تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 4 เงินเดือนแสนแพง (1)
تاريخ النشر:
2025-10-15 14:22:50สายลมพัดผ่านเข้าหน้าต่างในเวลาเย็นจิรภาณินท์นั่งมองการ์ดนามบัตรอยู่ในมือด้วยความลังเลใจ งานที่เธอควรจะตัดสินใจทำดีหรือไม่ หลังจากที่ฟังจากปากของผู้หญิงอายุคราวแม่ของเธอ
ย้อยกลับไปเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา จินดารัตน์ชวนเธอออกไปทานอาหารมื้อกลางวัน ก่อนจะเปิดประเด็นคุยเรื่องงานที่เรียกเธอมาพบ แต่แบบนี้เขาเรียกว่างานได้หรือเปล่านะ
‘คุณแม่คะ เพ็ญขอพูดอะไรหน่อยได้ไหมคะ’ เพ็ญรตีพูดด้วยท่าทางหยิ่งแสดงออกถึงความไม่ชอบเธอสักเท่าไหร่
‘มีอะไรอีกล่ะแม่เพ็ญ’
‘ก็แค่ จ้างให้มาเปลี่ยนใจเจ้าภัทร แต่หล่อนไม่มีสิทธ์หลงรักลูกชายฉัน’ เพ็ญรตีพูดเสียงแข็ง ไม่แม้แต่จะมองใบหน้าของจิรภาณินท์ที่ยังนิ่งเงียบไม่ตอบโต้สิ่งใดทั้งสิ้น
‘จำนวนเงินจ้างและหน้าที่ ฉันจะบอกเธออีกทีถ้าเธอตกลง’
จิรภาณินท์ยังคงนั่งมองการ์ดที่อยู่ในมือ พลางทบทวนเงื่อนไขที่จินดารัตน์เสนอให้เธออีกครั้ง...
ภายในห้องรับแขกมีแต่ความนิ่งเงียบ สายตาของเพ็ญรตีแสดงถึงความไม่พอใจออกมาจนชัดเจน เมื่อทราบถึงจำนวนเงินมากมายเกินตัวกว่าจะยอมรับได้ จินดารัตน์มองพร้อมส่ายหน้ากับลูกสะใภ้ตระกูลสูงเพียบพร้อมทุกอย่าง
“เพ็ญรับไม่ได้ค่ะคุณแม่ มันมากเกินไป” เพ็ญรตีคัดค้านเสียงแข็ง
“อะไรกันแม่เพ็ญ ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมรู้นิสัยใจคอคน” สายตามองอย่างไม่พอใจ เธอไม่เข้าใจเลยทำไมต้องทำอะไรแปลกๆ แบบนี้ด้วย ถึงยังไงเธอก็ไม่มีวันยอมรับไม่มีวัน !
“รู้ได้ยังไงคะ บางที่แม่นั่นอาจจะแกล้งทำเป็นใสซื่อก็ได้ค่ะ”
เพ็ญรตียังพูดต่อเพื่อหวังที่จะลบล้างความตั้งใจของแม่สามีลง
“อย่างน้อยก็ดีกว่าแม่คุณหนูขี้วีนที่เธอพามาแนะนำฉันก็แล้วกัน” เพ็ญรตีมองใบหน้าของแม่สามีที่แสดงออกถึงความผิดหวังอย่างชัดเจน
“โธ่คุณแม่คะ ใครจะไปรู้เห็นว่าเป็นผู้ดี คิดว่ากิริยามารยาทงามนิสัยก็คงจะงามไม่แพ้กัน”
“เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าคนเราดูที่ภายนอกไม่ได้” เพ็ญรตีเงียบไม่เอ่ยปากพูดต่อ ใจจริงก็อยากจะเถียงกลับไปให้มากกว่านี้
จริงอยู่เมื่อสองปีก่อนเธอรู้จักกับคุณหญิงที่เป็นลูกค้าจากตระกูล เพชรและอัญมณี เธอเห็นว่าลูกสาวของคุณหญิงสวยและมารยามดีก็เลยทาบทามให้รู้จักกับณัฐภัทรแต่ปรากฏว่ากลายเป็นคุณหนูเรื่องมาก ถึงกับเอ่ยปากด่าแม่สามีเธอด้วยความไม่เกรงอกเกรงใจ
“ก็เพ็ญกลัวนี่คะ ถ้าได้ลูกสะใภ้ที่ไม่คู่ควรกับตาภัทร”
“เรื่องนั้นไม่ได้อยู่ที่ฉันหรือว่าเธอแต่อยู่ที่เจ้าภัทร” เมื่อพูดจบจินดารัตน์ก็ลุกเดินจากไปไม่อยากจะฟังลูกสะใภ้ที่มีอคติกับคำว่าสมบูรณ์แบบมากจนเกินไป
เพ็ญรตีมองแม่สามีเดินจากไปด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจ เธอกลัวว่าลูกชายของเธอจะได้จิรภาณินท์เป็นภรรยาจริง ๆ ยังไงซะผู้หญิงแบบนั้นก็ทำได้ทุกอย่างถ้าอยากได้เงิน
รถยนต์หยุดจอดลงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวสไตล์ร่วมสมัย กระจกรถถูกเลื่อนลง สายตาหวานมองไปยังบ้านเลขที่ตามที่เธอได้รับ ประตูอัตโนมัติเปิดออกอย่างช้า ๆ จิรภาณินท์ปิดกระจกรถ ก่อนจะขับเข้าไปข้างในที่จอดรถ
ประตูรถเปิดออก ขาเรียวยาวก้าวลงจากรถพร้อมหันปิดประตูรถ ก่อนจะมองเข้าไปเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ หญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอวิ่งออกมา
“มาหาใครคะ” เสียงแหลมๆ ทักถามขึ้น
“มาหาคุณจินดารัตน์ค่ะ ”
“งั้นตามมาทางนี้ค่ะ ” เมื่อพูดจบก็เดินนำเข้าไป จิรภาณินท์มองพร้อมถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินตามเข้าไป
สายตากวาดมองไปทั่วตัวบ้านโดยรอบทุกที่ที่เธอเดินผ่าน จนกระทั่งถึงห้องรับแขก ที่ถูกแยกออกเป็นเหมือนห้องส่วนตัวอีกห้อง
“รอสักครู่คุณท่านกำลังมาค่ะ”
จิรภาณินท์พยักหน้ารับแทนการตอบ เดินเข้าไปนั่งที่โซฟาทั้งที่คอ
ยังคงแหงนมองไปทั่วห้องด้วยความชื่นชม ยอมรับว่าบ้านหลังนี้สวยมาก เธอเคยคิดอยากจะมีบ้านแบบนี้สักหลังแต่นั้นก็แค่ฝันความ บ้านสไตล์ร่วมสมัยแบบที่เคยเห็นในละครโทรทัศน์ เพิ่งจะเคยเห็นของจริงเต็มตาวันนี้
