ม่านรักพนาลวง ตอนที่ 9

ภายในป่าที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ขึ้นจนหนาทึบ แต่เมื่อเดินไปตามทางที่ถูกถางจนโล่งเตียนซึ่งกว้างพอสมควรทอดยาวไปถึงมุมหนึ่งก็ทำให้พบเข้ากับต้นกล้วยที่ขึ้นเรียงรายเป็นแถวมากมายนับหลายสิบต้น

ซึ่งตอนแรกก็ยังไม่ได้มีเยอะมากขนาดนี้ แต่เพราะจำนวนที่มีน้อยนิดนั้นไม่เพียงพอต่อจำนวนชีวิตที่เพิ่มมากขึ้น จึงทำให้ชาวบ้านพยายามค้นหาหนทางที่จะขยายเพิ่มจำนวนต้นกล้วยโดยวิธีการนำผลกล้วยไปฝังดินแต่ก็พบว่ามันไร้ผล 

ต่อมาจึงนำเอาเม็ดแข็ง ๆ ที่อยู่ในกล้วยมาฝังดินแทนผลกล้วยแต่มันก็ยังไม่เจริญเติบโตเหมือนเดิม สุดท้ายเมื่อเรื่องนี้รู้ไปถึงหูของหนึ่งในชาวบ้าน ที่อาศัยอยู่ร่วมกันมาหลายปีเขาจึงอาสาเป็นคนมาปลูกต้นกล้วยด้วยตัวเอง

โดยการนำหน่อกล้วยที่สมบูรณ์มาฝังลงในหลุมที่มีความลึกประมาณสิบถึงยี่สิบเซนติเมตรก่อนจะกลบดินให้แน่น แต่ให้ดินที่กลบนั้นสูงขึ้นมาจากพื้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้น้ำขัง หลังจากนั้นเพียงไม่นานกล้วยที่พวกเขาพยายามหาทางขยายเพิ่มพันธุ์ก็แตกใบและเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ

ทำให้จนถึงตอนนี้พวกเขามีผลไม้เพียงพอให้สำหรับทุกคนในหมู่บ้านได้หากิน แต่ทุกคนที่นี่เมื่อใดที่ออกมาหาของกินก็จะเก็บผลไม้ไปเพียงแค่พอกินเพื่อเหลือให้คนอื่น ๆ ได้กินด้วย

“เดี๋ยวข้าถือไปเองจ้ะ”

“ไม่เป็นไร”

“บนหลังพี่ก็หนักแล้ว ข้ากลัวว่าพี่จะปวดเมื่อย”

“ไม่เป็นไร แค่รอรับไม่ให้ตกกระแทกพื้นก็พอ”

เดโชเอ่ยพูดโดยไม่มองหน้ากล้วยไม้ในขณะที่เขากำลังตั้งท่าจะตัดเครือกล้วยน้ำว้าให้เธอ ทำให้กล้วยไม้ที่เป็นคนประคองจับเครือกล้วยอยู่นั้นหันมองหน้าเขาตาละห้อยเมื่อเดโชยังคงแสดงท่าทางเย็นชากับเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ถอดใจเพราะเธอชอบเดโชมาก 

มากจนคิดว่าหากได้เขาเป็นคู่ชีวิตเธอคงจะมีความสุขและอิ่มอกอิ่มใจไม่คิดอยากกินสิ่งใด และหญิงสาวคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านจะต้องอิจฉาเธอเป็นแน่

ซึ่งมีดที่อยู่ในมือเดโชนั้นเป็นมีดที่มีความยาวเพียงแค่หนึ่งฝ่ามือ เพราะเป็นมีดที่เขาพกติดตัวไว้เท่านั้นเนื่องจากไม่ได้นำปืนยาวคู่ใจของตัวเองเข้าป่ามาด้วย และสาเหตุที่ไม่เอามาก็เพราะกลัวว่าจะทำให้คนในหมู่บ้านเข้าใจผิดว่าเขาคิดร้ายเลยมาแบบตัวเปล่าเพื่อแสดงเจตนาให้เห็นไปเลยว่า เขาไม่มีทางสู้หรือทำร้ายคนในหมู่บ้านเป็นเด็ดขาด

พรึบ!

“อ๊ะ ขอโทษจ้ะ มันหนักกว่าที่ข้าคิด”

เดโชมองใบหน้าหัวสวมของกล้วยไม้ที่อยู่ห่างจากหน้าเขาเพียงแค่นิดเดียวด้วยสายตานิ่งเรียบ เนื่องจากก่อนหน้านี้ที่เดโชตัดก้านของเครือกล้วยจนขาดกล้วยไม้กลับประคองจับไว้ไม่ไหว ทำให้เกือบจะปล่อยมันร่วงตกพื้นแต่ดีที่เดโชนั้นมือไวจึงคว้าจับเอาไว้ได้ทัน

ทำให้ตอนนี้มือเล็กของกล้วยไม้ถูกมือใหญ่ของเดโชวางซ้อนจับอยู่ทั้งสองมือ

“ปล่อย ผมถือเอง”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ให้ข้าถือเถิดนะ”

“อืม”

เดโชไม่คิดต่อความยาวสาวความยืดเพราะหากเธอยืนยันที่จะถือเองเขาก็ไม่ห้าม จึงชักมือออกทันทีที่พูดจบ ทำให้กล้วยไม้ที่มัวแต่เขินอายรีบออกแรงจับเครือกล้วยไว้แทบไม่ทัน

