เมื่อการทำงานเริ่มเข้าที่มีออนทัวร์แทบทุกวัน จนมาวันนี้มีงานออนทัวร์ร่วมด้วยมิตติ้ง สามวันสองคืนที่เกาะพีพี จังหวัดภูเก็ต ซึ่งการจัดคอนเสิร์ตครั้งนี้ การทำงานด้วยกันหลาย ๆ คอนเสิร์ตทำให้ทั้งสองคน มาคินและร้อยดาวสนิทกันมากขึ้น รวมถึงครั้งนี้มีอ๊อฟ มีอาร์ต มีก็อปเปอร์ร่วมแจมไปด้วย การเดินทางด้วยรถตู้ของค่ายที่เดินทางมุ่งหน้าสู่ทางภาคใต้ โดยที่บนรถมีคนดูแลศิลปินไปด้วยหนึ่งคน คนขับรถหนึ่งคน
ร้อยดาวที่ชอบไปนั่งข้างหลัง เธอต้องการนอนยาว ๆ สบาย ๆ ก้าวขึ้นรถคนแรก มาคินเองที่ไม่ชอบนั่งข้างหลัง เพราะเขานั่งด้านหลังแล้วจะอาเจียนออกมา "ร้อยดาว ทำไมไปนั่งหลังเลยหละ มานั่งด้วยกันสิ เราเป็นคู่จิ้นกันนะ" มาคินกำลังเดินเข้าไปหาร้อยดาวแล้วจะดึงเธอออกมานั่งด้านหน้าด้วยกัน "คินจะเข้า ก็เข้าไปดิมายืนเกะกะ" อาร์ตที่เข้ามากระแทกชนจนมาคินเซถลาไปทางเบาะที่นั่งด้านหลังของร้อยดาว ริมฝีปากของมาคินชนแก้ม กลม ๆ น้อย ๆ ของร้อยดาว "โอ๊ย ไอ้มาคิน" เสียงร้อยดาวที่ตกใจ เผลออุทานเรียนชื่อโดยมีสรรพนามแปลก ๆ ออกมาด้วย ร้อยดาวปัดริมฝีปากของมาคินหนี "แก้มเธอนุ่มดีนะร้อยดาว" มาคินกระซิบบอกก่อนจะขยับตัวออกจากการล้มทับร้อยดาว "ออกไปเลยมาคิน ขยับออกไปเดี๋ยวนี้เลย ฉันตีหน้าเธอจริง ๆ นะ " ร้อยดาวที่ทำท่าจะตีมาคินเต็มแรง " อย่าตีเดี๋ยวหน้าพี่เป็นรอยนะร้อยดาว " มาคินบอกเธอเพราะเดี๋ยวหน้ามีรอยจรืง ๆ จะต้องตอบคำถามมากมาย " ไม่ตี ก็ถอยออกไปสิ มันหนักล้มลงมาได้" " เคลียร์กันได้ยังฉันจะนั่งตรงนี้ " อาร์ตเลือกนั่งเบาะข้างหน้าของร้อยดาว เพราะขาของมาคินขวางทางเดินของรถ "เขยิบไปร้อยดาว พี่นั่งด้วย" มาคินบอกร้อยดาว "นายเมารถ นั่งข้างหลังไม่ได้หรอก ไปนั่งข้างหน้าเลยค่ะ "ร้อยดาวที่เอาหมอนมาวางเหยียดขายาวเต้มเบาะด้านหลัง มาคินหันไปมองที่นั่งคนอื่น ๆ เข้ามานั่งเบาะที่ว่างแทบหมดแล้วจนเหลือเบาะแรก อ๊อฟหันมามองพี่ชายเพราะอ๊อฟเองก็รู้ว่ามาคินไม่ชอบนั่งท้าย "พี่คินทำไมจะไปนั่งท้ายพี่เมารถไม่ใช่หรอไง" "กูนั่งเป็นเพื่อนร้อยดาวอะดิ มานั่งข้างหลัง" " ก็บอกว่าจะมานอน ไม่ได้จะมานั่งอะไรของนายเนี่ยะ โอ๊ย...