ตอนที่ 19 : "ตาฮัก" vs "ตาหัก"

ตอนที่ 19 : "ตาฮัก" vs "ตาหัก"

ยามเช้าที่บ้านพ่อผู้ใหญ่บ้าน ควันไฟจากครัวหลังบ้านลอยกรุ่นมาพร้อมกับกลิ่นหอมหวนของข้าวเหนียวใหม่ที่เพิ่งนึ่งเสร็จ อิปิ๊ กำลังง่วนอยู่กับการปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนกลมรีเสียบไม้ ทาเกลือบางๆ แล้วเอาไปอังไฟบนเตาถ่าน พอข้าวเริ่มเกรียมหอม เธอก็จัดการชุบไข่ไก่พื้นเมืองที่ตีจนฟูฟ่องแล้วเอาไปปิ้งซ้ำจนไข่สีเหลืองทองสุกจนเยิ้มหอม เธอทำแล้วทำเล่า ปั้นแล้วปั้นอีก จนกองข้าวจี่พูนพะเนินอยู่ในกระติ๊บใบใหญ่

“ปิ๊... มึงสิเฮ็ดข้าวจี่ไปเลี้ยงควายทั้งจังหวัดเบาะนั่น” พ่อผู้ใหญ่บ้าน ที่เพิ่งเดินลงจากเฮือนพร้อมขันล้างหน้าถึงกับชะงัก 

“ปั้นเอา ๆ ปานสิไปตั้งโรงทาน งานบุญบ้านเฮากะยังบ่ฮอดเด้อนั่น”

“โธ่พ่อ... กะอ้ายกริชเพิ่นขุดดินมาทั้งวัน เพิ่นคือสิหิวแฮง ปิ๊เลยอยากให้เพิ่นกินอิ่มๆ งานสิได้เดินไวๆ จ้า” อิปิ๊ตอบโดยไม่ละสายตาจากเตาไฟ ใบหน้าเปื้อนเขม่าไฟเล็กน้อยแต่แววตาสดใส

“เออ... ให้มันจริงเถาะ นึกว่าสิเอาไปมอมสถาปนิกเมืองกรุงจนลืมทางกลับบ้าน” พ่อผู้ใหญ่หัวเราะหึๆ ก่อนจะเดินไปล้างหน้า

ไม่นานนัก อิปิ๊ก็หอบเอาข้าวจี่ร้อนๆ ชุบไข่หอมฉุยใส่กระติ๊บมาส่งให้กริชถึงเถียงนาแปลงสีทอง กริชที่เพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จพาบักจ่อยลงมาทุ่งพร้อมกับย่า แต่ย่ากลับขึ้นเรือนไปแล้ว เขาเลยมานั่งกินลมพักผ่อนเถียงนาในชุดเสื้อยืดสีเทาที่มีรอยดินเปื้อนจางๆ จากศึกขุดร่องน้ำเมื่อวาน ผมทรงสถาปนิกที่เคยเนี้ยบกริบบัดนี้ยุ่งเหยิงเล็กน้อยดูเป็นธรรมชาติ แสงแดดอ่อนยามเช้าตกกระทบโหนกแก้มและแววตามุ่งมั่นของเขา ทำให้เขาดูเหมือน "หนุ่มไทบ้าน" มากกว่า "หนุ่มเมืองกรุง" เข้าไปทุกที

“มาแล้วอ้าย ข้าวจี่สูตรลับฉบับอิปิ๊ กินตอนฮ้อน ๆ จั่งสิแซ่บ” อิปิ๊วางกระติ๊บลงพลางกวักมือเรียก

กริชละสายตาจากวิวธรรมชาติมาสนใจคนมาแทน เขาหยิบข้าวจี่ขึ้นมาละเมียด กลิ่นหอมของข้าวจี่บนไฟปะทะกับรสสัมผัสละมุนของไข่ทำให้เขาถึงกับเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างลืมตัว

“อร่อยมากปิ๊... ผมไม่เคยคิดเลยว่าแค่ข้าวกับไข่จะอร่อยได้ขนาดนี้” กริชพูดทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก

