ตอนที่ 17: รอยจอบแรกบนแผ่นดินแม่

บรรยากาศยามเช้าที่โคกอีแหลวช่างต่างจากเสียงแตรรถในเมืองกรุง แสงเงินแสงทองเริ่มฉาบทับขอบฟ้า ทะลุผ่านม่านหมอกจางๆ ที่ปกคลุมยอดกอไผ่ เสียงไก่ขันรับกันเป็นทอดๆ สลับกับเสียงนกเขาที่ร้องกู่ก้องมาจากดงประดู่ นกกระยางฝูงใหญ่บินร่อนลงสู่หนองน้ำสีเงินยวง ในขณะที่เสียงกระดิ่งคอวัวจากใต้ถุนบ้านดัง กรุ๊งกริ๊ง บอกเวลาตื่นของวิถีชาวนา

กริชในชุดเสื้อแขนยาวผ้าฝ้ายย้อมครามและหมวกปีกกว้างใบเก่ง ตื่นเช้ามา ใส่บาตร พระที่เดินสายบิณฑบาตผ่านหน้าบ้านย่าบุญมาด้วยใจที่สงบ วันนี้ท้องฟ้าเปิดโปร่ง ไม่มีเค้าลางของฝนพื้นดินแห้งสนิทไม่เปียกแฉะติดหล่มเหมือนวันก่อน เขาจึงคว้ากุญแจรถยนต์ขับออกไปหาซื้อกาแฟที่ร้านประจำในตัวอำเภอเพื่อปลุกความสดชื่น เขาอยากได้กาแฟรสชาติที่คุ้นเคยเพื่อมาเป็นเชื้อเพลิงในวันลุยหนัก หลังจากขับวนอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พบร้านที่ดูสะดุดตาจนต้องเหยียบเบรก

ร้านนี้ชื่อว่า "ทุ่งนา คาเฟ่" แต่มันไม่ใช่ร้านไม้เก่าๆ หรือซุ้มสังกะสีแบบร้านป้าแดงยกล้อในหมู่บ้านที่เน้นโอเลี้ยงใส่นมข้นหวานจนหนืด ร้านนี้ถูกออกแบบในสไตล์ Modern Tropical ที่กริชหลงใหล ตัวอาคารเป็นทรงนอร์ดิกหลังคาสูงโปร่งกรุด้วยกระจกใสรอบด้านสลับกับโครงเหล็กสีดำเคร่งขรึม มีชานไม้กว้างยื่นออกไปกลางทุ่งนาสีเขียวขจี

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปข้างใน ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับใบหน้า พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดสายพันธุ์ดี กริชรู้สึกเหมือน วาร์ปกลับไปอยู่ที่กรุงเทพชั่วขณะ

บนเคาน์เตอร์หินอ่อนมีเครื่องชงกาแฟ Espresso สเตนเลสแวววาวตั้งเด่นอยู่ ข้างกันมีอุปกรณ์ดริปกาแฟวางเรียงราย เสียงเพลงแจ๊ซเบาๆ คลอเคล้าไปกับเสียงไอน้ำจากเครื่องชงกาแฟ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเสียงบดน้ำแข็งและเสียงพูดคุยเอะอะที่ร้านป้าแดง

“รับอะไรดีคะ” พนักงานสาวในชุดผ้ากันเปื้อนสีเอิร์ธโทนเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ

“Iced Americano เมล็ดคั่วกลางหนึ่งครับ แล้วก็ขอ Iced Latte หวานน้อยอีกหนึ่งแก้วครับ” กริชสั่งอย่างคล่องแคล่ว สายตาเขากวาดมองการจัดวางเฟอร์นิเจอร์หวายผสมงานเหล็กอย่างชื่นชม “ที่นี่ก็มีสถาปนิกเก่งๆ เหมือนกันแฮะ” เขาคิดในใจ

กริชหยิบแก้วกาแฟสองแก้วเดินกลับมาที่รถยนต์เครื่องยนต์เงียบสนิทที่จอดเด่นอยู่ เขาก้มมองแก้วในมือซ้ายที่เป็น Iced Latte แยกชั้นนมกับกาแฟอย่างประณีต แววตาของเขาอ่อนแสงลงเมื่อ คิดถึงอิปิ๊ ที่ป่านนี้คงมายืนชะเง้อรอเขาอยู่ที่เถียงนาแน่ ๆ เขาตั้งใจเลือกแก้วนี้มาฝากเธอโดยเฉพาะ เพราะอยากให้เธอได้ลองรสชาติที่นุ่มนวลและพิเศษ แตกต่างจากโอเลี้ยงใส่นมข้นหวานรสเข้มจัดที่ร้านป้าแดงยกล้อในหมู่บ้าน

เขายก Americano ของตัวเองขึ้นจิบหนึ่งจิบ รสชาติความขมอมเปรี้ยวของเบอร์รี่กระจายเต็มปาก มันคือรสชาติที่เขาต้องการเพื่อใช้ "กดสวิตช์" สมองสถาปนิกให้เริ่มทำงานอย่างเต็มที่ ภาพแปลนที่เคยดูยากในหน้าจอดิจิทัล บัดนี้เริ่มกลายเป็นภาพที่เขาอยากจะลงมือทำให้เป็นจริงบนผืนดิน

กริชจอดรถยนต์คันงามไว้ใต้ร่มต้นจามจุรีใหญ่ริมคันนา ทันทีที่เขาก้าวลงจากรถพร้อมแก้วกาแฟที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราว สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างเล็กในชุดม่อฮ่อมที่ยืนเท้าสะเอว ยิ้มแฉ่งรออยู่ข้างบักจ่อยตามที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด

“มาสายไปห้านาทีเด้ออ้ายกริช นึกว่าสิหลบไปนอนตากแอร์ในเมืองลืมนาสีทองซะแล้ว” อิปิ๊ตะโกนทักทายเสียงใส กริชยิ้มมุมปากเดินตรงเข้าไปหาพร้อมยื่นแก้วกาแฟลาเต้ที่เขาประคองมาอย่างดี

“กาแฟสถาปนิกครับ... เห็นบ่นว่าอยากลองอะไรใหม่ ๆ เลยจัดมาให้แก้วหนึ่ง” อิปิ๊รับไปพลางเลิกคิ้วมองแก้วกาแฟสีสวยที่แยกชั้นนมและกาแฟชัดเจน

“โอ้โฮอ้ายกริช คือฮู้งานแท้ อันนี้เพิ่นเอิ้นว่าอิหยังนะ ลาเต้เบาะ คือมาเป็นตาออนซอนแท้” เธอไม่รอช้า รีบปักหลอดดูดเข้าไปคำใหญ่ก่อนจะหลับตาพริ้ม ยิ้มจนแก้มปริ

“นุ่มคักอ้าย หอมปานขนม พลังมาแล้วลุยกันเลย”

เมื่อได้เครื่องดื่มมาเติมเต็มพลังในการทำงาน ทั้งสองคนก็เริ่มลงมือขุดลอกร่องน้ำกันอย่างแข็งขัน ท่ามกลางแสงแดดที่เริ่มเปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็นสีทอง อ่อนๆ และคล้อยต่ำลงทุกที

กริชกัดฟันสับจอบลงบนดินเหนียวปนทรายที่ขุดเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะไม่จบสิ้น ทุกรอยจอบที่งัดขึ้นมาทำเอาเขาสะท้านไปทั้งวงแขน กล้ามเนื้อส่วนที่เขาไม่เคยใช้ตอนนั่งออกแบบตึกเริ่มประท้วงด้วยความปวดแปลบ อิปิ๊เลยช่วยทำหน้าที่เป็นมือโปรให้กริช เธอคุม “บักจ่อย” ให้ลากไถไม้เปิดร่องดินนำทางไปก่อน แผ่นดินที่เคยแข็งปานหินเริ่มถูกคมไถรังสรรค์ให้เป็นร่องตามทิศทางที่กริชกำหนดไว้

ในซอฟต์แวร์ระดับโลก เขาแค่ออกแบบเส้นทางน้ำด้วยปลายนิ้ว ทุกอย่างก็ดูสมมาตรและสมบูรณ์แบบ แต่ในชีวิตจริง แค่ขุดดินให้ตรงแนวไถของบักจ่อยยังยากเกินบรรยาย

“ไม่ง่ายอย่างที่คิดจริง ๆ ปิ๊...” กริชพึมพำกับตัวเองพลางปาดเหงื่อที่อาบหน้า อิปิ๊ที่จูงบักจ่อยอยู่ข้างหน้าหันกลับมายิ้มกว้าง แดดเปรี้ยงทำอะไรเธอไม่ได้เลย

“กะแม่นตั๊วอ้าย ดินแม่ย่ามันหนามันแข็งแรงปานนี่ล่ะ ถ้าอ้ายขุดผ่านมันไปได้ อ้ายกะสิฮู้ว่าน้ำที่ไหลเข้ามามันมีค่าขนาดไหน”

จนกระทั่งดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงสู่ยอดพร้าว ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันเริ่มเบาบางลงเมื่อ "ความสวยงาม" อย่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า

“อ้ายกริช... เบิ่งพู้นสิ” อิปิ๊หยุดมือแล้วชี้ไปที่เส้นขอบฟ้า

กริชวางจอบลงแล้วมองตาม แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมทุ่งนาที่เคยแห้งแล้งให้กลายเป็นสีเหลืองทองอร่าม ลมพัดเอากลิ่นหอมของฟางแห้งและดอกหญ้าโชยมาปะทะจมูก แสงสีส้มสะท้อนกับน้ำในร่องน้ำที่พวกเขาเพิ่งขุดเสร็จเป็นประกายระยิบระยับเหมือนเกล็ดมังกร

“สวยมาก... ผมไม่เคยสังเกตเลยว่าที่นี่สวยขนาดนี้” กริชพึมพำด้วยความทึ่ง

“ที่นี่มันสวยเสมอแหละอ้าย แต่อ้ายมักสิมองผ่านหน้าจอไอแพดมากไปนิดนึง” อิปิ๊ยิ้มละไม แววตาของเธอดูดำขลับและอ่อนโยนในแสงยามเย็น

“ดินที่อ้ายขุดเมื่อกี้ มันบ่แม่นแค่ดินเด้อ แต่มันคือที่มาของชีวิต... เห็นร่องน้ำที่อ้ายทำเบาะ พอน้ำไหลผ่าน มันกะสิมีปลา มีกุ้ง มีชีวิตใหม่ ๆ เกิดขึ้น นี่ล่ะความสวยงามของคนบ้านเฮา”

กริชมองภาพทุ่งนาผ่านสายตาของอิปิ๊เป็นครั้งแรก เขาไม่ได้มองมันในฐานะ "พื้นที่โครงการ" อีกต่อไป แต่มองมันในฐานะ "บ้าน" ที่มีชีวิต รอยจอบที่เขาลงแรงไปทั้งวันเริ่มมีความหมายมากกว่าแค่ร่องดิน แต่มันคือเส้นเลือดใหญ่ที่จะหล่อเลี้ยงนาสีทองของเขาให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง