บทที่ 2

“นี่! ที่โทรมาเนี่ย ตั้งใจโทรมาบ่นอย่างเดียวหรือไง”

“เปล่าจะบอกว่าคุณลุงโทรหาเหม่ยเหม่ยหลายครั้งแล้ว เห็นไม่รับสายเลยเป็นห่วง”

“อ๋อ พอดียุ่งอยู่ว่าจะโทรกลับช่วงสายๆ หน่อย”

“เออ ให้มันจริงเถอะ ถ้าคุณลุงโทรมาหาพลอยอีกรอบ ไปถึงกรุงเทพเมื่อไหร่พลอยจะจับเหม่ยเหม่ยย่างกินเสียเลย แค่นี้นะ” พิมพ์พลอยพูดจบก็วางสายเพราะไม่อยากเซ้าซี้ ฐานะคนกลางระหว่างเหม่ยเซียนกับบิดาบุญธรรมของเธอ ทำให้รู้สึกเหมือนน้ำท่วมปากพูดอะไรมากก็ไม่ได้ เนื่องจากเอริค ลี นั้นเป็นเพื่อนของบิดา และเหม่ยเซียนเองก็เป็นเพื่อนรักของเธอตั้งแต่เด็กๆ

เรื่องราววัยเด็กของเหม่ยเซียน พิมพ์พลอยรู้ชัดทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องที่เหม่ยเซียนเป็นเด็กกำพร้าซึ่ง เอริค ลี รับมาอุปการะ ในตอนที่เขาเดินทางมาเปิดสนามกอล์ฟที่เชียงใหม่ สนามกอล์ฟที่บิดาของเธอและเอริค ลี ลงทุนร่วมกัน

ตอนเอริคพบเหม่ยเซียนที่หน้าคฤหาสน์ของเขา เหม่ยเซียนที่อายุสองเดือนถูกห่อหุ้มด้วยผ้าไหมเนื้อดี เด็กน้อยถูกใส่ลงไปในตะกร้าหวาย ตามเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณหรือก็ขาวเนียนราวน้ำนม ทั้งยังเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายไม่งอแงเลยสักนิด แม้ว่าจะมีคนแปลกหน้าอุ้มไปมาก็ตาม

ของเพียงอย่างเดียวที่อยู่ในตะกร้า คือหยกแก้วที่แม้แต่เอริค ลี ผู้เชี่ยวชาญเรื่องหยกคนหนึ่ง ยังไม่อาจประมูลคุณค่าได้ ไม่เพียงเท่านั้นใจกลางหยกแก้วชิ้นนั้นยังมีอักษรจีนสีแดง ‘เหม่ยเซียน[1]’ ล้อมกรอบด้วยมังกรสีทองที่กอดเกี่ยวอักษรราวกำลังปกป้องด้วยความหวงแหน ซึ่งดูๆ แล้วฝีมือที่ประณีตเช่นนี้ เขาไม่มั่นใจว่าประเทศใดสามารถทำได้ โดยที่ไม่ทำลายเนื้อหยกแก้วใสมันวาวงดงามจนเสียหาย

เอริค ลี เก็บหยกชิ้นนั้นเอาไว้เงียบๆ และต้องการรับอุปการะเหม่ยเซียนไว้เป็นลูกของตัวเอง ทั้งนี้ พจน์ พิทักษ์ชัย เพื่อนสนิทของเขาต้องเซ็นรับอุปการะเหม่ยเซียนแทนเอริค เพราะการที่ชาวต่างชาติจะรับเด็กเป็นบุตรบุญธรรมนั้น ต้องเดินเรื่องผ่านกระบวนการทางกฎหมายอย่างถูกต้องก่อน และมีขั้นตอนที่ซับซ้อนกว่ามาก เนื่องจากเขาพบเหม่ยเซียนที่เชียงใหม่ กว่าเขาจะได้รับตัวเหม่ยเซียนกลับไปประเทศจีนด้วยก็ใช้เวลาเกือบปี

เรื่องราวยุ่งๆ เริ่มขึ้นหลังจากตอนนี้เอง ภรรยาของเอริค ประกาศชัดเจนว่าไม่ยอมรับตัวเด็ก เพราะเข้าใจว่าเหม่ยเซียนเป็นลูกเมียเก็บของสามี

เอริคไม่มีทางเลือกจำต้องส่งเหม่ยเซียนกลับมาเมืองไทย โดยฝากเอาไว้กับพจน์ผู้ซึ่งเป็นบิดาของพิมพ์พลอยนั่นเอง

เหม่ยเซียนเติบโตมาท่ามกลางความรักของตระกูลพิทักษ์ชัย เพราะพจน์และภรรยาเลี้ยงดูเธอด้วยความรักใคร่ ทั้งสองรักเธอไม่น้อยไปจากบุตรสาวของตัวเองอย่างพิมพ์พลอย อีกทั้งเหม่ยเซียนและพิมพ์พลอยก็เข้ากันได้ดีมาโดยตลอด ทำให้ในที่สุดเหม่ยเซียนก็เลือกที่จะอยู่เมืองไทยมากกว่ากลับจีนกับเอริค