“รอฉันนานไหม” หญิงสาวสะดุ้งหันไปมองทางจินดารัตน์ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมยกมือขึ้นไหว้กล่าวสวัสดี
“สวัสดีค่ะ”
จินดารัตน์พินิจมองหญิงสาวตรงหน้า เธอยอมรับว่าถูกใจไม่น้อยทั้งรูปร่างหน้าตาที่สะอาดและสวย
“นั่งลงก่อนสิ” จิราภาณินท์นั่งลง เธอมองใบหน้าของหญิงสูงวัยตรงหน้า ที่ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน
“ตัดสินใจได้แล้วสินะ ”
“ค่ะ แต่ณินท์ขอฟังเงื่อนไขของคุณก่อนจะได้ไหมคะ” จินดารัตน์พยักหน้าด้วยความเข้าใจ
“เงื่อนไขของฉันไม่มีอะไรมาก ก็แค่ทำให้หลานชายฉันลืมผู้หญิงคนหนึ่งให้ได้ภายในสามเดือน ส่วนค่าจ้างฉันฉันจะให้เธอทั้งหมดสิบล้าน ฉันจะจ่ายให้เธอตอนนี้แค่ห้าล้าน เมื่อครบสามเดือนตามกำหนดแล้วเธอทำสำเร็จ ฉันจะจ่ายให้เธออีกห้าล้าน” เมื่อได้ยินความจริงก็ควรจะดีใจที่จำนวนเยอะมากมายขนาดนี้แต่ทำไมถึงต้องเป็นเธอ นั้นคือคำถามที่เธออยากรู้คำตอบ
أحدث فصل
มารยายั่วรัก บทที่ 61 บทส่งท้าย (จบ)
Chapter 54 (Epilogue)หลายวันผ่านไป มาพร้อมกับข่าวการจากไปของพริมรตาเป็นที่น่าเศร้าและน่าตกใจไปพร้อมกัน เมื่อตอนเช้าที่ผ่านมานาถลดาแม่ของหญิงสาวได้โทร.มาหาเรื่องไปร่วมพิธีงานศพ เขาได้เพียงแต่ตะลึงพูดไม่ออก ไม่คิดว่าพริมรตาจะด่วนจากไปเร็วขนาดนี้ข่าวที่เขาได้รับเหมือนเป็นเงาสะท้อนยังไงชอบกล คล้ายกับพิศชามนต์ เขาไม่ได้ต้องการให้เอาชีวิตมาล้อเล่นขนาดนี้ชายหนุ่มได้แต่เอ่ยขอโทษหญิงสาวในใจด้วยความรู้สึกผิดจิรภาณินท์เดินออกมาจากห้องน้ำ มองใบหน้าคนเป็นสามีที่กำลังนั่งเศร้าเสียใจกับการจากไปของมุกวารี เธอเดินตรงเข้าไปหาสามีพร้อมนั่งลงข้างๆ“พี่ภัทรคะ คุณมุกไปสบายแล้วนะคะ” เธอพูดปลอบ“พี่เสียใจที่ทำร้ายเขา เพราะพี่...”ชายหนุ่มกล่าวโทษตัวเอง“พี่ภัทร...”“มุกวารีเป็นเพียงชื่อที่ถูกเปลี่ยนใหม่เท่านั้น จริง ๆ แล้ว มุกวารีก็คือพริมรตา...” ณัฐภัทรก้มหน้าลง เขาค่อยเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หญิงสาวผู้เป็นภรรยาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ จิรภาณินท์นั่งฟังชายหนุ่มเล่าทั้งน้ำตา เธอไม่เคยรู้ว่าชายหนุ่มจะมีด้านที่เจ็บปวดมากถึงขนา
มารยายั่วรัก บทที่ 60 จุดจบของความรักไร้ซึ่งการรอคอย
Chapter 53สวนในบ้านที่ถูกจัดตกแต่งใหม่แทบทั้งหมดความจริงนั้นก็ดูร่มรื่นอยู่แล้ว แต่กลับยิ่งดูสวยงานกว่าเดิมเข้าไปอีก ต้นไม่ใหญ่ส่องแสงไปหิงห้อยกะพริบหลายหลายสี เสียงดนตรีขับกลอม ในงานตอนกลางคืนแขกผู้ที่มาร่วมงานต่างทยอยกันเข้ามาไม่ขาดสาย เจ้าบ่าวและเจ้าสาวยืนต้อนรับแขกหน้างาน เสียงพูดคุยพบปะกันดังขึ้นไปทั่ว