ตอนที่ 18 : ขาโจ๋ประจำหมู่บ้าน

แดดร่มลมตก แสงสีทองของอาทิตย์อัสดงกำลังอาบทั่วทุ่งนาสีทองอย่างที่กริชเพิ่งจะสัมผัสได้ถึงความงามของมัน ทว่า บรรยากาศละมุนละไมกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ดัดแปลงท่อดังแสบแก้วหู “แปร้นนนน... แปร้นนน!” เสียงมอเตอร์ไซค์วิบากคันเก่าพ่นควันดำโขมงพุ่งตรงมาตามคันนา ก่อนจะเบรกจนล้อหลังปัดฝุ่นตลบ คนขับคือ “บักรุ่ง” หนุ่มไทบ้านร่างล่ำ ผิวเข้มจัดจากการกรำแดด เขาสวมเสื้อกล้ามขาดๆ กับผ้าขาวม้าเคียนเอว ใบหน้าถมึงทึงประทับตราความเป็นเจ้าถิ่นไว้ชัดเจน เขาก้าวลงจากรถพร้อมจ้องมองกริชด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรังสีอำมหิต

“เฮ้ย เฮ็ดหยังอยู่นี่วะปิ!” บักรุ่งตะโกนเสียงแข็ง สายตาจ้องเขม็งไปที่กริชเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

 “ปิ๊! ไอ้หน้าขาวนี่มันเป็นไผ๋!” บักรุ่งตะโกนถามเสียงแข็ง แววตาจ้องเขม็งไปที่กริชอย่างหาเรื่อง 

“กูบ่เคยเห็นหน้ามันในหมู่บ้าน มึงพามันมาเฮ็ดหยังกันในที่ของย่าบุญมาวะ”

“กะนี่หละอ้ายกริช หลานชายแม่ใหญ่บุญมานั่นล่ะบักรุ่ง เพิ่นมาจากกรุงเทพฯ สิมาทำนา” อิปิ๊ตอบเสียงเรียบพลางปาดเหงื่อ

“สถาปนิกเมืองกรุงเบาะ หึ... สภาพคือสิขุดดินบ่พ้นเซนเดียว” บักรุ่งเดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดตัวกริช สายตาเหลือบไปเห็นแก้วกาแฟพลาสติกในมืออิปิ๊ที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราว 

“แล้วนี่กินหยังกัน กลิ่นคือกะทิบูดแท้ มึงเอาของบูดให้ปิ๊กินเบาะไอ้หน้าหล่อ”

“กะทิบูดบ้านพ่อมึงสิบักรุ่ง นี่ลาเต้ กาแฟฝรั่งอ้ายกริชเพิ่นซื้อมาฝาก” อิปิ๊สวนกลับทันควันพลางชูแก้วกาแฟในมือ

 “แล้วมึงมาอีหยังแถวนี้ งานการบ่มีเฮ็ดเบาะ” บักรุ่งไม่ตอบอิปิ๊ แต่เดินดุ่มๆ เข้ามาหากริชใช้สายตามองประเมินกริชตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยสายตาเหยียดหยาม

“สถาปนิกเมืองกรุงเบาะ มาเฮ็ดอีหยังแถวนี่... ขุดดินแค่นี่กะเหงื่อท่วมโตแล้ว ระวังเด้อดินบ้านเฮามันแข็ง... แข็งปานใจเจ้าของนาที่นี่ล่ะ มึงอย่ามาคึดสิมาเฮ็ดตัวอัจฉริยะแถวนี้เลย กลับไปนั่งห้องแอร์พู้นไป๊” กริชขมวดคิ้ว เขาพอจะดูออกตั้งแต่วินาทีแรกว่าไอ้หนุ่มขาโจ๋คนนี้ไม่ได้มาหาเรื่องร่องน้ำ แต่น่าจะเป็นเรื่อง “คนข้างๆ” เขามากกว่า

“ผมแค่มาสานต่อให้พ่อ ไม่ได้มาเล่นๆ” กริชตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่หนักแน่น เขาจงใจสบตาบักรุ่งตรงๆ 

“และถ้าดินมันแข็ง ผมกะต้องมีวิธีทำให้มันนิ่ม เหมือนที่ผมกำลังทำอยู่นี่ไง”

“ปากดีนักนะมึง!” บักรุ่งขยับเข้าหา เตรียมจะเอาเรื่อง

“มึงเห็นบักจ่อยเบาะ มันยังฮู้จักทางของมัน แต่มึงน่ะคนนอก อย่ามาสะเออะเดินข้ามเส้นเลย”