ซึ่งพอตัดให้เธอเสร็จแล้วเดโชก็เดินออกมาจากบริเวณต้นกล้วยที่ปลูกเรียงรายโดยมีกล้วยไม้อุ้มเครือกล้วยเดินตามหลังมา เพราะตอนที่ออกมาจากหมู่บ้านเธอไม่ได้เอากระบุงสานมาด้วยเนื่องจากไม่ได้ตั้งใจจะมาหาผลไม้ตั้งแต่แรก เพียงแค่พูดไปเพราะอยากมากับเดโชก็เท่านั้น แต่ครั้นจะขอแวะไปหยิบก็กลัวว่าเดโชจะไม่รอ

“มันคือสิ่งใดรึ ที่พี่ใช้ตัดกล้วยเมื่อครู่นี้”

“มีด”

“มีดรึ”

“อืม”

“ใช้ดีกว่าหินของพวกข้ามากนัก”

“ครับ”

หินที่กล้วยไม้พูดถึงก็คือหินขนาดพอดีมือที่พวกเขาจะเลือกหินที่มีรูปทรงยาว ๆ มาทำการฝนให้คมเพื่อใช้ในการใช้ตัดสิ่งของต่าง ๆ 

และไม่ว่ากล้วยไม้จะพยายามชวนคุยอย่างไรเดโชก็ตอบกลับมาเพียงแค่คำสั้น ๆ แถมยังไม่หันมามองเธอแต่กลับมองไปรอบ ๆ ป่า บ่อยครั้งก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนต้นไม้จึงทำให้เธอเริ่มรู้สึกน้อยใจเขามากขึ้นเรื่อย ๆ

“เดินตามหลังผม”

“มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”

“...”

“ก็ได้จ้ะ”

เมื่อเดโชไม่ตอบอะไรกลับมากล้วยไม้ก็ไม่คิดจะเร้าหรือถามด้วยเกรงว่าจะทำให้เขารำคาญใจ จึงเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างที่แสนจะขาวผ่องและเต็มไปด้วยมัดกล้าม จนกล้วยไม้ที่เผลอมองจ้องแก้มขึ้นสีแดงก่ำและร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าด้วยความเขินอายกับเรือนร่างของชายหนุ่ม

อีกทั้งหัวใจที่ห่อเหี่ยวราวกับดอกไม้ที่ขาดน้ำในคราแรก ตอนนี้กลับพลันพลิบานเมื่อได้ยินเดโชบอกให้เธอมาเดินข้างหลัง เพราะการที่ชายหนุ่มแสดงท่าทีเช่นนี้มันหมายความว่าเขากำลังปกป้องคนที่เขาเป็นห่วง

และการกระทำของเดโชนั้นก็ทำให้น้ำอบที่ยืนแฝงตัวอยู่บนต้นไม้รู้สึกหมั่นไส้และหงุดหงิดใจยิ่งกว่าเดิม แต่ก็ยังพยายามหายใจเข้าและหายใจออกช้า ๆ เพื่อตั้งสติและบอกตัวเองให้ใจเย็นรอจนกว่าคนทั้งคู่จะเดินมา

ดวงตาคู่สวยของน้ำอบหรี่ลงเพื่อกะระยะในตอนที่เดโชและกล้วยไม้กำลังจะเดินผ่านต้นไม้ที่น้ำอบยืนแอบอยู่ ซึ่งต้นนี้เป็นต้นไม้ที่มีขนาดลำต้นใหญ่มากอีกทั้งยังมีกิ่งก้านแผ่ปกคลุมจนทำให้เดโชนั้นไม่เห็นว่าน้ำอบแอบอยู่บนต้นนี้

“ข้างหน้าหรือข้างหลังดีนะ”

น้ำอบยืนกอดอกแล้วพูดปรึกษากับตัวเองแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะให้กิ่งก้านที่อยู่ในมือของตัวเองนี้ร่วงหล่นไปเฉียดหลังเดโช อย่างน้อยหากผิดพลาดกิ่งไม้นี้จะได้ไม่ไปแยงตาเขาจนบอด

เมื่อคิดได้ดังนั้นก็พอดีกับพี่เดโชและกล้วยไม้เดินมาถึงใต้ต้นไม้ที่น้ำอบยืนอยู่ เธอจึงไม่รอช้าที่จะปล่อยกิ่งก้านที่มีขนาดใหญ่และหนักพอสมควรให้ตกลงไป แต่ทุกอย่างมันกลับไม่ได้เป็นอย่างที่น้ำอบวางแผนไว้

เพราะอยู่ดี ๆ กล้วยไม้ที่เดินอุ้มเครือกล้วยตามมาข้างหลังก็หยุดเดินแล้วทิ้งตัวลงนั่ง และที่ทำให้น้ำอบตกใจก็คือกล้วยไม้ส่งเสียงเรียกเดโชที่เดินนำอยู่ข้างหน้าซึ่งแน่นอนว่าเขาหันกลับมามองเธอ

“พี่เดโชข้าขอพัก...”

“เฮ้อ!”

“...”

น้ำอบร้องตะโกนด้วยความตกใจพร้อมกับร่างกายที่เป็นไปตามสัญชาตญาณ คือการเอื้อมมือลงไปข้างล่างเพื่อหวังจะคว้าจับใบไม้หรือส่วนใดส่วนหนึ่งของกิ่งไม้ เพื่อไม่ให้มันตกลงไปใส่หัวของเดโชที่เดินย้อนกลับมา

ซึ่งเสียงร้องของน้ำอบนั้นก็ทำให้เดโชและกล้วยไม้เงยหน้าขึ้นมามองเธอพร้อม ๆ กัน

ตุบ!