เพ็ญรตีเดินออกมายืนข้างลูกชายรับไหว้แขกที่มาในงาน“ยินดีด้วยนะคะคุณเพ็ญที่มีลูกสะใภ้สวยขนาดนี้”“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ เชิญด้วยในเลยดีกว่าค่ะ”เพ็ญรตีเอ่ยพร้อมยกมือชวนก่อนจะเดินเข้าไปในงานพร้อมแขกณัฐภัทรยืนกุมมือยิ้มส่งสายตาหวานมองหญิงสาวข้างตัวแทบจะกลืนกิน เสียงร้องแซวของแขกที่เดินผ่านข้างหน้าเล่นพาคนข้างตัวเขาก้มหน้าม้วนบิดอาย“ยินดีด้วยนะคะ”พริมรตากลบเกลือนความเจ็บปวดทุกอย่างภายใต้รอยยิ้มหวานบนใบหน้า ด่อนเดินเข้าไปเอื้อมมือไปจับมือเขาด้วยความอาลัยรักณัฐภัทรสะบัดมือของพริมรตาออกสายตาเย็นชามองมาที่หญิงสาวตรงหน้าอย่างไร้เยื่อใย หยดน้ำตาไหล่รินอาบที่แก้มสวย ดวงตากลมมองเขาด้วยความเจ็บปวด“ขอบคุณ&r
มารยายั่วรัก บทที่ 59 พิธีแต่งงาน II
Chapter 52ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลาง จิรภาณินท์เดินพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า งานแต่งงานครั้งเดียวในชีวิตของเธอที่ดูเหนื่อยกว่าตอนเธอทำงานพริตตี้หลายเท่าตัว คงเป็นเพราะเธอเหนื่อยที่ต้องตื่นแต่เช้าและไม่ได้พักทั้งวันชายหนุ่มเดินตามเข้ามา สายตาคมมองหญิงสาวที่นั่งอยู่เก้าอี้หน้ากระจกพลางยิ้มหัวเราะออกมาก่อนจะเดินเข้าไปใกล้“รีบเปลี่ยนชุดดีกว่าครับเดี๋ยวแต่งตัวไม่ทันนะครับ”“ค่ะ แล้วพี่ภัทรไม่ไปเปลี่ยนชุดหรือคะ ตรงนี้ณินท์ทำเองได้ค่ะ จะเสียเวลาพี่ภัทรเปล่า ๆ” เธอตอบพร้อมลุกขึ้น“พี่ถอดให้นะครับ” ณัฐภัทรเอื้อมมือไปปลดเสื้อผ้าหญิงสาวออกโดยไม่รอคำตอบจากเจ้าตัวแม้แต่น้อย“อุ้ย !” หญิงสาวร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อมือของเขาเลื่อนชุดของเธอออก ปากร้อนโน้มลงมาพรมจูบไปตามไหล่ ลมหายใจอุ่นของเขาจรดที่ต้นคอของเธอนานสองนาน ก่อนเลื่อนลงมาที่แผ่นหลัง มือก็รวดเร็วปลดอาภรณ์ที่ปิดเรือนร่างส่วนบนออกจนหมด“พี่ภัทร !”“ชูว์” ชายหนุ่มพลิกหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้า นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าสว
มารยายั่วรัก บทที่ 58 พิธีแต่งงาน I
Chapter 51เพ็ญรตีเดินเที่ยวกับจิรภาณินท์จนลืมดูเวลาว่าล่วงเลยมาเกือบห้าชั่วโมงเย็น เธอต้องยอมรับว่าคุณกันเพลินจนถูกคอ ความรู้สึกเกลียดชังในด้านลบค่อย ๆ ลดลงไปแต่ก็ไม่ถึงกับหมดในทีเดียวกว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบทุ่ม เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเที่ยวถูกใจ มีลูกสะใภ้ไปด้วย...