ม่านรักพนาลวง ตอนที่ 6

ทุรนทุรายกับตัวเองราวกับคนบ้าสักพักน้ำอบก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วคลานไปนั่งคุกเข่าเกาะขอบหน้าต่าง สายตาก็สอดส่องมองออกไปข้างนอกบริเวณช่องว่างระหว่างบานหน้าต่างกับขอบหน้าต่างเพื่อดูว่าเรือนอื่น ๆ ดับไฟนอนกันหมดหรือยัง

ซึ่งเมื่อเห็นว่าภายนอกถูกความมืดปกคลุมและผู้คนพากันเข้าเรือนไปจนหมดแล้ว ก็เดินกลับมาทิ้งตัวนั่งลงยังหีบผ้าแล้วเปิดมันออกเพื่อหยิบเสื้อผ้าที่สีฝุ่นให้มาออกมาวางเรียงกัน แต่ในตอนที่หันกลับมาเพื่อจะปิดกลับมองไปเห็นเสื้อผ้าอีกหนึ่งชุดที่เดโชเป็นคนให้มา

น้ำอบมองมันอยู่สักพักแต่พอเอื้อมมือจะไปหยิบก็พลันนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเลือกที่จะชักมือกลับและปิดหีบผ้าเอาไว้เหมือนเดิม

“หากข้าใส่ มันก็รู้น่ะสิว่าเป็นข้า”

น้ำอบเบะปากใส่หีบผ้าแล้วนั่งกอดอกลอยหน้าลอยตาด้วยความภูมิใจในความฉลาดของตัวเอง ก่อนจะหันกลับมามองเสื้อผ้าที่สีฝุ่นเอามาฝากเพื่อเลือกดูว่าวันนี้เธอจะใส่ชุดไหน เพราะครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่น้ำอบใส่เสื้อผ้าเหล่านี้ออกไปนั่งรับลมอยู่ข้างนอกหมู่บ้าน

เพราะเมื่อเธอได้ใกล้ชิดกับสีฝุ่นและนิลตรา ได้เห็นพวกเธอแต่งตัวและแต่งหน้าด้วยเสื้อผ้าชุดสวย ๆ ก็เกิดความอยากลอง เพราะหากถอดหัวสวมออกไปเธอเองก็มีสีผิวและใบหน้าไม่ต่างไปจากทั้งสองคน แต่เหตุใดเธอถึงได้ถูกกีดกันและปิดบังตัวตนไว้ภายใต้หัวสวมเช่นนี้

แต่น้ำอบก็ไม่เคยคิดดูถูกเหยียดหยามในสิ่งที่เป็นตัวเองและยังคงเคารพศรัทธาหัวสวมที่เธอบูชามาตั้งแต่เด็ก เพียงแค่ขอเวลาเพียงชั่วครู่ชั่วยามให้เธอได้เปิดเผยตัวตนของตัวเองแม้ว่าจะไม่มีใครเห็นแต่เธอก็ดีใจที่ได้มองเห็นตัวเอง ที่เป็นตัวของเธอจริง ๆ

ใช้เวลาเพียงไม่นานน้ำอบที่อยู่ในชุดผ้าพันอกสีแดงและผ้านุ่งสีเดียวกันซึ่งเป็นชุดปกติที่เธอใส่เพียงแต่ไร้ซึ่งหัวสวมปิดบังใบหน้า และทำการแต่งแต้มเครื่องสำอางบาง ๆ บนใบหน้า ก็ค่อย ๆ ก้าวเดินออกมานอกเรือนด้วยความระวังโดยมีผ้าผืนแดงคลุมหัวและช่วงไหล่ไว้

เพราะคืนนี้เธอตัดสินใจที่จะไม่ใส่ชุดที่สีฝุ่นให้มาเนื่องจากกลัวว่าหากใครบังเอิญมาพบเจอเข้าแล้วจะรู้ได้ทันทีว่าเป็นเธอ เพราะนอกจากสีฝุ่นและนิลตราก็ไม่มีหญิงใดในหมู่บ้านนี้มีเสื้อผ้าเหล่านี้นอกจากเธอ

น้ำอบแอบเดินออกไปจากหมู่บ้านด้วยความระวัง สายตาก็สอดส่องมองไปรอบ ๆ ที่บัดนี้ทุกเรือนต่างดับไฟจนหมดทำให้ถูกความมืดกลืนกิน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีแสงจากดวงจันทร์ส่องสว่างให้พอมองเห็นทาง ให้เธอสามารถเดินออกไปข้างนอกได้อย่างสะดวก

โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่คมของใครบางคนแอบมองเธออยู่ข้างหลัง และกำลังก้าวเดินตามเธอมาห่าง ๆ ด้วยความสงสัยว่าหญิงผู้นี้ที่เขาเห็นจากไกล ๆ ว่าใบหน้าของเธอไร้ซึ่งหัวสวมคือผู้ใด เพราะดูจากการแต่งกายแน่ชัดว่าจะต้องเป็นหญิงสาวในหมู่บ้านนี้

