ตอนที่ 6 ไม่ถูกชะตา แก้มขวัญกับเจ้าไฟ

“ ขับเร็วๆ หน่อยสิเอลิก ฉันอยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นจะแย่อยู่แล้ว” เจ้าไฟที่นั่งกอดอกไขว่ห้างอยู่ในรถ บ่นออกมาเสียงดังเมื่อเห็นว่านั่งรถมาหลายชั่วโมงแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะถึงที่หมายสักที

“ ครับๆ เอะ! นั่นไม่ใช่รถคุณนีวายเหรอครับบอส” เจ้าไฟหันไปมองตามที่เอลิกทัก ก็เห็นว่าเป็นนีวายจริงๆ แต่ฝ่ายนั้นดูเหมือนจะมีความสุขอะไรสักอย่าง จนไม่ได้สังเกตรถของเขาที่วิ่งสวนมา

“ สงสัยคงเครียดเรื่องงาน แล้วออกมาหาที่พักผ่อนมั้ง ” เขาเดาสุ่มไปอย่างนั้น ก่อนจะเงยมองทางด้านหน้าต่อ เอลิกจึงชวนเขาคุย

“ อืม สงสัยคงเครียดเรื่องแก้แบบรีสอร์ทที่บอสสั่งแน่เลย แต่ผมว่าคุณนีวายเนี่ยทำได้ดีมากนะครับ รีสอร์ทของบอสคงจะออกมาดีแน่ๆ”

“ เอ้อ! แกไม่ต้องมาชวนฉันคุย รีบขับรถไปให้มันถึงเถอะ”

“ ครับ” เอลิกรีบเม้มปากแน่นหดคอเข้าทันที เนื่องจากรู้ว่าตอนนี้เจ้านายของเขาคงหัวร้อนที่ความเร็วรถไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย

ไม่นานรถหรูก็แล่นเข้ามาจอดในลานกว้างหน้าตลาด

“ แกพาฉันมาทำอะไรที่นี่” ชายหนุ่มโผล่ถามเสียงดังทันทีเมื่อรถจอดสนิท

“ อ๋อ พอดีผมลืมบอกนะครับ ข้อมูลที่ผมได้มาคุณกีรติกรเธอมีแผงขายขนมที่ตลาดนี้ ผมคิดว่าวันนี้เธอก็น่าจะมานะครับ” เอลิกพูดอย่างกระตือรือร้นแต่พอหันไปมองหน้านายก็ต้องหุบยิ้ม เพราะเจ้าไฟคิ้วขมวดไม่พอใจให้อยู่

“ ขอโทษนะครับบอส ที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า”

“ เอ้อๆ” เจ้าไฟเอ้อออด้วยความหัวเสีย แต่ก็เพราะรู้จักลูกน้องคนนี้มานาน เขาก็พอจะเข้าใจความเงอะงะของเอลิกบ้าง แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นอย่างน้อยเอลิกก็ซื่อสัตย์ ไม่งั้นคงจะอยู่ด้วยกันมาไม่ได้นานขนาดนี้หรอก เจ้าไฟถอนหายใจแรงพลันก้าวขาลงจากรถ ร่างสูงในชุดสูทสีดำเนี้ยบ กลายเป็นจุดสนใจจากสายตาของผู้คนในตลาด แม่ค้าหลายคนมองมาพลันหยุดชะงัก ราวกับเวลาได้หยุดเดินชั่วขณะ ตอนที่เห็นเขาถอดเสื้อสูทออกและโยนมันเข้าไปในรถเผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดสีโปรดของผู้สวมใส่และเข้ากับเขาเป็นอย่างมาก

“นั่นใครน่ะ ดารามาถ่ายหนังเหรอ?” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากแม่ค้าพ่อค้ารอบข้าง

“หล่อขนาดนี้ น่าจะเป็นพระเอกแน่ๆ!”

“ ใช่เหรอ ถ้าเป็นพระเอกแล้วหนังช่องไหนล่ะ ฉันก็ต้องเคยเห็นสิ แต่นี่เขามาหาใครหรือเปล่า” บางคนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป บ้างก็ยืนมองด้วยแววตาเคลิ้มเหมือนถูกสะกด ชายหนุ่มไม่พูดอะไร แม้จะหัวเสียให้กับคำซุบซิบนินทาเหล่านั้น แต่เขาก็ต้องข่มมันเอาไว้ก่อน

“ แกเป็นอะไร” เขาทักเอลิกที่มายืนทำตัวบิดไปบิดมาข้างๆ เขา

“ ผมปวดท้องนะครับ แต่ไม่เป็น—”

“ โอ้ย!! แกรีบไปเข้าห้องน้ำเลยไป! เดี๋ยวฉันจะเข้าไปก่อนเอง” เจ้าไฟตวาดลูกน้องเสียงดัง เสร็จเขาก็เดินมุ่งตรงเข้าไปในตลาด

“ งั้นบอสรอผมแป๊บเดียวนะครับ” เอลิกตะโกนไล่หลังเขาพลันรีบวิ่งไปตามหาสุขา

“ หล่อ”

“ เขามาหาใครกันนะ หรือว่าเขามาตามหาฉัน”

“ อย่างกับมาเฟียเลย” เจ้าไฟขมวดคิ้วมุ่น ให้กับเสียงซุบซิบเหล่านั้น เขาไม่ชอบเลย ว่าแต่ว่าแผงขนมอะไรนั่นอยู่ตรงไหน ในระหว่างที่คิดรองเท้าขัดมันของเขาก็ถูกยกขึ้นจากแรงของเขาเอง

“ อี้…” เจ้าไฟแทบอยากจะโวยวายออกมา นี่มันตลาดจริงดิ มีแต่หลุมกับบ่อเนี่ยนะ รองเท้าเขาเลอะหมดแล้ว คอยดูเถอะถ้าเจอยัยนั่นจะรีบเอาคืนให้สาสม โทษฐานที่ทำให้เขาต้องมาเจออะไรแบบนี้ แต่ถึงเขาจะคิดแบบนั้น ก็ใช่ว่ามันจะเจอง่ายๆ (?)