ชีวิต " ร้อยดาวนั่งเกาหัวด้วยความหงุดหงิดในตัวมาคิน "พี่ร้อยดาวมานั่งหน้าเถอะครับ พี่ช่ายผมจะได้มานั่งนี่ เดี๋ยวก็ไปไม่ถึงงานกันพอดี" อ๊อฟว่าพี่ชาย "แกนั่งไปเลย ฉันนั่งเป็นเพื่อนเธอเอง ถ้าฉันเมารถเธอก็ต้องมาดูแลฉันด้วย" "ตกลงกันได้ยังวะ อะไรนักหนาที่นั่ง นั่งตรงไหนก็ไปถึงพร้อมกัน"เกี่ยงกันอยู่ได้ น่ารำคาญชิบหายเลย" อาร์ตโวยวายจนทุกคนในรถหันมามองอาร์ตด้วยแววตาขวาง เพราะแต่ละคนรู้ว่าอาร์ตนิสัยเป็นแบบไหน "พร้อมยังครับ สายแล้วจะร้อนกว่านี้ " ลุงคนขับถามเด็ก ๆ ศิลปืนบนรถ "โอเคครับลุง" อ๊อฟที่นั่งหน้าตอบออกไป มาคินเองเลือกนั่งริมหน้าต่างอีกฝั่ง ร้อยดาวเองก็นั่งฝั่งหน้าต่างอีกข้างแต่เธอนั่งกึ่งนอนหัวหนุนหมอนยืดขามาอีกเบาะ แต่ยืดไม่เต็มขาสักเท่าไหร่ เกรงว่าจะโดนมาคินเข้า "นอนแบบนี้เดี่ยวก็เมื่อยขา ยืดมาเลยก็ได้" มาคินที่แอบมองมาตลอดทาง เห็นเธอนอนไม่สบายจับข้อเท้าเธอให้มาพาหน้าขาของตนเอง "ทำอะไรนะ ฉันนอนได้นายนั่งดีดีหน่อยเถอะิ เมารถอยู่ไม่ใช่หรอ" น้อยดาวที่กำลังจะชักเท้าตนเองกลับ "พาดเอาไว้แค่นี้พี่ก็ไม่เมารถแล้วหละร้อยดาว" มาคินพูดแล้วยิ้ม ๆ แต่ร้อยดาวยังคงดื้อจะชักขาออก จนไปชนกับเบาะนั่งของอาร์ต "จะกระแทกอะไรนักหนาวะร้อยดาว พี่นั่งข้างหน้าเราเนี่ยะ" อาร์ตที่ลุกพรวดหันมาต่อว่าร้อยดาว จนมาคินลุกขึ้นยื่นมาประชันหน้าบนรถที่กำลังวิ่ง ทุกคนบนรถหันมามองทั้งสองสามคนเบาะด้านหลัง "ขอโทษค่ะ พี่อาร์ต ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ" ร้อยดาวรีบลุกขึ้นยกมือไหว้ "เด็ก ๆ นั่งดี ๆ นะครับ ลุงไม่มีที่จอดนะครับ นั่งลงครับลูก " ลุงคนขับที่กำลังเร่งเพื่อให้ทันเวลา "ก็นั่งดี ๆ ดิ รถส่วนรวมนะเว้ย ไปงาน ไม่ได้ไปเข้าโรงแรม จะนั่งก่ายกัน" อาร์ตที่ต่อว่าทั้งสองคนรุนแรง "พี่อาร์ต ไปนั่งแทนที่ผมก็ได้ครับ " อ๊อฟที่ไม่อยากให้มีเรื่องกันและอีกอย่างบนรถที่กำลังวิ่งอยู่ "เออ งั้นมึงมานั่งนี่เลยอ๊อฟ เพิ่งไปงานมายังต้องมาเจออะไรบนรถอีก ยิ่งเหนื่อย ๆ " อาร์ตบ่นเสียงดัง เหตุการณ์บนรถสงบลง อ๊อฟที่เปลื่ยนที่มานั่งกับพวกพี่ ๆ แทน ลงไปนั่ง รวมถึงมาคินและร้อยดาวด้วย โดยที่ร้อยดาวมองแบบโยนความผิดเรื่องที่เกิดขึ้นให้มาคิน โดยที่เขาเองก็ไม่ได้แคร์สายตาของร้อยดาว มาคินที่นั่งรถมาสักพัก ออกอาการวิงเวียนหัวรถเริ่มเยอะ มาคินจึงจะหาที่พิงหัวไม่ให้กระแทก หรือกระเด้ง เขาจึงเลือกเขยิบมาใกล้ๆ ร้อยดาวที่กำลังนั่งหลับ เขาเอนพิงลงบนบ่าของร้อยดาว โดยที่ร้อยดาวยังคงหลับไม่รู้ตัว แต่ด้วยรถและถนนที่ขับเลนเดียว ลงเขาขึ้นเขาสลับกันไปมาและที่สำคัญหลายร้อยโค้ง ทำเอามาคินพะอืดพะอมมากขึ้น พอดีกับที่รถมาจอดในปั๊มน้ำมันสีฟ้า แถว ๆ พังงา "แวะเติมน้ำมันก่อน เด็ก ๆ แวะทำธุระกันก่อนได้นะครับ" ลุงยะห์ คนขับรถ บอกเด็ก ๆ ทุกคนลงรถกันหมดแล้ว ร้อยดาวเองกำลังจะลุก มาคินฉุดมือของเธอเอาไว้ "พี่จะอวก อย่าเพิ่งลุกได้ไหมร้อยดาว" ร้อยดาวหันมาสนใจน้ำเสียงพูดออกมาด้วยอาการอมอะไรในปาก "งั้นลงไปข้างล่างกันก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวลุงยะห์จะบ่นเอาถ้าพี่มาอวกใส่บนรถแก" ร้อยดาวลุกขึ้นยืน พยุงมาคินลงมาจากรถ โดยที่เธอเองก็ตัวน้อยเดียว มาคินตัวสูงกว่า "งั้นพี่ไปห้องน้ำ ฝากซื้อผ้าเย็น ผลไม้อะไรก็ได้ เปรี้ยว ๆ" มาคินฝากเธอซื้อของก่อนเดินเอามือปิดปากมาตลอดทาง จนมาถึงห้องน้ำของปั๊ม เขาทำธุระของตนเองจนอาการเริ่มดีขึ้น " พี่คิน พี่คินจริง ๆ ด้วย " เสียงสาว ๆ เด็ก ๆ ที่เดินผ่านมาคิน "พี่คินจริง ๆ ด้วย พวกเรา พี่คินมา พี่คินมา" น้องคนนึงวิ่งเข้ามาทางมาคิน หลาย ๆ คนที่รู้จักวิ่งเข้ามา มาคินได้ยินเสียงแต่แทนที่จะเดินเลี่ยงเพราะตนเองไม่ค่อยดี เขากลับเดินไปหาน้อง ๆ ทักทายตามมารยาท บางคนมาขอถ่ายภาพ "ไปไหนกันมาครับ " มาคินทักทาย "มาเที่ยวค่ะ แวะมาจอดในปั๊ม พวกหนูดีใจมาก ๆ เจอพี่มาคิน " น้องเอฟซีทำให้มุม ๆ นั้นเป็นจุดสนใจ " เห้ย ๆ นี่พี่ อาร์ตใช่ไหมค่ะ พี่อาร์ต " เสียงเด็ก ๆ ตะโกนเรียก แต่อาร์ตที่ไม่ได้สนใจเด็ก ๆ จะเดินไป แต่ก็ไม่พ้นน้องคนหนึ่งที่ไวพอสมควร "พี่อาร์ตจริง ๆ ด้วย " เสียงเด็กสาววิ่งไปเกาะแขน แต่ไม่รู้ไปยังไงเธอกับล้มก้นกระแทกพื้น อาร์ตที่ชายตามอง "ซุ่มซ่ามชะมัดเลย เด็กคนนี้" อาร์ตทำเสียงดุเด็กที่วิ่งมาแต่ดันไม่ทันถึงตนเองสะดุดขอบทางเดินเสียก่อน "เป็นอะไรไหมค่ะน้อง " ร้อยดาวเดินมาพอดีช่วยพยุงน้อง ให้ลุกขึ้น แต่สายตาจับจ้องไปที่อาร์ตที่ไม่ยอมช่วยน้อง อ๊อฟเองเดินมาเห็นด้วยเช่นกัน "ไปนั่งตรงม้านั่งก่อนไหมพี่ร้อยดาว " อ๊อฟบอกพี่สาว "ใจดำชะมัดเลย ขนาดเอฟซีตัวเองแท้ ๆ ใจทำด้วยอะไรค่ะพี่อาร์ต" ร้อยดาวขึ้นเสียงใส่ จนคนอื่น ๆ หันมามอง "น้องเป็นอะไรมากไหมครับ" อาร์ตเห็นสายตาของคนอื่น ๆ ที่กำลังมองตนเอง "ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ได้มองเอง" เด็กสาวที่ถูกพยุงไปนั่งตอบอาร์ต "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว พวกเราเสียเวลาตรงนี้กันมามากพอแล้ว เราควรจะต้องไปถึงที่จัดงานเสียที " อาร์ตบอกทุกคนที่ยืนตรงนั้น รวมถึงร้อยดาวและอ๊อฟ เขาเดินกลับไปที่รถพร้อมกับขึ้นไปนั่งบนรถทันที มาคินที่ตามขึ้นมาบนรถด้วยอาการดีขึ้น เขานั่งริมหน้าต่างแต่เป็นเบาะด้านหน้า แทนที่ของอ๊อฟ เพราะเขาเดินเข้าไปอีกมีหวังอาการพะอืดพะอมจะเกิดขึ้นอีกครั้ง อ๊อฟและก็อปเปอร์ไม่ได้อะไรเรื่องที่นังมากนัก และอีกอย่างก็เพื่อนในแก๊งค์รู้กันดีว่ามาคินเมารถ พอสองคนมานั่งข้างหลัง ร้อยดาวที่ยืนพูดคุยกับน้องคนเจ็บตัวขอถ่ายรูป เอ่ยคำร่ำลากัน เธอมาขึ้นรถเป็นคนสุดท้าย มองด้วยความแปลกใจ ตรงที่นั่งของเธอถูกเพื่อนทั้งสองคนนั่งไปแล้ว อ๊อฟ ชี้มือให้นั่ง ๆ ตรงนั้นไป ร้อยดาวหันมามองทุกคน จนหันมาเห็นอาการของมาคินที่หน้าซีดมาก เลยพอรู้ว่าเขาเมารถ เธอเลยยอมนั่งข้างฝั่งประตู จนลุงคนขับเห็นว่าเด็ก ๆ มาครบ เลยพากันขับรถออกจากปั๊มน้ำมันและมุ่งหน้าตรงไปยังภูเก็ตทันทีหน้าห้องประชุมบ่ายคล้อยแสงแดดตกกระทบกับพื้นกระเบื้องเย็น ๆ ของโถงค่าย รอยเท้าส้นสูงของ “ยิปซี” เดินฉับ ๆ ออกมาจากห้องประชุม สีหน้าเธอฉุนเฉียว ตาแดง ๆ บ่งบอกว่าเพิ่งผ่านความคับแค้นใจมาอย่างหนัก ทันใดนั้น“เอ๊ะ… ยิปซี" เสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ ร้อยดาว ที่เพิ่งเดินมาจากอีกทาง เธอถือสคริปต์ประชุมไว้ในมือ เตรียมจะเข้าไปคุยงานกับพี่โปเต้พอดี ยิปซีหยุดฝีเท้ากะทันหัน ดวงตาเธอเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่ปิดบังความไม่พอใจ“อ้อ ไม่แปลกใจเลย” เธอแสยะยิ้ม เยาะเย้ยราวกับรอจังหวะนี้มานาน“ถึงว่าทำไมช่วงนี้เฮียถึงหายหน้า ไม่สนใจฉันเลยที่แท้ก็มัวแต่เอาใจ เด็กใหม่” ร้อยดาวขมวดคิ้ว“พี่หมายถึงอะไร”“อย่าแอ๊บใส่นะร้อยดาว เธอรู้ดีว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่” น้ำเสียงของยิปซีเริ่มดังขึ้น