เดโช

ผมเดินตามผู้หญิงคนหนึ่งมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงบริเวณกลางป่าที่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ส่วนไหนของป่าที่กว้างใหญ่แห่งนี้ แต่ก็พอจะจำทางเดินกลับได้เพราะตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่หมู่บ้านในช่วงหลัง ๆ ซึ่งก็นับว่าตั้งแต่เกิดเรื่องซวยในครั้งนั้น ก็ทำให้ผมถูกใช้งานอย่างหนักให้เดินไปไหนต่อไหนจนเกือบจะทั่วทั้งป่าแล้ว

ยกเว้นก็แต่ป่าลึกข้างในที่ผมกับสีฝุ่นเคยเดินออกมาจากถ้ำแล้วไปโผล่ที่นั่น ซึ่งยังคงเป็นเส้นทางที่ผมไม่คุ้นเพราะถูกกีดกันไม่ค่อยให้เข้าไปรวมถึงชาวบ้านคนอื่น ๆ ด้วยเนื่องจากมันอันตราย

“หายไปไหน”

ผมเดินไปแอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่แล้วมองไปรอบ ๆ ด้วยความสงสัย เพราะเมื่อกี้นี้ที่ผมเดินตามเธอมาก็ทิ้งระยะไม่ได้ห่างกันมากแล้วตัวเธอขาวขนาดนั้นไม่มีทางที่จะคลาดสายตาผมไปได้ หมายถึงเธอผิวขาวสะดุดตาแต่ผมไม่ได้คิดอะไรไม่ดีเลยนะครับเพียงแค่มองเฉย ๆ เพราะอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร

“เหตุใดพี่ถึงได้เดินตามข้ามาในยามค่ำมืดเช่นนี้”

หัวใจผมแทบจะหล่นไปอยู่ที่พื้นเมื่อเสียงแหลมเล็กที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าดังมาจากทิศทางไหนเอ่ยพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ แถมตอนนี้เมื่อผมหันมองไปรอบ ๆ ก็เห็นแต่ความมืดเพราะเดิมทีในช่วงกลางวันป่าแห่งนี้แสงก็แทบจะสาดส่องเข้ามาไม่ได้เพราะถูกกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่และใบไม้บดบัง

แล้วพอมืดก็ยิ่งทำให้บรรยากาศยิ่งน่ากลัวขนาดผมเดินป่ามาเกือบทั้งชีวิต คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมแบบนี้ยังทำเอาใจหายเมื่อได้ยินเสียงของเธอ

แต่ทำไมผมถึงรู้สึกคุ้นเสียงของเธอจัง

“หากพี่เห็นหน้าข้า พี่จะต้องเป็นผัวของข้า!”

ผมที่กำลังจะเงยหน้าขึ้นไปมองดูบนต้นไม้เพราะรู้สึกว่าตัวคนพูดไม่ได้ยืนอยู่ระดับเดียวกันกับผมแน่ ๆ เป็นอันต้องหยุดตัวเองแทบไม่ทันเมื่อได้ยินเธอบอกว่าจะให้ผมเป็นผัว

“ทำไมออกนอกเรือนถึงไม่ใส่หัวสวมครับ”

“ไม่ใช่เรื่องของพี่”

“พี่เหรอ คุณกับผมรู้จักกันเหรอ”

“...”

“คนที่เรียกผมว่าพี่...กล้วยไม้เหรอ”

ตุบ!พรึบ!

เมื่อถามจบผมที่ได้ยินเสียงของกิ่งก้านด้านบนเคลื่อนไหวก็ขยับก้าวเดินถอยหลังออกห่างจากบริเวณใต้ต้นไม้ในทันที

และหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาทีแทบจะเสี้ยววินาทีเลยก็ว่าได้ผมก็เห็นกิ่งก้านของต้นไม้ร่วงหล่นลงมายังบริเวณที่ผมยืนอยู่ก่อนหน้านี้พอดิบพอดี

“ไม่ว่าข้าจะเป็นผู้ใดพี่ก็อย่ามายุ่ง กลับเรือนไป”

“...เสียดายจังครับ นึกอยากเห็นหน้าสาวบ้านป่าเหมือนกัน แต่ถ้าเป็นกล้วยไม้จริง ๆ พูดกับพี่ไม่น่ารักแบบนี้ พี่เสียใจนะ”

“...”

“เพราะก่อนหน้านี้ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งทำให้พี่เสียใจ แต่พี่เข้าใจเธอนะพี่มันไม่ดีเอง เลยคิดว่าจะพอแล้วครับ ไม่อยากทำให้เขาอึดอัดหรือเกลียดพี่ไปมากกว่านี้อีกแล้ว”

“...”

“ตอนกลับเข้าหมู่บ้านก็เดินแอบดี ๆ นะครับ เก็บหน้าสวย ๆ ไว้ให้คนรักของตัวเองเห็นเป็นคนแรกน่าจะดีกว่า เพราะธรรมเนียมน่ารักแบบนี้มันพิเศษมาก ๆ เลย”

พูดจบผมก็หันหลังเดินกลับหมู่บ้านโดยที่ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มทั้ง ๆ ที่เรื่องที่ผมเพิ่งจะพูดออกไปมันเป็นเรื่องเศร้า แต่ผมกลับมีความสุขมากจนหุบยิ้มไม่ได้เลยครับ