“บักรุ่ง! หยุด!” อิปิ๊เดินมาขวางกลางระหว่างคนทั้งคู่ 

“อ้ายกริชเพิ่นมาพัฒนาที่นาของเขา เจ้่านั่นหละบ่เกี่ยว มึงบ่ช่วยกะอย่ามาขวางทางสิ ป่ะอ้ายกริช... อย่าไปสนใจคนบ้า ฟ้าวเก็บของเมื่อบ้านเถอะ”

บักรุ่งยืนกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังของกริชที่เดินตามอิปิ๊ไปอย่างไม่สบอารมณ์ เขารู้สึกเสียหน้าอย่างแรงที่เห็นอิปิ๊ออกโรงปกป้องหนุ่มเมืองกรุงหน้าขาวคนนี้

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง... อย่าเผลอก็แล้วกัน อัจฉริยะบ่ได้ช่วยให้มึงรอดตีนกูได้ทุกวันดอก!” บักรุ่งตะโกนไล่หลัง ก่อนจะเบิ้ลเครื่องมอเตอร์ไซค์เสียงดังลั่นทุ่งแล้วบิดหายไปในดงกล้วย

กริชลอบถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าภารกิจ “นาสีทอง” ต่อจากนี้ นอกจากจะต้องสู้กับดิน ฟ้า อากาศ และกลไกไม้ไผ่แล้ว ดูเหมือนเขาจะต้องสู้กับ “ขาโจ๋เจ้าถิ่น” ที่พร้อมจะขุดหลุมพรางให้เขาตลอดเวลาเสียแล้ว ความเงียบสงบกลับคืนสู่ทุ่งนาสีทองอีกครั้ง แต่มันเป็นความเงียบที่มีกระแสความตึงเครียดบางอย่างหลงเหลืออยู่

กริชหันไปมองอิปิ๊ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บแก้วกาแฟลาเต้ที่ละลายจนเกือบหมด แววตาของเธอหม่นลงเล็กน้อย ไม่ได้ร่าเริงเหมือนตอนที่กำลังขุดดินด้วยกันเมื่อครู่ เขาขยับหมวกปีกกว้างให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจออกไป

“ปิ๊...” กริชเว้นจังหวะครู่หนึ่งขณะเดินเคียงข้างเธอไปตามคันนาเพื่อกลับไปยังเถียงนา 

“หมอนั่น... แฟนปิ๊เหรอ”

อิปิ๊ชะงักฝีเท้า หันมามองกริชด้วยสายตาเบิกกว้างครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะพรวดออกมาจนไหล่สั่น 

“โอ๊ยอ้ายกริช ช่างคึดไปทั่วแท้ แฟนอิหยังล่ะ หน้าคือจั่งโจรปล้นควายปานนั้น ข่อยบ่เอาทำพันธุ์ดอกจ้า”

“อ้าว ก็เห็นเขาแสดงอาการหวงซะขนาดนั้น แถมยังเรียกปิ๊ว่า 'ปิ๊' เฉยๆ ดูสนิทกันมากเลยนะ” กริชถามต่อพลางสังเกตปฏิกิริยา

“มันชื่อบักรุ่ง เป็นลูกชายกำนันพงษ์หมู่บ้านข้างๆ พู้น” อิปิ๊อธิบายพลางเดินจูงบักจ่อยไปพลาง 

“มันน่ะตามตื้อข่อยมาตั้งแต่สมัยเฮียน(เรียน)มัธยมพู้นล่ะอ้าย แต่มันนิสัยบ่ดี มักอวดเบ่ง เป็นขาโจ๋ประจำตำบล ไปใสคนกะย่าน (กลัว) มัน แต่มันย่านข่อยคนเดียว เพราะข่อยเคยเอาไม้คานตีหัวมันแตกตอนมันพยายามสิมาลวนลามข่อยตอนไปเลี้ยงควายสมัยพู้น” กริชเลิกคิ้วขึ้นด้วยความทึ่ง 

“ถึงขั้นเลือดตกยางออกเลยเหรอ”

“กะแม่นตั๊วอ้าย คนบ้านเฮาถ้าบ่สู้มันกะข่มเอา ๆ ” อิปิ๊ยักไหล่

 “แต่มันกะบ่เข็ดดอกจ้า ยิ่งสู้มันยิ่งชอบ มันคงคึดว่ามันเท่ล่ะมั้งที่ขับรถเสียงดัง ๆ มาหาเรื่องคนอื่นน่ะ แต่มื้อนี้มันมาแปลก ปกติมันแค่มาจีบปากจีบคอ แต่มื้อนี้มันจ้องอ้ายปานสิฆ่ากัน ข่อยว่ามันบ่แม่นแค่หวงปิ๊ธรรมดาแล้วล่ะ มันคงหมั่นไส้อ้ายที่เป็นคนเมืองกรุงนำ” กริชนิ่งไปสายตามองไปยังร่องน้ำที่พวกเขาช่วยกันขุดมาทั้งวัน 

“เขาก็บอกผมนะ ว่าคนนอกอย่างผมอยู่ไม่ได้นานหรอก ดินที่นี่แข็ง... ใจคนแถวนี้ก็แข็ง”

“อ้ายอย่าไปฟังคำคนบ้าหลาย” อิปิ๊หยุดเดินแล้วหันหน้ามาเผชิญกับกริช  แสงสุดท้ายของตะวันย้อมใบหน้าคมเข้มของเธอให้ดูอ่อนโยนและจริงจังในเวลาเดียวกัน 

“ดินมันแข็งกะแม่นอยู่ แต่น้ำใจคนมันกะคือจั่งน้ำนั่นล่ะอ้าย"

"ถ้าอ้ายมีความอดทน ขุดร่องน้ำให้ถูกทางคือน้ำไหล น้ำมันกะสิซึมเข้าดิน ดินที่ว่าแข็งกะสิอ่อนนุ่มลงเอง"

"อ้ายกริชมามื้อแรกกะโดนใจย่าบุญมา มื้อที่สองกะได้ใจลุงหวัง มื้อนี้ขุดดินนำกันอ้ายกะเริ่มสิได้ใจ... เอ้อ... ได้ใจคนแถวนี้แล้วล่ะ” กริชยิ้มมุมปาก ความรู้สึกหนักอึ้งในอกเริ่มทุเลาลง

 “คนแถวนี้ที่ปิ๊ว่า... รวมปิ๊ด้วยหรือเปล่า” อิปิ๊หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอรีบเบือนหน้าหนีแล้วแกล้งทำเป็นดุบักจ่อย 

“ไปๆ บักจ่อย มึงอย่ามาเล็มหญ้าแถวนี้ ฟ้าวกลับคอก พ่ออ้ายกริชเพิ่นเว้าเพ้อเจ้อแล้ว”

กริชหัวเราะเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักดูเหมือนจะคุ้มค่า เพียงเพื่อได้เห็นท่าทางขวยเขินของสาวแกร่งอย่างอิปิ๊ ทั้งคู่เดินเคียงกันไปบนคันนาที่ทอดยาว แสงดาวดวงแรกเริ่มปรากฏบนท้องฟ้าสีม่วงคราม กริชรู้สึกว่าการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องเครื่องจักรหรือท่อไม้ไผ่ แต่มันคือการพิสูจน์ตัวเองให้ "คนบ้านนี้" ยอมรับเขาจริงๆ

“ปิ๊... พรุ่งนี้ถ้าบักรุ่งมาวุ่นวายอีก ปิ๊ไม่ต้องขวางเขานะ ผมจัดการเองได้” กริชพูดน้ำเสียงจริงจัง

“อ้ายสิเฮ็ดจั่งใด๋ อ้ายสู้แรงมันบ่ได้ดอก มันต่อยมวยวัดเก่งเด้อ” อิปิ๊ถามอย่างเป็นห่วง

“ผมไม่ได้จะไปชกกับเขา” กริชเคาะนิ้วที่ขมับตัวเอง 

“สถาปนิกเขาไม่ใช้กำลัง เขาใช้โครงสร้าง... ถ้าบักรุ่งอยากจะพังผม เขาต้องพังงานของผมให้ได้ก่อน ซึ่งผมบอกเลยว่า 'ประตูน้ำไม้ไผ่' ของผมกับลุงหวัง มันไม่ได้พังง่าย ๆ เหมือนใจคนหรอก” อิปิ๊มองสบตากริชแล้วยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ

“เออ... ให้มันได้อย่างที่เว้าเด้ออ้ายกริช ปิ๊สิคอยเบิ่ง 'สมองเมืองกรุง' ปะทะ 'งัดไม้ไผ่' พรุ่งนี้ล่ะ!”