ม่านรักพนาลวง ตอนที่ 3

น้ำอบเดินออกมาจากหมู่บ้านเพื่อมุ่งหน้าไปยังน้ำตกหน้าถ้ำด้วยใบหน้าที่งอง้ำ ภายในหัวก็คิดเรื่องต่าง ๆ มากมายจนจิตใจร้อนรุ่มและทำให้พานโมโหทุกสิ่งอย่างที่ขวางหน้า จึงทำให้ตลอดทั้งทางที่น้ำอบนั้นเดินผ่านมือเรียวก็เอื้อมไปคว้าจับใบไม้แล้วดึงกระชากจนพื้นดินต่างเต็มไปด้วยเศษใบไม้สีเขียวเกลื่อนพื้น

แต่เมื่อเดินมาได้สักพักน้ำอบก็รู้สึกว่ากำลังมีใครบางคนเดินตามเธอ จึงทำให้ขาเรียวหยุดชะงักและหันกลับไปเผชิญหน้าอย่างไม่คิดเกรงกลัว แล้วเมื่อเห็นว่าคนคนนั้นเป็นใครก็ยิ่งทำให้น้ำอบรู้สึกโมโหมากขึ้นกว่าเดิม

“เอ็งตามข้ามาด้วยเหตุใด!”

“ไปไหน”

“ข้าจะไปที่ใดก็ไม่เกี่ยวกับเอ็ง”

“ให้เรียกว่าอะไร ลืมเหรอ”

“ไม่ลืมแต่ไม่อยากเรียก”

“รู้ไหมเวลาที่พี่เจอเด็กดื้อ ๆ พี่จะทำอะไรกับเด็กคนนั้น”

“ไม่รู้ และข้าก็ไม่อยากรู้ ไปให้ห่างข้า”

“แต่พี่อยากบอก เผื่อเด็กแถวนี้จะได้จำไว้แล้วไม่ดื้อกับพี่อีก”

น้ำอบมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่ไว้ใจ เพราะแม้น้ำเสียงของเขาจะเป็นโทนปกติ สีหน้าและแววตาที่มองเธออยู่ในตอนนี้ก็อบอุ่นและดูใจดี แต่ก็แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์จนทำให้น้ำอบต้องก้าวขาเดินถอยหลัง 

สายตาก็เหลือบมองไปรอบ ๆ เพื่อหาทางหนีทีไล่ซึ่งน้ำอบก็มั่นใจว่าหากเดโชคิดจะทำอะไรไม่ดี เธอก็สามารถเอาตัวรอดได้เพราะป่าแห่งนี้คือบ้านของเธอ

“กลัวพี่เหรอ”

“กลัวเอ็งรึ เอ็งมีสิ่งใดให้ข้าต้องกลัว”

“สิ่งใดเหรอ คงเป็นสิ่งนั้นมั้ง”

“สิ่งนั้นของเอ็งมันคือสิ่งใด อย่ามาพูดกำกวมกับข้านะ”

“สั่งพี่เหรอ แล้วทำไมที่พี่สั่ง น้องไม่ทำตามล่ะครับ”

“เพราะข้าไม่อยากทำ”

“มันก็ไม่ได้ยากเลยนะ แค่พูดเอง ไหนว่าเก่งทำได้ทุกอย่าง”

เดโชยืนกอดอกเอนหลังพิงต้นไม้แล้วมองหน้าน้ำอบที่ยืนมองมายังเขาเช่นเดียวกันด้วยสายตาท้าทายและนึกเอ็นดูเด็กดื้อตรงหน้าไม่น้อย ซึ่งแม้ว่าตอนนี้เดโชจะไม่เคยได้เห็นใบหน้าของน้ำอบ

แต่เขาก็คิดจินตนาการจากที่ฟังเสียงของเธอจนพอจะเดาได้ว่าตอนนี้เธอกำลังทำหน้าแบบไหน และมองเขาด้วยสายตาเกลียดชังเพียงใด

“ข้าทำได้ทุกอย่าง ที่ข้าอยากทำ”

“แต่มันคือคำสั่งนะ ความจริงแล้วผู้คนที่นี่เขาเคร่งครัดเรื่องคำสั่งไม่ใช่เหรอ แต่เหมือนว่าตอนนี้จะมีหนึ่งคนที่ฝ่าฝืน”

“กลับไปหากล้วยไม้ของเอ็งไป อย่ามายุ่งกวนใจข้า!”

น้ำอบที่รู้ตัวว่ากำลังจะพ่ายแพ้ก็รีบพูดเปลี่ยนเรื่องแล้วหันหลังเดินหนีเดโชออกมาทันที ซึ่งคำพูดของเธอนั้นก็ทำให้เดโชระบายยิ้มออกมาบาง ๆ เพราะรู้สึกเหมือนกับว่ามีคนกำลังหึงหวงเขาอยู่

“ทำไมพี่ต้องไปหาน้องกล้วยไม้ด้วยล่ะ”

“หุบปาก!”

น้ำอบที่ได้ยินเดโชเรียกกล้วยไม้ว่าน้องเหมือนที่เรียกเธอก็ยิ่งรู้สึกโมโหเขามากขึ้นกว่าเดิม จึงเร่งเดินเร็วเพื่อหนีเขาแต่เพราะช่วงขาที่มีความยาวต่างกันมากเพียงแค่เดโชก้าวเดินไม่กี่ก้าวก็มาประชิดตัวน้ำอบได้แล้ว

“น้องครับ”

“ข้ารำคาญเอ็งนัก! ข้าต้องทำอย่างไรเอ็งถึงจะไปให้ห่างข้า!”

