พี่เลี้ยงเด็กจำเป็น 1

“ลั๊น ลั๊น ลา ล้า ลา ลา ลา” เสียงฮัมเพลงอย่างมีความสุขดังขึ้นมาอยู่หน้าเตาอบตั้งแต่เมื่อยามเช้าตรู่

หยวนเข่อซิง  สาวน้อยวัยยี่สิบเอ็ดปีกำลังยิ้มอย่างสดใสให้กับรูปร่างหน้าตาขนมคุกกี้และซาลาเปารูปทรงต่าง ๆ ที่เธอทำขึ้นอย่างภาคภูมิใจ 

คาดคะเนจากสายตาดูแล้วหลังจากที่เธอนำขนมพวกนี้ไปส่งตามร้านขายขนมแล้วล่ะก็  เธอจะมีรายได้สุทธิ

อยู่ที่ราวหนึ่งหมื่นหยวนเลยทีเดียว

หลังจากบรรจุขนมใส่ลงกล่องพร้อมติดสติ๊กเกอร์

โลโก้ตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว หยวนเข่อซิงก็เข้าไปอาบน้ำสระผมอยู่ในห้องอาบน้ำต่อ  แม้ว่าเธอจะมีผมยาวจรดบั้นเอว  แต่ก็มิได้ใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวเนิ่นนานนัก  หยวนเข่อซิงมักเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร 

แม้ว่าเธอจะเป็นคนรูปร่างหน้าตาดีจัด แต่หยวนเข่อซิงกลับเป็นคนไม่ชอบแต่งหน้าแต่งตัวเลยแม้แต่เพียงนิด  ทำให้เธอดูอ่อนกว่าวัยเอามาก ๆ 

อีกทั้งด้วยรูปร่างเล็กที่สูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรเท่านั้นยังทำให้เธอถูกเข้าใจผิดจากสายตาคนภายนอก  หนักเข้าบางคราถึงกับมีเด็กวัยมัธยมศึกษาตอนปลายมาแจกขนมจีบให้กับเธอเลยก็มี

นอกจากนี้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา  แม้ว่าหยวนเข่อซิงจะมีความสวยโดดเด่นเป็นถึงดาวคณะและดาวมหาวิทยาลัย  พร้อมทั้งมีหนุ่ม ๆ มากหน้าหลายตาเข้ามาขายขนมจีบให้เธออยู่ตลอด  แต่หยวนเข่อซิงเองกลับยังไม่

เคยมีแฟนหรือคบหาดูใจกันกับใครมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

เธอมักจะให้เหตุผลกับติงฉางโม่วเพื่อนสนิทเพียง

คนเดียวในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ว่า  เธอยังไม่พร้อมที่จะมีความรัก อีกทั้งยังอยากทุ่มเทเวลาให้กับการศึกษามากกว่า  นอกจากนี้หยวนเข่อซิงยังถือได้ว่าเป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ของติงฉางโม่วด้วย ทุกครั้งที่เพื่อนรักของเธอมีปัญหาเกี่ยวกับความรักก็มักจะนำปัญหานั้นมาเล่าสู่เธอฟังด้วยเสมอ นั่นยิ่งทำให้หยวนเข่อซิงรู้สึกว่าการมีความรักแต่ละครั้งมันช่างเป็นเรื่องที่ยุ่งยากในความสัมพันธ์เสียจริงจึง

ทำให้เธอครองตัวเป็นโสดอย่างเรื่อยมาด้วยความสบายใจ

หากไม่มีรัก  ก็ย่อมจะไม่มีความทุกข์

นี่คือคติประจำใจที่หยวนเข่อซิงยึดถือไว้ในใจตลอดมา  ในขณะที่เธอกำลังยืนเช็ดผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอยู่นี้  เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์สุดหรูก็ได้ดังขึ้น  หยวนเข่อซิงไม่รอช้า  เธอรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์คู่ใจขึ้นมาดูว่าใครเป็นคนโทรมาหาเธอในทันที  เมื่อพบว่าผู้ที่โทรมาหาเธอนั้นเป็นติงฉางโม่ว  หยวนเข่อซิงจึงกดรับสายพร้อมเปิดลำโพงไปด้วย  เช็ดผมของเธอต่อไปด้วยอย่างคนที่เร่งทำเวลา

“ฮัลโหล อาซิง  พอดีฉันมีเรื่องอยากรบกวนเธอ

หน่อยจะได้หรือเปล่าวันนี้?” 