อิปิ๊นั่งเท้าคางมองดูภาพตรงหน้าอย่างเพลินตา แสงแดดรำไรสะท้อนใบหน้าคมคายของกริชที่ดูอ่อนโยนลงยามเคี้ยวข้าว ความมุ่งมั่นของเขาที่ยอมมาลำบากบนผืนดินนี้ทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว แล้วเธอก็พึมพำเสียงเบาออกมาว่า

“ป๊าด... อ้ายกริชมื้อนี่คือมา 'ตาฮัก' แท้” 

กริชชะงักมือที่กำลังถือข้าวจี่ คิ้วขมวดเข้าหากันทันที หัวใจเขากระตุกวูบเพราะคำว่า "หัก" มันแสลงหูมาตั้งแต่เมื่อวานที่บักรุ่งขู่จะทำให้เขาหน้าหัก

“ปิ๊...” กริชวางข้าวจี่ลง สีหน้าจริงจังจนอิปิ๊สะดุ้ง

“เมื่อกี้ปิ๊ว่าอะไรนะ ตาหักเหรอ”

“กะ... กะแม่นจ้า อ้ายกริชตาฮักอิหลีมื้อนี่” อิปิ๊พยักหน้ายืนยัน กริชลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าดูน้อยใจและโกรธระคนกัน

 “ทำไมปิ๊พูดแบบนี้ ผมรู้นะว่าเมื่อวานบักรุ่งมาขู่ผม แต่ไม่คิดว่าแม้แต่ปิ๊เองก็อยากเห็นผมเจ็บตัวถึงขั้นให้ ‘ตาหัก’ ผมมาที่นี่ด้วยใจจริงนะปิ๊ ถึงผมจะขุดดินช้า หรือดูไม่เป็นงานเหมือนคนอื่น แต่ปิ๊ไม่น่ามาแช่งกันแบบนี้เลย” อิปิ๊นั่งตาค้าง มองสถาปนิกหนุ่มที่ร่ายยาวเป็นชุดด้วยความงุนงง 

“อ้าย... อ้ายกริช ใจเย็นๆ ปิ๊แช่งอ้ายตอนใด๋”

“ก็เมื่อกี้ไง! ปิ๊บอกว่าผม ‘ตาหัก’ มื้อนี้ มันหมายความว่าปิ๊อยากให้ผมโดนต่อยจนเบ้าตาหัก"

"หรืออยากให้ผมประสบอุบัติเหตุตอนติดตั้งประตูน้ำใช่ไหม ถ้าปิ๊ไม่อยากช่วย หรือเห็นผมเป็นตัวตลกขนาดนั้น บอกกันตรงๆ ก็ได้ ไม่ต้องมาแช่งกัน” กริชพูดพลางเตรียมจะคว้าไอแพดเดินหนี

อิปิ๊นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ประมวลผลว่าหนุ่มเมืองกรุงคนนี้กำลัง "แปล" คำชมของเธอเป็นคำแช่ง เธอระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นทุ่งจนนกที่เกาะอยู่บนเถียงนา พากันบินกระจาย

“โอ๊ยยยย อ้ายกริช! ฮ่าๆๆๆๆ โอ๊ย... ข้อยยอมอ้ายเลย” เธอขำจนตัวงอ น้ำตาเล็ด พยายามจะโบกมือห้ามไม่ให้เขาเดินหนี

“ขำอะไรปิ๊ มันตลกมากเหรอที่แช่งคนอื่นน่ะ” กริชกอดอก หน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเก่า อิปิ๊พยายามกลั้นขำ ปาดน้ำตาแล้วเดินไปดึงแขนเสื้อกริชให้นั่งลงที่เดิม 

“อ้ายกริช ฟังปิ๊เด้อ... ใจเย็นๆ ภาษาอีสานกับภาษาเมืองกรุงมันคนละทางกันเลยจ้า”

เธอเริ่มอธิบายพร้อมจิ้มนิ้วลงบนฝ่ามือเหมือนสะกดคำช้าๆ “คำว่า ‘ตาหัก’ ที่อ้ายเข้าใจน่ะ มันคือ ห.หีบ มันแปลว่า แตก แหลก หัก คือจั่งไม้หักนั่นล่ะ แต่อันที่ปิ๊เว้าเมื่อกี้ มันคือ ฮ.นกฮูก จ้า”

“ฮ.นกฮูก” กริชทวนคำแบบงงๆ

“ตา-ฮัก” อิปิ๊เน้นเสียงชัดๆ 

“ตาฮัก แปลว่า ‘น่ารัก’ จ้าอ้ายกริช มันบ่ได้แปลว่าตาจะหัก”

