แห้วรับประทาน

ตอนที่ 5 แห้วรับประทาน

วาดฝันถอนหายใจอย่างหนักออกมา ก่อนจะเริ่มพยายามอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เหมือนแพรฟังอย่างละเอียด เธอเล่าตั้งแต่เริ่มต้นที่นนท์เข้ามาทักทาย จนกระทั่งภูทัชเข้ามาช่วยเธอไว้ และยืนยันว่าภูทัชไม่ได้ลวนลามเธออย่างที่เหมือนแพรเข้าใจผิด

เหมือนแพรตั้งใจฟังเรื่องราวจนจบ สีหน้าของเธอเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย ความโกรธเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดในใจที่ตัวเองวู่วามมากเกินไปหน่อย “จริงหรือฝัน…สรุปว่าฉันเข้าใจผิดไปเองหรือ” เหมือนแพรถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด

วาดฝันพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “อื้อ แกเข้าใจผิดไปจริงๆ นะ คุณภูทัชเขาแค่เข้ามาช่วยฉันเฉยๆ”

“แล้ว...แล้วที่แกบอกว่า “แฟน” นั่นมันอะไร” เหมือนแพรเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

วาดฝันหน้าแดงก่ำอีกครั้ง หลบสายตาเพื่อนอย่างประหม่า “ก็…ตอนนั้นฉันตกใจนี่นา ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป ก็เลย…”

“ก็เลยบอกว่าเขาเป็นแฟนแกเนี่ยนะ!” เหมือนแพรทวนคำพูดของวาดฝันเสียงสูง แต่ครั้งนี้ไม่ได้มีน้ำเสียงโกรธเคืองเหมือนเมื่อครู่ กลับกลายเป็นน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขบขันเสียมากกว่า

วาดฝันพยักหน้าเบาๆ อีกครั้ง ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เหมือนแพรถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นโต๊ะ เพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ด้วยกันต่างก็พากันหัวเราะตามไปด้วย บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่ค่อยๆ คลายลงจนหมดสิ้น

“ยายฝันเอ๊ย! แกนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ เลยนะ” เหมือนแพรหัวเราะจนน้ำตาเล็ด น้ำเสียงขบขันอย่างเต็มที่ วาดฝันได้แต่มองค้อนเพื่อนสาวเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำอย่างไม่กล้าสบตาเพื่อน ได้แต่ปล่อยให้เหมือนแพรหัวเราะเยาะเธออย่างเต็มที่

“แต่ว่า…” เหมือนแพรพูดต่อราวกับนึกตงิดใจบางอย่างขึ้นมา สายตาเริ่มเพ่งมองอย่างต้องการจับพิรุธให้ได้ “ฝัน...แต่ปกติแกไม่ชอบสัมผัสนี่นา หรือว่าแกชอบคุณภูทัชนั่น...ใช่ไหม...ใช่ไหมฝัน”

คำถามราวกับคาดคั้นของเหมือนแพรทำให้วาดฝันถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยสายตาที่สับสน เธอเม้มริมฝีปากแน่นพร้อมชายตาขึ้นมองเหมือนแพรอีกครั้งอย่างชั่งใจ “อืม...คิดว่านะ” วาดฝันสารภาพออกมาตามตรงอย่างไม่คิดจะปิดบังเพื่อนรัก

“เฮ้ย...จะเป็นไปได้ไง แกเพิ่งเจอเขาเนี่ยนะ” เหมือนแพรอุทานอย่างไม่อาจเชื่อ

“ไม่รู้สิ...แต่ก็ชอบไปแล้วนี่นา” วาดฝันสารภาพออกมา พร้อมกับอมยิ้มเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า นับเป็นครั้งแรกทีเดียวที่วาดฝันใกล้ชิดกับผู้ชายมากขนาดนี้ แม้จะรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่กลับไม่ได้นึกรังเกียจเหมือนเช่นที่เธอเป็นมาก่อน

“ถ้าจะชอบขนาดนี้ เมื่อกี้แกก็น่าจะสะกิดบอกกันหน่อย นี่ฉันคงอาละวาดจนคุณภูทัชนั่นเตลิดเปิดเปิงไปแล้วมั้ง”

วาดฝันได้แต่เบะปากอย่างนึกเสียใจ เธอยังไม่มีโอกาสแนะนำตัวเองกับเขาเสียเลยด้วยซ้ำไป

“แต่ไม่ต้องห่วง แกน่ะเพื่อนใครคะ...เดี๋ยวเพื่อนสาวอย่างฉันจัดการให้แกเอง” เหมือนแพรรีบเอ่ยปากปลอบโยนเพื่อนสาวของตัวเองอีกครั้งอย่างต้องการให้กำลังใจ

