ม่านรักพนาลวง ตอนที่ 2

แม่เฒ่าเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่ราวกับเหนื่อยใจพร้อมกับหันมามองหน้าพ่อครูเปลวเทียนนิ่ง ๆ แต่พ่อครูเปลวเทียนก็ไม่ได้สนใจ แล้วเอาแต่มองไปยังเดโชด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบแต่สายตากลับเป็นประกายเจ้าเล่ห์อยู่ภายใต้หัวสวม

ซึ่งเดโชก็เงยหน้ามองพ่อครูเช่นเดียวกันพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่บอกเขาว่า จะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นหลังจากนี้เป็นแน่

“ขยับมานั่งตรงหน้ากู”

“...”

“แบกหามจนมือแตกเชียวรึ แต่เสียดายที่ปากมึงไม่แตก”

เดโชนั่งเงียบไม่ตอบโต้อะไรกลับไปแม้แต่คำเดียว แล้วเอาแต่มองจ้องมือของตัวเองที่ยกขึ้นแล้วแบอยู่ตรงหน้าพ่อครูเปลวเทียน ก่อนที่พ่อครูจะเงียบไปแล้วเอียงหน้ามองดูลายเส้นบนฝ่ามือของเดโชอย่างพิจารณา ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่นานพ่อครูก็เอ่ยพูดสิ่งที่เห็นออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“ไม่เจ็บไม่ตาย จะต้องมีลมหายใจอยู่ชดใช้กรรมอีกนานนัก”

“กรรมที่ผมไม่ได้ตั้งใจและไม่เคยคิดที่จะทำใช่ไหมครับ”

“ตั้งใจรึไม่ มึงก็ทำลงไปแล้ว”

“แต่จิตใต้สำนึกและสิ่งที่ผมคิด ไม่เคยมีเรื่องเลวร้ายกับผู้คนที่นี่เลยใช่ไหมครับ”

“...”

เดโชเอ่ยถามออกไปอย่างไม่กลัวเพราะเขารู้ดีว่าต่อให้พ่อครูเปลวเทียนจะเดินทางสายดำ แต่เขาก็จะต้องถือศีลไม่ต่างไปจากพ่อครูแสงไฟ ซึ่งแน่นอนว่าพ่อครูเปลวเทียนไม่อาจจะพูดปดได้

ซึ่งก็ทำให้พ่อครูเปลวเทียนเงียบไปสักพักเพราะรู้ว่าเดโชต้องการให้เขาพูดอะไร เพื่อหวังให้ช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ใจให้ตัวเองพ้นจากข้อครหา และแน่นอนว่าพ่อครูเปลวเทียนไม่พูด

“ความคิดและจิตใจมันเปลี่ยนได้ในทุกวัน แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่อาจจะเปลี่ยนได้ เห็นทีจะเป็นคู่ของมึง”

“คู่ของผมเหรอ”

“เออ”

“ครับ ผมไม่เปลี่ยนใจจากเธออยู่แล้ว”

“แล้วถ้าหากว่าคู่ของมึงผู้นั้นมันทำให้มึงต้องตายล่ะ มึงจะเปลี่ยนใจรึไม่”

“...”

“แต่ถ้ามึงยืนยันที่จะมีมันแล้วถามหาหนทางแก้เคราะห์กรรม ซึ่งหนทางนั้นคือมึงจะต้องมีคู่ถึงสองล่ะ มึงจะว่าอย่างไร”

“...”

“มึงจะยอมมีถึงสองโดยไม่คำนึงถึงจิตใจมันหรือว่ามึง จะตัดขาดจากมันผู้นั้นที่เป็นตัวซวยและมีผู้อื่นเพียงหนึ่ง เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง”

สิ้นสุดเสียงของพ่อครูเปลวเทียนที่เอ่ยพูดเดโชก็รู้สึกสับสนมึนงงไปหมด ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ต้องการมีสองเมีย และเขาก็ไม่ต้องการได้คนอื่นเป็นเมีย เพราะหญิงเดียวในใจของเขาตอนนี้มีเพียงแค่เธอคนเดียว

แต่หากได้เป็นคู่กับเธอแล้วตัวเขาจะต้องตาย เดโชก็ไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น แม้ว่าเขาจะไม่กลัวตายแต่ก็อยากอยู่กับเธอไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ และก็ไม่อยากให้เธอต้องมาเสียใจกับการจากไปของเขา

ซึ่งคำพูดของพ่อครูเปลวเทียนนั้นก็ทำให้น้ำอบที่แอบฟังอยู่หัวใจเต้นแรงและหน้าชาไปหมด แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าคู่ของเขาคือใคร แต่เพียงแค่ได้ยินว่าเขาครองรักกับเธอผู้นั้นเพียงผู้เดียวไม่ได้ น้ำอบก็รู้สึกเจ็บปวดและรับไม่ได้แล้ว

“แม่เฒ่าขึ้นเรือนไปพักเถิด ข้าก็จะกลับเรือนแล้ว”

“เดี๋ยวก่อนสิครับพ่อครู ไม่มีทางเลือกอื่นเพื่อแก้ไขแล้วเหรอครับ”