รอยยิ้มบิดเบี้ยวเจือแรงแค้น“เข้ามาค่ายไม่ทันไรก็ได้ขึ้นโปรเจคทุกตัว คนอื่นเขาอยู่นานเป็นปี ยังไม่เคยได้โอกาสแบบนี้เลยด้วยซ้ำ” ร้อยดาวหน้าชาวูบ เธออึ้ง ไม่คิดว่าจะโดนกล่าวหาแบบนั้น“เฮียไม่เคยแม้แต่จะเปิดห้องคุยกับใครนานขนาดนั้น แต่เธอแค่ทำหน้าซื่อ ๆ ส่งยิ้มทีสองทีก็ขึ้นเวทีแล้ว”“เธอคิดว่าคนอื่นไม่เห็นหรือไง ว่าเธอมันแค่เด็กเส้น!”“พอเ
ภายในห้องประชุมใหญ่ของค่ายเพลง บรรยากาศเคร่งเครียดแต่เต็มไปด้วยความคาดหวังของทุกคน เฮียสงคราม เจ้าของค่ายผู้ทรงอิทธิพล นั่งหัวโต๊ะด้วยท่าทีสงบสุขุม ข้างเขาคือ "พี่โปเต้" โปรดิวเซอร์รุ่นพี่ที่ดูแลศิลปินรุ่นใหม่อย่างใกล้ชิด รอบโต๊ะเต็มไปด้วยศิลปินรุ่นใหม่ที่กำลังมาแรงในค่าย มาคิน, ร้อยดาว, อ๊อฟ, ก็อปเปอร์ และทีมงานเบื้องหลังอีกหลายชีวิต ทั้งหมดกำลังฟังโปเต้พูดถึงโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังจะเปิดตัว “พวกเราเติบโตเร็วมากในปีนี้ งานครั้งนี้จะเป็นการรวมพลังของทุกคนในค่าย โดยเราจะแบ่งเป็นโปรเจกต์ซีรีส์เอ็มวีสามตอน” โปเต้เปิดสไลด์โปรเจกต์ขึ้นบนหน้าจอ พาสแรกความรัก ความฝัน ความจริง นำโดยมาคินและร้อยดาว พาสสอง ดนตรีในกลิ่นอายคนสู้งานของอ๊อฟกบก็อปเปอร์ สองคนนี้เอฟซีกำลังจับตา และเริ่มมีฐานแฟนคลับ พาสสุดท้ายมิตรภาพตอนจบของโปรเจกต์รวบรวมทุกศิลปิน แทนคำขอบคุณจากทีมขงผม ระหว่างที่ทุกคนกำลังตั้งใจฟัง เสียงประตูห้องประชุมถูกเปิดออก พร้อมการปรากฏตัวของ "ยิปซี" สาวแซ่บสไตล์แรงที่ทุกคนรู้จักดี เธอเป็นหนึ่งในดาราเรื่องมาก ที่มีชื่อเสียงในอดีต แต่ช่วงหลังเงียบไปไม่มีงาน เธอเลยเลือกที่จะเกาะเฮียคราม ทั้ง ๆ
สองคนเดินเรียบหาดอย่างช้า ๆ แสงไฟจากที่พักด้านหลังส่องไกลพอให้เห็นรอยเท้าทั้งคู่พาดเคียงกันบนทราย“คืนนี้มัน... เงียบจังเนอะ” เธอพูดขึ้น“เงียบพอดีที่จะได้ยินเสียงในหัวใจตัวเอง" เธอหันไปมองเขาเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขืน ๆ “พูดแบบนี้... จะสารภาพอะไรเหรอ?” มาคินหยุดเดิน เธอเลยหยุดตาม และหันกลับมาชายหนุ่มยืนอยู่กลางลมทะเล ผมเขาปลิวเล็กน้อย ใบหน้าเงยขึ้นนิดหน่อย แต่ดวงตาจับจ้องมาที่เธออย่างมั่นคง“ตอนแรกฉันก็ไม่แน่ใจว่าเราสองคนที่ถูกบังคับให้เป็นคู่จิ้น จะมีอะไรจริง ๆ ไหม”“...”