เพ็ญรตีเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับถือของเต็มไม้เต็มมือ น้อยหน่าเมื่อเห็นก็รีบวิ่งเข้ามารับของจากมือของผู้เป็นนาย“เอาไปวางไว้ที่ห้องของฉัน” เพ็ญรตีพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งตามเดิมก่อนจะเดินเข้าไปในห้องรับแขก“กลับมาแล้วเหรอแม่เพ็ญ เห็นว่าไปเดินเที่ยวกับหนูณินท์มา” จินดารัตน์เอ่ยพร้อมกับยิ้มออกมา“ไม่ได้เดินเที่ยวซะหน่อยค่ะคุณแม่ ก็แค่หาเวลาให้ตาภัทรไปคุยกับหนูมุกเป็นการส่วนตัวก็เท่านั้นค่ะ” เพ็ญรตีแก้ตัว“แล้วไปกับหนูณินท์มาเป็นยังไงบ้างล่ะ” จินดารัตน์ถามเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะไม่อยากต่อความยาว สาวความยืดเรื่องมุกวารี“ก็ดีค่ะ” เพ็ญรตีตอบ“เอาเถอะ แล้วกินข้าวมาหรือยัง” จินดารัตน์ถาม“กินแล้วค่ะ ทานก
มารยายั่วรัก บทที่ 57 ไม่เคยรัก
Chapter 50เพ็ญรตีได้รับโทรศัพท์เมื่อครู่ว่ามุกวารีจะมาหาลูกชายเพื่อคุยกัน ปรับความเข้าใจกัน เธอจึงตอบตกลงรับปากและให้ลูกชายนัดพบมุกวารีตามที่ทางฝ่ายนั้นต้องการ ก่อนจะโทรไปบอกลูกชายว่ามุกวารีขอนัดพบ ทีแรกลูกชายของเธอปฏิเสธอย่างเร็วไว แต่เธอต้องพยายามหาเหตุผลอ้างจนในที่สุดณัฐภัทรต้องยอมใจอ่อนลง ถึงจะบอกอย่างนั้นเธอก็ต้องรีบกัน จิรภาณินท์เพื่อไม่ให้ไปด้วยอย่างแน่นอน เธอต้องยอมทนอยู่กับว่าที่ลูกสะใภ้ครึ่งวัน‘ภัทรไปพบหนูมุกเถอะนะ แม่เองก็อยากจะคุยกับหนูณินท์เป็นการส่วนตัวด้วย’ความเงียบครอบคลุมพื้นที่ในร้านอาหาร ที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ทั้งที่บรรยากาศไม่ได้เป็นอย่างั้นเลยสักนิด เพ็ญรตีนั่งนิ่งแทบไม่สบตามองจิรภาณินท์ที่อยู่ตรงหน้าของเธอ“จะกินอะไรก็สั่งสิ ฉันจ่ายให้” เพ็ญรตีพูดด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจ“แล้วคุณแม่ไม่กินหรือคะ” จิรภาณินท์ถามพร้อมกับยิ้มหวานสู้“ฉันกินไม่ลงหรอกย่ะ หล่อนอยากสั่งอะไรก็สั่งไปสิ”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวณินท์จะเสียมารยาทเปล่า”“งั้นถ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินเ
มารยายั่วรัก บทที่ 56 ไม่ตัดใจ
Chapter 49‘ยกเลิกงานแต่งซะ’ เพ็ญรตีพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม‘หมายความว่ายังไงคะ ?’ จิรภาณินท์ถามด้วยความไม่เข้าใจ‘จะให้หมายความว่ายังไงอีก ฉันให้เธอยกเลิกงานแต่งงานนี้ซะ !’เพ็ญรตีตวาดเสียงดังจนหญิงสาวต้องผงะถอยออกห่าง‘ไม่ค่ะ ณินท์ทำไม่ได้’ เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่น‘ฮึ ! ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องตอบแบบนี้ บอกมาว่าต้องการเงินเท่าไหร่ ?’ เพ็ญรตีถาม ด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองหยามเหยียด ‘เท่าไหร่ที่คิดว่าออกไปจากชีวิตลูกชายฉัน !’