ม่านรักพนาลวง ตอนที่ 5

คำพูดที่ออกมาจากใจอย่างตรงไปตรงมาของเดโช ทำเอาน้ำอบถึงกับตาโตอ้าปากค้างด้วยความอึ้งเพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดออกมา เนื่องจากที่ผ่านมาตั้งแต่ที่น้ำอบรู้จักกับเขาเดโชเป็นคนที่เงียบและดูจะขี้อายไม่กล้าพูดคุยกับใคร

จนเธอและเขาได้รู้จักกันมากขึ้นเพราะทุกครั้งที่เดโชเข้ามาที่หมู่บ้านจะเอาของมาฝากเธอเสมอ ทำให้เขาและเธอได้พูดคุยกันบ่อยขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นเดโชก็ไม่เคยแสดงออกว่าชอบเธอ จะมีก็เพียงแค่สายตาและรอยยิ้มที่เขาส่งมาให้ยามที่เผลอหันหน้ามามองกันและเป็นเธอที่เฝ้าฝันรอเขาอยู่ฝ่ายเดียว

เดโชเข้ามาที่หมู่บ้านแห่งนี้ไม่บ่อยนัก แต่เมื่อเข้ามาก็จะอยู่สองถึงสามอาทิตย์ก่อนจากลาโดยไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกเมื่อใด ซึ่งครั้งสุดท้ายที่เดโชมาก่อนที่จะเกิดเรื่องเขาก็จากลาไปเกือบปีแต่พอกลับมาอีกครั้ง กลับมาสร้างเรื่องราวที่ทำให้ความรักและความไว้ใจที่มีก่อนหน้านี้ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น

“แต่ข้าไม่อยากได้พี่เป็นผัว ผัวชั่ว ๆ ที่ไม่ได้มีข้าเพียงผู้เดียว ข้าไม่เอา”

“ถ้ามีเมียเดียวแล้วต้องตายพี่ก็ยอม ขอเพียงแค่ก่อนตายเอ็งกอดพี่แนบอกไว้ได้ไหมครับ”

“ไปตายที่อื่น ไป!”

“เสียงดังจังครับ แต่ก่อนไม่ดื้อกับพี่แบบนี้”

“เมื่อก่อนเอ็งก็ไม่ได้ชั่วเช่นนี้ ปล่อยข้าเสียที”

“พี่ขอโทษ พี่มันโง่ที่ปล่อยให้พวกมันเข้ามาได้ พี่ยอมรับว่าพี่ผิด แต่พี่ไม่เคยคิดร้ายกับทุกคนที่นี่เลย”

“แต่พี่ก็ไม่ช่วย! ข้ากับนิลตราโดนพวกมันยิงจนสลบ หากพ่อครูเปลวเทียนไม่มาช่วย ข้าไม่กล้าคิดว่าตัวเองและนิลตราจะเป็นอย่างไร!”

เมื่อคิดไปถึงเรื่องในวันเก่าก็ทำให้น้ำอบรู้สึกน้อยใจและผิดหวังในตัวเดโชจนนึกขยะแขยงไม่อยากให้เขาแตะต้อง จึงพยายามจิกข่วนเพื่อหวังให้เขาเจ็บจะได้ปล่อยเธอแต่เดโชก็ไม่ยอมปล่อยเพราะกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้อธิบาย

ซึ่งตอนนั้นเขาเองก็กำลังพยายามที่จะมาช่วย แต่เนื่องจากกลุ่มคนชั่วนั้นมีมากกว่าตัวเขาที่มีเพียงตัวคนเดียว อีกทั้งยังต้องคอยควบคุมสถานการณ์ไม่ให้คนพวกนั้นทำร้ายคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านที่เข้ามาช่วย เนื่องจากพวกมันมีปืนแถมยังเป็นปืนที่บรรจุลูกกระสุนซึ่งผ่านการทำพิธีมาแล้ว

“พี่ไม่มีวันปล่อยให้มันทำอะไรน้ำอบกับนิลตราเด็ดขาด”

“ข้าไม่เชื่อ! ปล่อยข้า! งั่ม!”

“โอ๊ย!”