“แต่ยิ่งทำงานด้วยกัน ยิ่งได้เห็นเธอเวลาไม่ได้อยู่ต่อหน้าแฟนคลับ เวลาเธอยุ่งเหยิง... หรือแม้แต่เวลานั่งหลับในรถแล้วกรนเบา ๆ”ร้อยดาวเบิกตา “เฮ้ย!”“ฉันชอบเธอว่ะ ร้อยดาว” เขาพูดขึ้นต่อโดยไม่หลบตา เงียบจนน่ากลัวว่าคำสารภาพนี้จะลอยหายไปกับเสียงคลื่น แต่เธอกลับก้มหน้านิดเดียว แล้วเอ่ยเสียงเบา“รู้ตัวมานานแล้วแต่คิดว่านายไม่ได้จริงจัง”“ฉันไม่ใช่คนดีอะไรมากหรอกนะ ไม่ใช่คนโรแมนติก ไม่ใช่พระเอกนิยาย... แต่ทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้ ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นอย่างอื่นเลยนอกจากคนที่เธอวางใจได้" เธอค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบเสียงเ
เสียงคลื่นซัดชายฝั่งอย่างสม่ำเสมอ ลมทะเลยามค่ำคืนพัดเอาความเย็นปะปนกลิ่นเกลือมาแตะปลายจมูก ท้องฟ้าเปิดกว้าง เผยดาวนับพันที่เปล่งประกายเหมือนจะรับรู้ถึงความเงียบระหว่างสองคนที่นั่งอยู่ริมชายหาดมาคินถอดรองเท้า วางไว้ข้าง ๆ ก่อนจะเดินลงไปบนทรายเนียนละเอียดที่เย็นเฉียบแล้วนั่งลงเงียบ ๆ ร้อยดาวเดินตามมา เธอไม่ได้พูดอะไร แค่ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ห่างออกไปเล็กน้อย เงียบ เงียบจนนานพอจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง“ขอโทษนะ ที่บนโต๊ะกินข้าวเมื่อกี้ เสียงดังไปหน่อย” มาคินพูดขึ้นเบา ๆ ร้อยดาวหันไปมองเขา เสี้ยวหน้าของเขาภายใต้แสงจันทร์ทำให้เขาดูสงบกว่าตอนกลางวันมาก“ไม่เป็นไรหรอก เราทุกคนก็แค่ เหนื่อยกันคนละแบบ” เธอตอบกลับเสียงเบาไม่แพ้กัน“ฉันไม่ชอบเห็นพวกนายทะเลาะกันเลย” เธอพูดต่อ แล้วเอามือคว้าทรายขึ้นมากำเบา ๆ“แต่บางครั้งมันก็ยากจะไม่พูด ถ้าเห็นเพื่อนตัวเองไม่อยากเป็นเพื่อนใครเลย" มาคินหัวเราะเบา ๆ “พูดเหมือนฉันใจดีตลอดเลยนะ”“ก็นายใจดีจริง ๆ แหละใจร้อนนิดหน่อยก็เถอะ” เขาหันมามองเธอ ดวงตาของเขาวูบวาบด้วยแสงสะท้อนจากทะเล “ร้อยดาว...”“หื”“เคยรู้สึกมั้ยว่า เราทำงานกันมาหลายครั้ง แต่พอมาเจอแบบนี้