‘ไม่ค่ะ เงินซื้อหัวใจของพี่ภัทรไม่ได้ ณินท์รักพี่ภัทร...’‘ซื้อไม่ได้ ฮึ ! กลัวว่าที่ฉันให้น้อยไปกว่าการที่เกาะตาภัทรกินไปทั้งชาติสินะ !’ เพ็ญรตีตะคอกด้วยน้ำเสียงดูแคลนผู้หญิงตรงหน้า จะเล่นละครไปได้สักกี่น้ำ จะหลอกลูกชายเธอไปได้แค่ไหน... เธอไม่เชื่อว่าจิรภาณินท์จะบูชาความรักมากกว่าเงินทอง !‘ไม่ใช่นะคะ ณินท์ไม่ได้ต้องการ...’‘แล้วทำไมยังอยู่วุ่นวายกับลูกชายฉันล่ะ เงินสิบล้านที่คุณแม่ให้ไปมันยังไม่มากพอใช่ไหม ต
มารยายั่วรัก บทที่ 44 ไม่ได้บังคับ
Chapter 37“ครับ” ชายหนุ่มขานรับ ขณะเดินเข้าไปกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง ไออุ่นจากอกแกร่งผ่านเข้าแผ่นหลัง เขากระชับกอดเธอแน่นมากขึ้นพร้อมก้มลงซุกไซ้คอและเส้นผมบาง “ณินท์ของพี่”หญิงสาวคลายอ้อมกอดออกก่อนจะหันหน้ามามองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุข...&
มารยายั่วรัก บทที่ 43 กลิ่นดอกกุหลาบ
Chapter 36หลังจากที่มุกวารีออกจากห้องไปความเงียบสงบก็กลับคืนสู่ที่เดิมอีกครั้ง ณัฐภัทรยิ้มมองจิรภาณินท์ก่อนลุกขึ้นเดินเข้ามาหาคนถูกมองไหวตัวทันจึงรีบถอยออกห่าง ณัฐภัทรเห็นท่าทางของเธอก็อดหัวเราะและยิ้มออกมาไม่ได้“พี่ภัทร ! ห้ามเดินมาเลยนะคะ ไม่งั้นณินท์จะโกรธจริงๆ ด้วย&rdq
มารยายั่วรัก บทที่ 42 ก็แค่หน้าตาคล้ายเท่านั้น
Chapter 35มุกวารีได้ยินคำตอบก็ทำหน้าไม่พอใจ ทั้งที่คิดว่าจิรภาณินท์อาจจะคิดไปเองว่าคนในรูปจะเป็นเธอก็ได้“งั้นหรอ” มุกวารีตอบพร้อมฉีกยิ้มให้กับหญิงสาวตรงหน้า“แล้วทำไมเธอถึงไม่ถามภัทรล่ะคะ” มุกวารียิ้มหวานถามด้วยชัยที่เหมือนว่า เธอกำลังตรอกย้ำผู้หญิงที่อยู่
มารยายั่วรัก บทที่ 39 คนที่รักมากที่สุด II
Chapter 32ภายในร้านกาแฟช่วงบ่าย หญิงสาวทั้งสองต่างพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน‘จริงหรอมนต์ แล้วจะไปยังไงล่ะวันมะรืนงานแต่งแล้วไม่ใช่เหรอ จะกลับมาทันงานแต่งไหม ?’ พริมรตาถามทั้งที่ใจไม่ได้อยากให้มีงานแต่งขึ้น‘ใช่จ๊ะ แต่มนต์ไปเช้าแล้วกลับตอนเย็น กว่าจะถึงก็ค่
قد تعجبك أيضًا
เกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat211.8K وجهات النظرเด็กเสี่ย NC-25
C154.0K وجهات النظرล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.7K وجهات النظرภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.1K وجهات النظرรักเพียงใจ
SHASHA65 وجهات النظرเมียจ้างที่คุณไม่มีวันรัก
สามสิบเอ็ดมีนา_182 وجهات النظرล้ำเส้นเพื่อนสนิท (์NC 20+)
ผัดบวบ44 وجهات النظرยั่วรัก....คนต้องห้าม
ไฟใต้เงา84 وجهات النظر