วาดฝันชายตาขึ้นมองเหมือนแพรอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนัก “ช่างมันเถอะ ผ่านแล้วผ่านเลย”

เหมือนแพรรีบหันซ้ายหันขวาอย่างไม่สนใจท่าทางหมดหวังของเพื่อนสาว เธอพยายามกวาดสายตามองหาภูทัชอีกครั้งหนึ่ง แต่เมื่อมองไปยังเป้าหมายตรงหน้า สีหน้าของเหมือนแพรก็เคร่งเครียดมากขึ้น ก่อนจะพูดออกมาน้ำเสียงเริ่มจริงจังอีกครั้ง “ฝัน...ฉันว่าแกตัดใจได้ก็ดีแล้ว แกคงแห้วจริงๆ แล้วว่ะ”

คำพูดของเหมือนแพรทำให้วาดฝันถึงกับชะงักไปอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยสายตาที่งุนงง “แห้ว? แห้วอะไรของแก” วาดฝันถามเสียงแผ่ว

“ก็คุณภูทัชของแกนั่นไง” เหมือนแพรพยักพเยิดไปทางด้านหน้า “แกดูนั่นสิ”

วาดฝันมองตามสายตาของเหมือนแพรไปยังบริเวณหน้าบาร์ที่ภูทัชเคยยืนอยู่เมื่อครู่ และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น

ภูทัชยังคงยืนอยู่ที่หน้าบาร์ แต่ครั้งนี้ไม่ได้ยืนคนเดียว รอบๆ ตัวเขามีผู้หญิงสาวสวยมากมายหลายคนรายล้อมอยู่ พวกเธอต่างก็พากันหัวเราะคิกคัก พูดคุยกับภูทัชอย่างสนิทสนม

วาดฝันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนน้ำแข็งมาจุกอยู่ที่อก เจ็บปวดและเสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เห็นหรือยังล่ะฝัน” เหมือนแพรพูดเสียงแผ่ว มองเพื่อนด้วยสายตาเห็นใจ “ผู้หญิงเยอะขนาดนั้น อย่าไปยุ่งด้วยจะดีกว่า”

วาดฝันได้แต่นิ่งเงียบ สายตามองภาพภูทัชที่กำลังยกแก้วชนกับกลุ่มสาวสวยเหล่านั้นด้วยความรู้สึกปวดร้าว เธอรู้ดีว่าเหมือนแพรพูดถูก ผู้ชายที่ดูดีและมีเสน่ห์อย่างภูทัช ขืนเธอหลวมตัวเอาหัวใจไปเล่นด้วย ก็ไม่ต่างจากกำลังเล่นกับไฟ เผลอๆ จะเป็นเธอเองที่ต้องถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าธุลีเสียกระมัง

“ฉันว่าแกตัดใจเถอะฝัน” เหมือนแพรพูดต่อ น้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น “ผู้ชายแบบนั้น…อันตรายเกินไปสำหรับแก”

วาดฝันพยักหน้าเบาๆ อย่างยอมจำนน เธอรู้ดีว่าเหมือนแพรหวังดีกับเธอ และคำแนะนำของเพื่อนก็มีเหตุผล

“อื้อ ฉันรู้แล้ว” วาดฝันตอบเสียงแผ่ว พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“ดีมากยายเพื่อนรัก” เหมือนแพรยิ้มให้วาดฝันอย่างให้กำลังใจ “ไม่ต้องไปสนใจผู้ชายคนนั้นแล้วนะ ในผับนี้ยังมีผู้ชายดีๆ อีกตั้งเยอะแยะ”

เหมือนแพรพยายามที่จะชวนวาดฝันคุยเรื่องอื่นๆ เพื่อให้เพื่อนลืมเรื่องภูทัชไปให้ได้ แต่ในใจของวาดฝันกลับไม่ได้อยู่ที่โต๊ะกับเพื่อนๆ เลย ใจของเธอเหมือนจะลอยไปอยู่ที่หน้าบาร์กับภูทัชเสียแล้ว

ตลอดค่ำคืนนั้น วาดฝันไม่ได้มองไปที่ภูทัชอีกเลย เธอเอาแต่กระดกเหล้าเข้าปากอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนแพรพยายามห้ามปรามเพื่อนสาวเอาไว้เพราะรู้ดีว่าวาดฝันนั้นคออ่อนเสียยิ่งกว่าอะไร แต่วาดฝันที่พยายามทำตัวให้สนุกสนานเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจในตัวภูทัชจึงไม่สนใจคำห้ามปราม กลับเอาแต่ยกแก้วชนอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

เหมือนแพรได้แต่ถอนหายใจหนักออกมาในที่สุด “เอาวะ...เมาให้สุดไปเลยเพื่อน...เดี๋ยวแม่จะดูแลเอง”