เสียงล้อรถบดเคลื่อนผ่านถนนลัดเลาะสู่ท่าเรือ พร้อมเสียงลมหายใจเบา ๆ ของเหล่าศิลปินที่เริ่มหมดแรงจากการเดินทางอันยาวนาน ดวงตาของร้อยดาวหันมองออกนอกหน้าต่าง เธอมองวิวภูเขาสลับกับทะเลเป็นระยะ พลางถอนหายใจเบา ๆ“ใกล้ถึงหรือยังคะลุงยะห์” ร้อยดาวถามขึ้น“อีกประมาณยี่สิบนาทีหนู เตรียมตัวขึ้นเรือได้เลย” ลุงยะห์ตอบพลางยิ้มมุมปากในกระจกมองหลังมาคินที่นั่งข้าง ๆ พิงหน้าต่างเงียบ ๆ เขาหลับตานิ่ง แม้ดูเหมือนนอนหลับ แต่สีหน้าซีดเซียวของเขาทำให้ร้อยดาวอดเป็นห่วงไม่ได้“ยังเวียนหัวอยู่เหรอ” เธอถามเบา ๆ ไม่ทันที่มาคินจะตอบ เธอก็ยื่นซองลูกอมรสมะนาวในมือไปให้“กินหน่อย เดี๋ยวขึ้นเรือจะโคลงหนักกว่านี้อีก” น้ำเสียงเธอฟังดูห้วน แต่เต็มไปด้วยความห่วงใยแบบปากไม่ตรงกับใจมาคินลืมตาขึ้น มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับลูกอมมากินแล้วพยักหน้าเบา ๆ“ขอบใจนะ ร้อยดาว”“อย่าคิดว่าฉันใจดี แค่อยากให้นายไม่อ้วกใส่ฉันตอนอยู่บนเรือ” เธอหันหน้าหนีไปนอกหน้าต่างเสียงหัวเราะเบา ๆ ของอ๊อฟดังมาจากเบาะหลัง พร้อมเสียงล้อของก็อปเปอร์ “พี่ร้อยดาวดูแลพี่คินเหมือนแม่ดูแลลูกเลยนะครับ ฮ่าๆๆ”“ไอ้อ๊อฟ!” มาคินหันไปแยกเขี้ยวใส่น้องชาย ร้อย
เมื่อการทำงานเริ่มเข้าที่มีออนทัวร์แทบทุกวัน จนมาวันนี้มีงานออนทัวร์ร่วมด้วยมิตติ้ง สามวันสองคืนที่เกาะพีพี จังหวัดภูเก็ต ซึ่งการจัดคอนเสิร์ตครั้งนี้ การทำงานด้วยกันหลาย ๆ คอนเสิร์ตทำให้ทั้งสองคน มาคินและร้อยดาวสนิทกันมากขึ้น รวมถึงครั้งนี้มีอ๊อฟ มีอาร์ต มีก็อปเปอร์ร่วมแจมไปด้วย การเดินทางด้วยรถตู้ของค่ายที่เดินทางมุ่งหน้าสู่ทางภาคใต้ โดยที่บนรถมีคนดูแลศิลปินไปด้วยหนึ่งคน คนขับรถหนึ่งคน ร้อยดาวที่ชอบไปนั่งข้างหลัง เธอต้องการนอนยาว ๆ สบาย ๆ ก้าวขึ้นรถคนแรก มาคินเองที่ไม่ชอบนั่งข้างหลัง เพราะเขานั่งด้านหลังแล้วจะอาเจียนออกมา "ร้อยดาว ทำไมไปนั่งหลังเลยหละ มานั่งด้วยกันสิ เราเป็นคู่จิ้นกันนะ" มาคินกำลังเดินเข้าไปหาร้อยดาวแล้วจะดึงเธอออกมานั่งด้านหน้าด้วยกัน"คินจะเข้า ก็เข้าไปดิมายืนเกะกะ" อาร์ตที่เข้ามากระแทกชนจนมาคินเซถลาไปทางเบาะที่นั่งด้านหลังของร้อยดาว ริมฝีปากของมาคินชนแก้ม กลม ๆ น้อย ๆ ของร้อยดาว"โอ๊ย ไอ้มาคิน" เสียงร้อยดาวที่ตกใจ เผลออุทานเรียนชื่อโดยมีสรรพนามแปลก ๆ ออกมาด้วย ร้อยดาวปัดริมฝีปากของมาคินหนี"แก้มเธอนุ่มดีนะร้อยดาว" มาคินกระซิบบอกก่อนจะขยับตัวออกจากการล้มทับร้อยด