ม่านรักพนาลวง ตอนที่ 1

เมื่อเห็นว่ากล้วยไม้และเดโชปรากฏตัวยังบริเวณหน้าเรือนแม่เฒ่าพร้อมกัน ก็ทำให้ภายในอกของน้ำอบรู้สึกร้อนรุ่มและคิดไปต่างๆ นานา จนไม่ได้สนใจฟังเสียงของแม่เฒ่าที่เอ่ยพูดกับตัวเองเลย

“แม่เฒ่าไม่บอกก็ไม่เป็นไร เพราะตัวข้ารู้สึกได้เองว่าอีกไม่ช้าไม่นานข้าจะมีคู่”

“งั้นรึ พอมันมาเอ็งก็รู้สึกเชียวรึ”

“แม่เฒ่าหมายถึงผู้ใด! ข้าไม่ได้รู้สึกใด ๆ กับมันเลยแม้แต่น้อย เศษเสี้ยวเดียวของใจข้าก็ไม่คิดจะยกให้มัน”

“ข้าพูดแล้วรึว่าผู้ใด”

“...”

“แต่หากเอ็งหมายถึงคนผู้นั้น ข้าก็คงต้องขอเถียงว่าเอ็งนั้นพูดไม่จริง”

น้ำเสียงใจดีของแม่เฒ่าที่เอ่ยพูดทำให้น้ำอบถึงกับหน้าแดงและเริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะราวกับว่าแม่เฒ่าอ่านใจเธอได้ทั้งหมดว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แล้วยิ่งตอนนี้ที่แม่เฒ่าเงยหน้าขึ้นมองไปยังเดโชก็ยิ่งทำให้น้ำอบเริ่มนั่งไม่ติดพื้น ด้วยกลัวว่าความลับที่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้มันจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป

“ข้าไม่คุยกับแม่เฒ่าแล้ว ไปหาของกินจะดีกว่า”

“ให้มันไปช่วยดีรึไม่ เอ็งจะได้เบาแรงไปบ้าง”

“ไม่! ข้าหากินลำพังมาตั้งแต่ยังเด็ก ไม่คิดง้อขอให้ผู้ใดช่วยหรอก ข้าเคืองแม่เฒ่าแล้ว ข้าถามเท่าใดก็ไม่ยอมบอก”

พูดจบน้ำอบก็ยกมือขึ้นมาประนมไหว้ลาแม่เฒ่าด้วยสีหน้างอง้ำอยู่ภายในหัวสวมก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเร็วออกไปจากบริเวณนี้ โดยไม่แม้แต่จะชายตาแลเดโชที่มองเธอตลอดเวลาตั้งแต่เขามาถึง ทำให้แม่เฒ่าที่มองตามน้ำอบและลากสายตากลับมามองเดโชระบายยิ้มออกมาบาง ๆ

ซึ่งเดโชที่มองตามไปนั้นก็ทำท่าจะเดินตามไป เพราะที่เขามาก็หวังว่าจะได้เจอน้ำอบที่นี่ และคิดอยากจะขอให้แม่เฒ่าช่วยตรวจดูลายมือ รวมถึงอ่านใจ อ่านความคิดของเขาแล้วบอกกล่าวกับทุกคนให้ได้รู้ โดยเฉพาะน้ำอบ ว่าเขานั้นคิดอย่างไรกับทุกคนที่นี่ เพราะหากเขาพูดเองก็เกรงว่าจะไม่มีน้ำหนักพอให้ใครเชื่อถือ แต่เมื่อตอนนี้น้ำอบไม่อยู่ ก็ทำให้เขาไม่อยากจะดูแล้ว

“กลับมา”

แต่เสียงของแม่เฒ่าที่ดังขึ้นด้านหลังก็ทำให้เดโชที่กำลังก้าวขาเดินตามน้ำอบไปได้เพียงไม่กี่ก้าวนั้นหยุดชะงัก เพราะรู้สึกได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นกำลังพูดกับเขา แล้วค่อย ๆ หันกลับมามองแม่เฒ่า ซึ่งหญิงชราที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้หน้าเรือนนั้นก็กำลังมองมาที่เขาอยู่จริง ๆ

“มานั่งตรงหน้าข้าสิ”

“...”

