหนุ่มไปจัดใส่จาน

“ก็พวกผลไม้กับขนมไทยน่ะครับ พอดีไปกินข้าวบ้านน้องที่รู้จัก เขาทำขนมขายพอดีผมเลยอุดหนุนมา ไม่รู้ว่าเจ้าพวกนั้นชอบกินกันหรือเปล่า”

“คุณธีซื้ออะไรมา พวกน้อง ๆ กินเกลี้ยงหมดทั้งนั้นล่ะค่ะ วัยกำลังกินกำลังโต”

สนมพูดอย่างขบขัน เธอกับน้องชายที่ทำงานเป็นคนสวนที่นี่เลยได้อานิสงส์ไปด้วยเสมอ สนมกับสนิทมีพื้นเพเป็นคนเชียงใหม่ บรรพบุรุษอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เชียงใหม่ยังไม่รวมเข้ากับสยาม บ้านที่อยู่อาศัยทุกวันนี้ห่างออกไปแค่ไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร พ่อแม่ของพวกเขาเคยทำงานกับตายายของธีทัต และตอนนี้เธอกับน้องชายก็มาทำงานกับเขาด้วยอย่างมีความสุขและสบายใจเพราะไม่ต้องไปไหนไกลจากบ้านแถมที่ทำงานก็ยังร่มรื่นไม่ต่างจากดูแลสวนในบ้านตัวเอง

ธีทัตกำลังจะกลับเข้าไปในตัวบ้านที่เป็นทั้งสำนักงานและที่อยู่อาศัย รถเก๋งเล็ก ๆ คันหนึ่งก็เลี้ยวผ่านประตูรั้วเข้ามาจอดพอดี ชายหนุ่มยิ้มกว้างเพราะจำได้ว่าเป็นรถของใคร เมื่อรถจอดสนิท สาวสวยร่างสูงผอมบางราวนางแบบคนหนึ่งก้าวลงมาจากที่นั่งคนขับ

ผู้หญิงที่สูงเกือบจะเท่าธีทัตคนนั้นแต่งหน้าสวยเฉี่ยวเหมือนหลุดออกมาจากคลิปสอนแต่งหน้า เธอคือผู้หญิงคนเดียวกับที่อยู่ในคลิปที่มนิษาเคยแอบถ่าย!