น้ำอบหยุดเดินและหันกลับมาเผชิญหน้ากับเดโชที่เดินตามเธอมาติด ๆ จึงทำให้ใบหน้าของน้ำอบแทบจะชนเข้ากับแผงอกขาว ๆ ของเขา ขาเรียวจึงรีบก้าวเดินถอยหลังและใบหน้างอง้ำก็พลันเห่อร้อน

“พี่ไม่มีคำตอบให้หรอก”

“...”

“เพราะพี่อยากอยู่กับน้ำอบ”

“แต่ แต่ข้าไม่อยากอยู่กับเอ็ง”

“แล้วอยากอยู่กับใคร”

น้ำเสียงนิ่งเรียบเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้าหาเมื่อน้ำอบก้าวเดินถอยหลังออกห่าง สายตาก็จับจ้องมองใบหน้าของน้ำอบซึ่งเป็นใบหน้าของหัวสวมและเรือนร่างของเธอ ที่แม้ว่าจะมีสีผิวดำสนิทแต่ก็ไม่อาจจะอำพรางความอวบอิ่มของหน้าอกและทรวดทรงที่โค้งเว้าของเธอได้เลย

“เหตุใดข้าจะต้องบอกเอ็ง เสือก!”

“พูดดี ๆ อย่าคิดว่าพี่เอ็นดูแล้วพี่จะไม่ดุ”

“ดุอย่างไร ดุเหมือนเสือรึ ข้าไม่กลัว”

“เก่งจังเลยครับ อะไรก็ไม่กลัว”

“ใช่! ยิ่งคนเช่นเอ็งข้ายิ่งไม่กลัว เจียมตัวไว้บ้าง เอ็งจะโดนไล่ออกไปจากที่นี่เมื่อใดก็ยังไม่รู้”

“ยอมให้คนอื่นไล่ผัวตัวเองเหรอ”

“!”

น้ำอบถึงกับตาโตแล้วมองเดโชด้วยความอึ้งเมื่อได้ยินคำว่า ผัว ออกมาจากปากเขา พลันปากที่กำลังจะเปิดอ้าเพื่อโต้เตียงกลับไปก็พลันหยุดชะงักและร้อนรุ่มวูบวาบไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ใช่เพียงแค่ใบหน้าอีกต่อไป

“เอ็งไม่ใช่ผัวข้า!”

“พี่เอาจริงขึ้นมา น้องก็หนีไม่พ้นหรอกครับ”

“หากเอ็งทำอะไรข้า ข้าจะฟ้องพ่อครู!”

“ดีเลยครับ พ่อครูจะได้จับให้น้องกับพี่เป็นคู่กันเหมือนผืนฟ้ากับสีฝุ่น”

“ข้าเกลียดเอ็งนัก! ไอ้ขาวจั๊วะ!”

น้ำอบตะโกนใส่หน้าเดโชแล้วหมุนตัวหันหลังเพื่อจะเดินหนีจึงทำให้เห็นว่าตอนนี้เธอเดินมาถึงลำธารแล้ว ซึ่งน้ำอบก็ไม่รอช้ารีบก้าวขาเดินลงน้ำเพื่อหมายจะปีนขึ้นไปอีกฝั่งเมื่อขึ้นไปได้แล้วก็จะปีนต้นไม้หนีเขา เพียงเท่านั้นคนน่ารำคาญก็จะตามเธอไม่ได้เพราะน้ำอบคิดว่าเดโชคงจะปีนต้นไม้ไม่เป็นหรือต่อให้เป็นก็ไม่เก่งเท่าเธอ

น้ำอบเดินลงไปในน้ำจนกระทั่งถึงบริเวณตรงกลางที่ระดับน้ำอยู่ประมาณเอวของเธอ เอวบางก็ถูกแขนแกร่งขาวผ่องที่เต็มไปเส้นเลือดสอดเข้ามากอดรัดและรั้งให้เธอถอยกลับมาหาจนแผ่นหลังเล็กแนบชิดไปกับแผงอกกว้างที่แสนอบอุ่นและกรุ่นไปด้วยกลิ่นหอม

“เฮ้อ! ปล่อยข้านะโว้ย!”

“...”

“เดโช ไอ้บ้า! เอ็งจะลองดีกับข้ารึ!”

น้ำอบส่งเสียงโวยวายและพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขนเขา แต่ยิ่งเธอดิ้นแรงมากขึ้นเท่าไหร่เดโชก็ยิ่งกอดเธอแน่นขึ้นเท่านั้นมิหนำซ้ำยังพาเธอก้าวเดินลงไปในน้ำบริเวณที่น้ำลึกจนตอนนี้ระดับน้ำสูงขึ้นมาถึงลำคอของน้ำอบแล้ว

“เอ็งจะพาข้าไปที่ใด!”

“ไปหาที่ดุ”

“ปล่อยข้านะ! บอกให้ปล่อย!”

“พี่จะปล่อยก็ต่อเมื่อน้องพูดเพราะ ๆ”

“หากอยากฟังเสียงหวาน ๆ พูดดี ๆ เอ็งก็กลับไปหามันนู่น! ป่านนี้มันคงจะชะเง้อคอรอเอ็งอยู่”

“พูดถึงคนอื่นอีกแล้ว”

“คนอื่นรึ หากมันมาได้ยินคงจะเสียใจไม่น้อย”

“กลัวคนอื่นเสียใจ แล้วไม่คิดว่าตอนนี้พี่จะเสียใจบ้างเหรอ”

น้ำอบหันหน้ากลับไปมองคนหน้าหล่อที่กอดเธอไม่ยอมปล่อยหลังจากที่ได้ยินเขาพูดตัดพ้อด้วยน้ำเสียงที่สัมผัสได้ถึงความน้อยใจ