“ไม่อยากให้ข้าดูแล้วรึ”

“เปล่าครับ”

เดโชพูดปฏิเสธแล้วเดินเข้าไปหาแม่เฒ่าทำให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ที่พื้นรีบพากันลุกหลบเนื่องจากว่าเดโชนั้นเป็นผู้ชาย ซึ่งพวกเขาเคร่งในเรื่องที่ห้ามชายหญิงแตะเนื้อต้องตัวกันหากไม่ได้เป็นคู่หรือครอบครัวเดียวกัน ด้วยเกรงว่าจะเป็นการผิดผี แต่หากจำเป็นจะต้องสัมผัสโดนตัวเพื่อช่วยเหลือก็ย่อมทำได้

ยกเว้นคนผู้หนึ่งที่ไม่ยอมหลบไป และเอาแต่นั่งมองเดโชด้วยใบหน้าที่ขึ้นสี

“ลุก”

“เอ่อ จ้ะ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงนิ่งเรียบของแม่เฒ่าเอ่ยพูดเพียงแค่คำสั้น ๆ กล้วยไม้ก็รีบพาตัวเองลุกขึ้นแล้วเดินไปรวมกับคนอื่น ๆ ที่ยืนมุงดูอยู่ข้าง ๆ ทำให้มีหญิงสาวจำนวนไม่น้อยพากันมองเธอด้วยความไม่พอใจ ที่กล้วยไม้พยายามเข้าหาเดโชจนออกนอกหน้า

เพราะแม้ว่าหลาย ๆ คนจะเกลียดชังเขาจากสิ่งที่เขาเคยทำ แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยโดยเฉพาะเหล่าหญิงสาวที่ชอบเขา จึงทำให้ความรู้สึกโกรธแค้นนั้นไม่ได้มากมายเท่าผู้อื่นและพร้อมที่จะให้โอกาสเดโชได้พิสูจน์ความจริงใจ รวมถึงอยากได้เขาเป็นคู่ครอง

เพราะความรักนั้นไม่มีแบ่งแยก ผืนฟ้าและผืนป่ายังครองรักกับหญิงสาวแปลกหน้าได้ พวกเธอก็หวังว่าจะได้ครองรักกับชายหนุ่มแปลกหน้าอย่างเดโชเช่นกัน

“มันแอบมองเอ็งอยู่”

และเมื่อเดโชนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า แม่เฒ่าก็โน้มตัวเข้ามากระซิบบอกบางอย่างกับเขาเพื่อให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน

“น้องเหรอครับ”

“อืม”

เดโชยิ้มมุมปากเพียงนิดแล้วนั่งนิ่งมองไปยังแม่เฒ่าราวกับไม่รู้ไม่เห็นอะไร ไม่ต่างไปจากแม่เฒ่าที่ผละออกห่างไปนั่งเช่นเดิมพร้อมกับเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงปกติเพื่อเริ่มดูเส้นมือให้เดโช

“ยื่นมือมาตรงหน้าข้า และแบออก”

เดโชทำตามที่แม่เฒ่าบอกในทันทีทำให้เสียงของผู้คนที่พูดคุยกันก่อนหน้านี้พลันเงียบลง และทุกสายตาต่างจับจ้องมองมายังเจ้าของร่างสูงที่นุ่งผ้าโจงกระเบนสีแดงเหมือนกับชายหนุ่มคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน

แต่ที่ไม่เหมือนคือเขาไม่ได้ใส่หัวสวม และผิวกายนั้นขาวผ่องโดดเด่นอยู่ท่ามกลางผู้คนที่มีผิวกายดำสนิท เนื้อตัวก็เต็มไปด้วยมัดกล้ามบ่งบอกถึงความแข็งแรงจนทำให้เหล่าหญิงสาวหน้าแดงในทุกครั้งที่พบเห็นเขา

แต่ยังไม่ทันที่แม่เฒ่าจะได้พูดอะไรออกมา เสียงพูดคุยของผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่ข้าง ๆ ก็กลับดังขึ้นมาอีกรอบ เมื่อเจ้าของร่างสูงที่นุ่งห่มด้วยผืนฟ้าสีดำก้าวเดินเข้ามายังบริเวณหน้าเรือนแม่เฒ่าทำให้ทุกคนต่างถอยหลบเปิดทางให้เขา กระทั่งพ่อครูเปลวเทียนเดินไปนั่งลงเคียงข้างแม่เฒ่าบนแคร่ไม้ไผ่เสียงเซ็งแซ่ก็พลันเงียบลงอีกครั้ง

“ข้าเอง”

“พ่อครู”