ติงฉางโม่วส่งเสียงเว้าวอนผ่านมาตามสาย

“เรื่องอะไรกันอย่างนั้นหรืออาโม่ว  วันนี้ช่วงเช้าฉันมีธุระจะต้องออกไปส่งขนมที่ร้านค้าต่าง ๆ  ส่วนช่วงบ่ายจะต้องกลับมาทำเค้กวันเกิดที่ลูกค้าสั่งเอาไว้น่ะ”

หยวนเข่อซิงส่งเสียงตอบกลับไปน้ำเสียงนุ่ม

“ฉันคงรบกวนเวลาของเธอไม่นานนักหรอกอาซิง  ช่วงสาย ๆ ไปจนถึงบ่ายโมง  เธอช่วยมาอยู่เป็นเพื่อนไป่ไป๋ให้กับฉันหน่อยจะได้หรือเปล่า  พอดีฉันติดงานลูกค้าต้องไปเสนอขายรถให้ลูกค้าหนึ่งราย  และนำเอกสารสัญญาไปให้ลูกค้าเซ็นต์ซื้อรถยนต์หนึ่งรายที่บริษัทน่ะ  เธอก็รู้ยุคสมัยนี้ฉันไม่สามารถให้ความไว้วางใจฝากไป่ไป๋ไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กหรือฝากไว้กับใครคนไหนที่ไม่รู้จักกันได้ง่าย ๆ อาซิงฉันมีเธอเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ไว้วางใจได้เท่านั้น นอกจากเธอ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะต้องบากหน้าไปหวังพึ่งพาใครได้อีกแล้ว”

ติงฉางโม่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุกข์ใจอย่างปิดบังเอาไว้ไม่มิด  ทุกคำที่เธอกล่าวออกมานั้นล้วนเป็นเรื่องจริงหมดทุกอย่าง  เธอยอมรับกับตัวเองขึ้นมาอย่างไม่อายเลยว่าเธอได้ผลักภาระอันหนักอึ้งนี้ไปไว้ที่หยวนเข่อซิงเข้าจนได้

“อื้อ ถ้าเธอจะไปทำธุระไม่นานนักแล้วล่ะก็ ฉันจะแวะไปดูไป่ไป๋ให้ก็ได้” 

หยวนเข่อซิงเอ่ยขึ้นด้วยความเห็นอกเห็นใจเพื่อน  อีกทั้งตัวเธอเองยังรู้สึกคิดถึงหลานสาวแก้มยุ้ย ตัวขาว

ขาสั้นคนนี้ขึ้นมาเช่นเดียวกัน  ครั้งสุดท้ายที่หยวนเข่อซิงได้พบเจอกันกับไป่ไป๋นั้นก็ราวสองเดือนก่อนได้กระมัง  วันนี้เธอได้ออกไปเล่นกับหลานสาวฆ่าเวลาสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน  ถึงอย่างไรการดูแลเด็กสำหรับหยวนเข่อซิงแล้วก็ไม่ใช่เรื่องยากอันใดนักเลยนี่นา  เพราะหยวนเข่อซิงนั้นเป็นคนสวย  ใจดี  ที่รักเด็กเป็นอย่างมากเลยทีเดียว

“ขอบใจเธอมากนะอาซิง แล้วฉันจะแวะซื้อหนังสือนิยายดี ๆ ไปฝากเธอนะ”

ติงฉางโม่วพูดขึ้นด้วยความดีใจที่หยวนเข่อซิงยอมให้การช่วยเหลือเธอในครั้งนี้

“ไม่เป็นไรหรอกหน่าอาโม่ว  เรื่องแค่นี้เอง  เธอเก็บ

เงินไว้ซื้อนมให้ไป่ไป๋เถอะ  ไม่ต้องหาซื้ออะไรมาให้กับฉันแล้วนะ  แค่นี้นะ  แล้วเจอกันจ่ะ บาย”

หยวนเข่อซิงพูดพร้อมกดวางสายไป และรีบแต่งตัวออกไปขับรถกระบะคู่ใจคันเล็กไปส่งขนมต่อ