เมื่อได้ยินเสียงของพ่อครูเปลวเทียนพูดตัดบทเพื่อยุติทุกอย่างลงแต่เพียงเท่านี้พร้อมกับที่ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืน เดโชก็รีบเอ่ยเรียกรั้งไว้ด้วยเพราะอยากรู้หนทางอื่นในการแก้ไข เพราะแน่นอนว่าเขาไม่มีทางเลือกวิธีนั้นอย่างเด็ดขาด

“มีสิ”

“อะไรครับ”

“มึงก็ไม่ต้องมีเมีย แล้วเฝ้ามองมันผู้นั้นครองคู่ได้ผู้อื่นเป็นผัว เพียงเท่านี้มึงก็ไม่ตาย แล้วก็ไม่ต้องจำใจมีเมียถึงสองคน”

“ผมไม่มีวันยอมให้เธอเป็นของใคร”

“แปลว่ามึงยอมตายงั้นรึ”

“...”

“กูไม่สนใจว่ามึงจะเลือกหนทางใด แต่ถ้าเมื่อใดที่มึงมีสองเมีย เมื่อนั้นอย่าให้กูเห็นหน้ามึงอยู่ที่นี่เป็นเด็ดขาด”

ข้อห้ามที่ชายหนุ่มทุกคนในที่แห่งนี้รู้ดีและท่องจำฝังไว้ในหัวว่าจะต้องมีเพียงแค่เมียเดียว ทำให้พ่อครูต้องพูดเน้นย้ำเพื่อเตือนสติเนื่องจากเดโชไม่ใช่คนที่เกิดและโตที่นี่จึงเกรงว่าเขาจะหลงลืมไป

ซึ่งเมื่อได้ยินพ่อครูพูดบอกหนทางอื่นในการแก้ไขเดโชก็ถอนหายใจออกมาทันที เพราะไม่ว่าจะทางใดก็ล้วนแล้วแต่เป็นหนทางที่หนักหนาสำหรับเขาเหลือเกิน

จากที่ตั้งใจจะมาให้แม่เฒ่าดูลายมือเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจของตัวเอง แต่กลับมาถูกพ่อครูเปลวเทียนทำนายทายทักเรื่องคู่ครองจนเขาแทบอยากจะกลับเรือนไปนอนเอาเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผากเสียเหลือเกิน

“แม่ ขึ้นเรือน”

แม่เฒ่าที่ได้ยินพ่อครูเปลวเทียนเอ่ยเรียกตัวเองว่าแม่เพียงแค่คำเดียว แตกต่างจากปกติที่เขาจะเรียกว่าแม่เฒ่าเหมือนคนอื่น ๆ จึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วมองเดโชด้วยความเห็นใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับขึ้นเรือนตัวเอง

“มีผู้ใดอยากให้กูช่วยดูเส้นมืออีกรึไม่”

เมื่อแม่เฒ่าขึ้นเรือนไปแล้วพ่อครูเปลวเทียนก็หันมากวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่กลับไม่มีผู้ใดส่งเสียงเสนอตัวทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังพากันมานั่งต่อแถวจนยาวเหยียดเพื่อหวังจะให้แม่เฒ่าช่วยดู

และเมื่อไม่มีผู้ใดอยากให้เขาดู พ่อครูเปลวเทียนจึงก้าวเดินกลับเรือนตัวเองที่อยู่ในป่าห่างไกลจากเรือนหลังอื่น ๆ แล้วตามด้วยผู้คนที่ยืนล้อมรอบที่พากันแยกย้ายสลายตัวไปจากบริเวณหน้าเรือนของแม่เฒ่า จะมีก็เพียงแค่เดโชที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

“พี่เดโชอย่าได้คิดมากไปนะจ๊ะ อย่างไรเสียมันก็ยังคงเป็นเรื่องที่มาไม่ถึง บางทีอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่พ่อครูเปลวเทียนพูดก็เป็นได้”

“เอ็งจะบอกว่าคำพูดของพ่อครูเปลวเทียนเชื่อถือไม่ได้งั้นรึ”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

กล้วยไม้ที่พยายามจะพูดปลอบเดโชรีบหันไปแก้ต่างกับหญิงสาวคนอื่น ๆ ที่ยืนจับกลุ่มมองมาที่เธอด้วยความหมั่นไส้ ด้วยเกรงว่าคำพูดของตัวเองจะกลายเป็นภัยที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวของเธอเหตุเพราะไปพูดจาลบหลู่พ่อครูเปลวเทียน

ซึ่งในขณะที่พวกเธอกำลังถกเถียงกันเดโชกลับลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังให้ ขายาวก็ก้าวเดินหนีจากความวุ่นวายเพื่อหมายจะไปหาที่เงียบ ๆ ตั้งสติและคิดทบทวนเรื่องต่าง ๆ กับตัวเอง แต่สายตากลับมองไปเห็นใครคนหนึ่งกำลังเดินออกไปจากหมู่บ้าน

ใครบางคนที่แม้ว่าจะเห็นจากทางด้านหลังแต่เดโชก็จำได้ว่าเธอเป็นใคร เขาจึงไม่รอช้าที่จะเดินตามไปทันที