ห้าปีก่อนหน้านี้ทั้งพิมพ์พลอยและเหม่ยเซียน ต่างก็ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้[2] ประเทศจีน ตามคำขอของเอริคที่ต้องการใช้เวลาร่วมกันกับเหม่ยเซียนบ้าง

ภายใต้คำแนะนำของพจน์สองสาวจึงลงเรียนหลักสูตรภาษาจีนสำหรับนักศึกษาต่างชาติระยะยาวหนึ่งปีในที่สุด และทั้งคู่ก็ตัดสินใจเรียนต่อจนกระทั่งจบปริญญาตรี แต่เพราะพิมพ์พลอยกับเหม่ยเซียนเรียนภาษาอังกฤษควบคู่ไปด้วย ทั้งสองจึงได้ปริญญาตรีมาสองใบ

เหม่ยเซียนตัดสินใจกลับมาเมืองไทยทันที โดยลากพิมพ์พลอยกลับมาด้วยหลังจากที่ได้รับหยกคืนจากเอริค ทั้งที่มีบริษัทมากมายติดต่อมาเพราะสนใจรับทั้งสองเข้าทำงาน

พิมพ์พลอยรู้ดีว่าสาเหตุก็คงจะมาจากเรื่องที่เอริคเพิ่งจะยอมคืนหยกให้เหม่ยเซียนทั้งที่ผ่านไปนานกว่ายี่สิบสามปี เหตุผลหลักก็เพราะก่อนหน้านี้เอริคเคยขายหยกชิ้นนั้นไป

เรื่องประหลาดเกิดขึ้นมากมาย เอริคฝันร้ายมาโดยตลอดจนไม่อาจนอนหลับสนิท ดังนั้นจึงได้แต่พยายามหาทางซื้อมันคืนมา เงินที่เขาจ่ายไปเพื่อให้ได้หยกแก้วคืนมา แทบจะทำให้เขาล้มละลาย จนเป็นเหตุให้ภรรยาของเขาโทรมาประกาศตัดขาดกับเหม่ยเซียน ทั้งยังห้ามไม่ให้เหม่ยเซียนพบกับเอริคอีกทันทีที่รู้เรื่อง

เหม่ยเซียนส่งยิ้มให้พนักงานร้านกาแฟ “สวัสดีค่ะคาปูชิโน่ร้อนกับเค้กมะพร้าว ทานที่นี่นะคะ” หญิงสาวเอ่ยออกไปพร้อมกับควานหากระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าถือ

“คนไทยหรือคะ” พนักงานเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“เอ่อ...ค่ะ”

“หน้าตาเหมือนคนจีนเลยค่ะ ลูกครึ่งหรือคะ ขอโทษที่ถามนะคะแต่คุณสวยจริงๆ”

หญิงสาวได้แต่ยิ้มแหยแทนคำตอบ มือก็ลูบไปยังจี้ที่ห้องคออยู่ จี้หยกแก้วที่เธอเพิ่งจะได้รับมาจากเอริค เธอเองก็เคยสงสัยว่าตัวเองน่าจะเป็นลูกครึ่งหรืออะไรทำนองนั้น แต่ในเมื่อบิดาบุญธรรมอย่างพจน์ และเอริคยังไม่สามารถสืบหาตัวตนของเธอได้ เวลาผ่านมาตั้งยี่สิบสามปีแล้วเธอยังจะหวังอะไรอีกเล่า

“กาแฟกับเค้กเสิร์ฟที่โต๊ะนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ เสิร์ฟที่โต๊ะด้านนอกนะคะบรรยากาศน่านั่งดี” เหม่ยเซียนรับใบเสร็จมาแล้วเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะหันหลังเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านนอกซึ่งยังว่างอยู่ ทว่าในยามที่เปิดประตูออกมานั้น กลิ่นหอมของดอกโบตั๋นพลันโชยมาจากที่ไหนสักแห่ง

เหม่ยเซียนขมวดคิ้วแล้วมองไปรอบๆ เพราะมั่นใจว่ากลิ่นนั้นเป็นกลิ่นหอมของดอกโบตั๋น ดอกไม้ที่เธอชอบมากที่สุด

“หรือว่าน้ำหอม แต่กลิ่นน้ำหอมก็ทำได้ไม่เหมือนขนาดนี้มั้ง หรือว่ามีคนปลูกอยู่แถวนี้ ...ก็ไม่น่าจะใช่” พึมพำพร้อมกับมองหาโดยที่หญิงสาวไม่ได้รู้เลยว่าที่มาของกลิ่นนั้น ก็คือจี้หยกที่เธอสวมอยู่

ที่สำคัญมังกรทองที่โอบกอดอักษรภายในหยกแก้วนั้น ได้เปลี่ยนอิริยาบถเป็นหันออกมาจับจ้องไปด้านหน้า ราวกำลังระวังภัยแทน!!

[1]เหม่ยเซียน แปลว่า นางฟ้าแสนสวย

[2] Shanghai International Studies University หรือ SISU