“ ขอบคุณมากนะจ้ะ ไว้วันหลังมาสั่งอีกนะ” เสียงใสนุ่มนวลชวนสะกดทำให้คิ้วหนาของเจ้าไฟเริ่มคลายออกจากกัน เขารีบหันไปมองตามเสียงนั้น

“ แผงขายขนม? นี่หรือเปล่า” เขาค่อยๆ เดินเข้าไปพลางชะเง้อคอมองอยู่พักใหญ่ แต่สายของเขาคงสูงเกินไปทำให้มองผ่านหญิงสาวที่นั่งเฝ้าเต้าหม้อนึ่งหลังตู้ขนมใบเล็กไป จนทำให้หญิงสาวที่เหลือบมาเห็นเขาได้สักพักแล้วเริ่มผิดสังเกต แก้มขวัญนั่งจ้องชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ผู้ชายแต่งตัวเนี้ยบใส่กางเกงสุภาพตัดกับเสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดติดกระดุมครบทุกเม็ด สวมใส่รองเท้าขัดมันที่มีคราบโคลนจากตลาดเปื้อนอยู่นิดหน่อย ดูแล้วช่างขัดหูขัดตาเธอแปลกๆ

“ เฮ้ยลุง จะซื้ออะไรหรือเปล่า ถ้าไม่ซื้อก็ขยับออกให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ มันบังร้านหนู เดี๋ยวลูกค้าจะไม่เห็น ยิ่งร้านเล็กๆ อยู่ ” ชายหนุ่มคิ้วชนกันอีกครา เขาพยายามมองหาต้นเสียง ก่อนจะเห็นว่ามีหญิงสาวนั่งแคะขนมถ้วยอยู่หลังตู้ขนมใบเล็กนั่น

“ เอ้อ…ขอถามอะไรหน่อยสิน้อง” หญิงสาวได้ยินเธอจึงยื่นคอยาวไปสบตากับเขา วินาทีนั้นที่ได้เห็นหน้าเจ้าไฟยืนมองมาที่เธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง สาวน้อยหน้าใสที่ใบหน้ามอมแมมเต็มไปด้วยสีดำของเถ้าถ่านตรงมุมแก้ม ทำให้เขาหลุดยิ้มแต่กระนั้นก็รีบเก๊กขรึมเมื่อเธอยืนขึ้น

“ น้องรู้จักผู้หญิงที่ชื่อ กีรติกร ไหม ?” หญิงสาวได้ยินแบบนั้นก็เดินออกมาจากมุมตู้เพื่อหวังจะมองดูชายหนุ่มให้ชัดขึ้น

“ รู้ เธอเป็นเจ้าของแผงนี้แหละ คุณมีอะไรกับเธอเหรอ” ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวอีกครั้ง สาวน้อยที่ดูบอบบางตัวเล็กสูงแค่เพียงบ่าไหล่ของเขา แต่งตัวด้วยกางเกงยีนส์ขาสั้นเหนือเข่า กับเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวสวมทับไว้ด้วยเสื้อลายสก๊อต ถักเปียสองข้างอย่างกับเด็กประถม จนเขาแอบหลุดขำ

“....” หญิงสาวจึงมองเขาด้วยความไม่พอใจ เมื่อเขามองมาเธอก็จ้องเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว

“ ไปตามเธอมาให้หน่อย ฉันมีธุระจะคุยกับเธอ” เจ้าไฟเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่งพลางกอดอกสั่งบอกกับคนตรงหน้า

“ ไม่ตาม มีอะไรก็พูดมาเลย ฉันต้องขายของ” หญิงสาวตอบกลับเขาอย่างแข็งกร้าว สร้างความไม่พอใจให้เจ้าไฟเป็นอย่างมาก

“ นี่น้อง ไปเรียกเจ้าของแผงมา!!” เขาเริ่มเสียงแข็งใส่เธอ เพื่อจะบอกว่าเขาไม่พอใจในคำตอบที่หญิงสาวเอ่ย แต่ยิ่งเธอตอบกลับมาอย่างดื้อรั้น หัวของเขาก็ยิ่งเดือดปูดๆ

“ ฉันไม่เรียก คุณมีอะไรก็พูดมาเลยสิ”

“ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเด็ก” คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวต้องก้มหน้ามองตัวเอง เธอเงยหน้ากลับขึ้นมาด้วยความไม่พอใจและกำลังจะต่อว่าเขา

“ แก้มขวัญ ซื้อขนมหน่อยจ้ะ” แต่ก่อนจะได้เอ่ยอะไรก็มีลูกค้าเข้ามาเรียกซื้อของเสียก่อน เธอจึงละสายตาไปจากชายหนุ่ม เจ้าไฟจึงกอดอกยืนรอ แต่ดูเหมือนว่าลูกค้าจะมาใหม่เรื่อยๆ มายืนเบียดเสียดเขาจนรู้สึกรำคาญ ชายหนุ่มจึงต้องเปลี่ยนมานั่งตรงเก้าอี้ด้านในแผงแทน มือใหญ่ยกแขนขึ้นพลางใบหน้าก็ก้มมองนาฬิกาหรูตรงข้อมือ

“ ไอ้เอลิกมันตกส้วมตายแล้วหรือไง !” เขาทำได้แค่บ่น