น้ำอบที่พยายามออกแรงจนเริ่มเหนื่อยก้มหน้าลงมาฝังฟันคมกัดที่หัวไหล่หนาด้วยความแรง ทำให้เดโชถึงกับร้องเสียงหลงและคลายแรงที่กอดรัดเนื้อตัวนุ่มนิ่มออก ทำให้น้ำอบนั้นเป็นอิสระจึงรีบขยับเคลื่อนตัวว่ายน้ำหนีห่างจนกระทั่งกลับขึ้นไปยืนบนฝั่งได้สำเร็จ

ร่างเล็กที่เปียกตั้งแต่หัวจรดเท้ายืนเท้าเอวแล้วชี้นิ้วมายังเดโชด้วยท่าทางเอาเรื่อง บ่งบอกถึงความโกรธเคืองเมื่อวันนี้เดโชได้สร้างเรื่องเพิ่มความผิดให้ตัวเองมากขึ้นกว่าเดิมอีกแล้ว

“เอ็งฟังข้า! น้ำอบผู้นี้ไม่มีวันเอาเอ็งทำผัวเด็ดขาด! ผัวที่ตายไว ผัวที่จะต้องมีอีกเมียมาเหยียบหน้าข้า ข้าไม่เอา!”

เมื่อพูดจบน้ำอบก็หมุนตัวหันหลังให้เพื่อจะเดินกลับหมู่บ้าน แต่ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันกลับมามองเดโชที่ยังคงยืนอยู่ในน้ำแล้วมองมาที่เธอด้วยสายตาและใบหน้าที่นิ่งเรียบ

“อีกทั้งยังเล็กเพียงแค่นี้ ข้าควานหาเสียตั้งนานกว่าจะเจอ!”

น้ำอบชูนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้าเพื่อให้เดโชเห็นว่าขนาดของเขาที่เธอจับนั้นมันมีขนาดแค่ไหน เมื่อได้พูดทุกอย่างออกมาจนหมดสมใจก็สะบัดหน้าเดินหนีกลับหมู่บ้านด้วยอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นไม่หาย

“หึ เล็กก็เล็กครับ แต่อย่ามาร้องบอกให้หยุดเพราะเจ็บก็แล้วกัน”

เดโชเอ่ยพูดตามหลังกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินขึ้นมาบนฝั่งแล้วมองตามหลังร่างเล็กที่แทบจะวิ่งกลับหมู่บ้านคงเพราะกลัวว่าเขาจะเดินตามไปทันด้วยความเอ็นดู ริมฝีปากสีสดก็ยกยิ้มมุมปากและก้มลงมองเป้าของตัวเองที่จนถึงตอนนี้ก็ยังแข็งอยู่ด้วยสายตาแพรวพราว

ตกค่ำ

น้ำอบนอนมองมือข้างขวาของตัวเองด้วยใบหน้าที่ขึ้นสี ทั้งพวงแก้มใสและผิวกายขาวผ่องอมชมพูที่บัดนี้มันแดงระเรื่อไปหมดทั้งตัว เหตุเพราะในหัวของเธอเอาแต่คิดจินตนาการไปถึงบางสิ่งบางอย่างที่เพิ่งเคยได้จับเป็นครั้งแรกในชีวิต

เรียวคิ้วสวยเส้นเล็กที่แม้จะไม่ได้ตัดแต่งหรือกันคิ้วให้มีรูปทรงที่สวยงาม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแต่งแต้มอยู่บนหน้าผากใสได้อย่างพอเหมาะ สันจมูกเล็กก็โด่งสวยรับกับปลายจมูกแหลมที่เชิดขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความดื้อรั้นและไม่ยอมคน พวงแก้มนิ่มก็เนียนใสแม้จะไม่เคยบำรุงด้วยเครื่องประทินผิวใด ๆ ริมฝีปากอิ่มก็ชุ่มชื่นเป็นสีชมพูระเรื่อธรรมชาติ ทุกอย่างบนใบหน้าของน้ำอบหลังจากที่ไร้ซึ่งหัวสวมบดบังช่างงดงามจนยากจะหาสิ่งใดมาเปรียบเปรย

“คิดว่าให้จับแล้วข้าจะใจอ่อนรึ”

“...”

“ข้าไม่ใจอ่อนเด็ดขาด แต่ข้า...แค่อยากเห็น กรี๊ด! ข้าเป็นบ้าไปแล้วรึ!”

น้ำอบยกมือขึ้นมาปิดหน้าก่อนจะพลิกตัวกลิ้งไปกับพื้นเรือนหลายตลบ แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่ามือที่ปิดหน้าตัวเองอยู่ตอนนี้เป็นมือที่จับของเขามา ก็รีบเอามือออกแล้วส่งเสียงกรีดร้องอยู่ในลำคอหนักกว่าเดิม