กริชนิ่งเป็นหินไปทันที ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ตั้งแต่โหนกแก้มไปจนถึงใบหู ราวกับข้าวจี่ชุบไข่ที่เพิ่งกินเข้าไปมันแผ่ซ่านไปทั่วหน้า 

“น่า... น่ารักเหรอ”

“กะแม่นตั๊ว ปิ๊สิมักคนหน้าขาวๆ คืออ้ายมาแช่งให้ตาหักเฮ็ดหยัง” อิปิ๊เริ่มเขินเองบ้างแต่ก็ยังกล้าสบตา 

“คนอีสานเพิ่นสิใช้คำว่า ‘ตา’ นำหน้าเพื่อเน้นความรู้สึก เช่น ตาสะออน (น่าเอ็นดู) และกะ ‘ตาฮัก’ ที่แปลว่าน่ารัก... ที่ปิ๊บอกว่าอ้ายตาฮัก เพราะเห็นอ้ายพยายามกินข้าวจี่สู้แดดนี่ล่ะ” กริชยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองด้วยความเขินอายอย่างถึงที่สุด 

อิปิ๊นิ่งไปสามวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง จนบักจ่อยที่เล็มหญ้าอยู่สะดุ้งเงยหน้าขึ้นมามอง หญิงสาวหัวเราะร่าจนตัวโยน มือไม้กุมท้องไว้แน่น น้ำตาเล็ดออกมาทางหางตา เธออ้าปากจะประท้วงแต่กลับมีเพียงเสียงเอิ๊กอ๊ากที่หยุดไม่ได้

“โอ๊ยยยย อ้ายกริช! ฮ่าๆๆๆๆ โอ๊ย... ท้องข่อยสิแตก” กริชยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองด้วยความเขินอายอย่างถึงที่สุด เขาอยากจะขุดดินนาที่เพิ่งขุดเสร็จแล้วมุดหน้าหนีลงไปเดี๋ยวนั้น 

“โธ่... ปิ๊ ผมขอโทษ เมื่อวานคนนั้นบอกผมว่าดั้งหัก”

“บักรุ่งมันกะส่วนบักรุ่งสิอ้าย” อิปิ๊ยิ้มล้อเลียน 

“แต่อ้ายนี่กะแปลกเนาะ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟพอนึกว่าโดนแช่ง แต่พอฮู้ว่าปิ๊ชมว่าน่ารัก กลับหน้าแดงปานเขือเครือ (มะเขือเทศ) เลยเนาะ”

“ก็... ก็มันไม่ชินนี่นา” กริชพึมพำ แก้เขินด้วยการหยิบข้าวจี่ที่เหลือขึ้นมางับคำโต 

“สรุปว่า... ‘ตาฮัก’ คือชมใช่ไหม”

“แม่นจ้า... แต่ถ้าอ้ายยังซื่อบื้อแบบนี่อีก ปิ๊สิเปลี่ยนไปชมว่า ‘ตาซัง’ แทนแล้วเด้อ”

เสียงหัวเราะของคนสองคนดังประสานไปกับเสียงลมพัดใบไผ่ ความเข้าใจผิดเล็กๆ กลายเป็นเชือกสายใยบางๆ ที่เริ่มถักทอใจของสถาปนิกหนุ่มกับสาวไทบ้านเข้าด้วยกัน กริชเรียนรู้แล้วว่า ที่นี่... ไม่ใช่แค่ดินที่เขาต้องศึกษา แต่ภาษาและหัวใจของคนที่นี่เขาก็ต้อง "แปล" ให้ถูกความหมายด้วย

“หลานกริช!” เสียงลุงหวังตะโกนมาแต่ไกล พร้อมรถกระบะที่ขนท่อไม้ไผ่พะรุงพะรัง

 “ตื่นหรือยังหลาน มื้อนี้ประตูน้ำไม้ไผ่สถาปนิกสิได้ลั่นทุ่งแล้วเด้อ!” กริชรีบลุกขึ้นคว้าไอแพดและจอบ 

“ไปครับลุง! วันนี้ผมพร้อม... พร้อมจะตาฮัก เอ๊ย! พร้อมจะทำงานแล้วครับ!”