ซื้อของกลับบ้าน

"ฮ่า ฮ่า พวกเจ้านี่ช่างน่าสนใจจริง ๆ เอาละ ๆ ถ้าเจ้าไม่อยากจะเอ่ยถึงก็ไม่เป็นไร แล้วพวกเจ้าจะรับเป็นตำลึงเงินทั้งหมดหรือไม่เล่า" ตู้หมิงเองก็ไม่คิดจะถามซักไซร้ให้สามพี่น้องรู้สึกอึดอัดใจเช่นเดียวกันจึงได้เอ่ยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่องอื่นแทน

"…" และก็เกิดความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยเมื่อสักครู่นี้พวกเขามัวแต่ตกใจเรื่องของน้องสาวเลยไม่ได้สนใจจำนวนเงินที่ขายได้ เพียงแต่เมื่อได้ยินชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นพวกเขาก็ถึงกับตกตะลึงอีกครั้งกับจำนวนเงินที่ขายปลาได้ในวันนี้ นี่มันมากกว่ารายได้ทั้งปีของครอบครัวเขาเสียอีกนะ

"นายท่านข้าขอเป็นสี่ตำลึงกับแปดร้อยอีแปะเจ้าค่ะ" เป็นเหอฟ่านชิงที่ยังคงรักษาท่าทางสุขุมเอาไว้ได้แล้วเอ่ยตอบชายวัยกลางคนตรงหน้าไป

"ได้…แล้วก็พวกเจ้าเรียกข้าว่าท่านลุงตู้ก็พอไม่ต้องเรียกนายท่านหรอกเพราะข้าเป็นเพียงผู้จัดการร้านเท่านั้น" ตู้หมิงเอ่ยบอกทั้งสามพี่น้องด้วยสีหน้าเอ็นดู ยิ่งกับแม่นางน้อยอย่างเหอฟ่านชิงแล้วเขายิ่งรู้สึกว่าตนอยากมีหลานสาวที่ฉลาดเช่นนี้บ้าง

"ขอรับ / เจ้าค่ะ"สามพี่น้องสกุลเหอเองก็ไม่คิดที่จะเอ่ยค้านด้วยรู้ว่าเมื่อผู้ใหญ่ให้ความเอ็นดูเราควรจะตอบรับมากกว่าปฏิเสธ

"ดีมาก เอ้านี่ตำลึงเงินที่เจ้าต้องการ คราวหน้าถ้ามีปลามาขายอีกอย่าลืมนึกถึงโรงเตี๊ยมอันหยางของข้าเล่า" ตู้หมิงเอ่ยพร้อมกับยื่นถุงใส่เงินไปตรงหน้าของเด็กสาว เพียงแต่แทนที่นางจะยื่นมือมารับเหอฟ่านชิงกลับหันไปเอ่ยกับพี่ชายคนโตเพื่อให้อีกฝ่ายเป็นผู้รับถุงเงินนั้นแทน

"พี่ใหญ่เจ้าคะ" เหอฟานชิงเอ่ยเรียกพี่ชายพร้อมกับพยักหน้าให้เพื่อเป็นสัญญาณว่าให้เขาเป็นผู้ที่รับถุงเงินนั้น

"อะ..อื้ม..." เหอชงหยวนเองเมื่อรู้สึกตัวก็รีบยื่นมือไปรับเอาถุงเงินมาเก็บไว้ภายในออกเสื้อของตัวเองด้วยความตื่นเต้น ภาพของสามพี่น้องที่แสดงถึงความเคารพและให้เกียรติกันนั้นอยู่ในสายตาของตู้หมิงตลอดเวลา

เขาเองก็รู้สึกชื่นชมในความรักของสามพี่น้องแซ่เหอเป็นอย่างมาก เพราะถึงแม้ว่าหลาย ๆ ครั้งจะเป็นเด็กสาวที่ทำการเจรจาซื้อขายก็ตามแต่เมื่อถึงเวลาสำคัญอย่างการรับเงินนางกลับเป็นฝ่ายให้พี่ชายคนโตที่เปรียบเสมือนตัวแทนของบิดาเป็นผู้ทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม

"ถ้าเช่นนั้นพวกเราคงต้องขอตัวลาท่านลุงตู้ก่อนนะขอรับ" เหอชงหยวนทำหน้าที่เป็นตัวแทนเอ่ยลาชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยท่าทางนอบน้อม

"ได้ ๆ อย่างลืมนึกถึงข้าด้วยเล่าถ้ามีของดี ๆ มาขายน่ะ" ตู้หมิงเอ่ยตอบรับด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม จากนั้นก็เอ่ยหยอกล้อทิ้งท้ายเอาไว้เพียงเท่านั้น

"ลาขอรับ / ลาเจ้าค่ะ" สามพี่น้องพยักหน้ารับก่อนจะเอ่ยลาชายวัยกลางคนแล้วเดินจากไปในที่สุด ทางด้านตู้หมิงเองก็หมุนตัวกลับเข้าไปภายในโรงเตี๊ยมอันหยางเพื่อสะสางงานที่ค้างเอาไว้อยู่เช่นกัน

เหอฟ่านชิงพร้อมพี่ชายทั้งสองหลังจากที่เดินออกมาพ้นหน้าโรงเตี๊ยมอันหยางแล้วต่างก็รีบเร่งเดินไปยังตรอกที่ไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านเพื่อสงบสติของตัวเอง

"พี่ใหญ่ข้าคิดว่าตัวเองจะหัวใจวายตายอยู่ตรงนั้นเสียแล้ว" เหอชงอี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเพราะความตื่นเต้น

"ข้าเองก็ไม่ต่างกับเจ้าหรอกเจ้ารอง นี่เป็นครั้งแรกที่ครอบครัวของเราได้จับก้อนเงินมากมายถึงเพียงนี้" เหอชงหยวนเองก็เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าวิตกกังวลอีกทั้งเขายังใช้มือหนาของตนลูบไปมาที่หน้าอกอยู่บ่อยครั้ง

"พวกท่านอย่าเพิ่งตื่นเต้นกับเงินเพียงเท่านี้เพราะในวันข้างหน้าข้าจะทำให้ครอบครัวของเรามีเจ้าก้อนเงินนี่มากมายจนใช้ไม่หมดเลยเจ้าค่ะ"

เหอฟ่านชิงที่เห็นพี่ชายทั้งสองของตนเองมีความสุขมากมายเพียงใดกับเจ้าก้อนตำลึงที่ไม่ถึงสิบตำลึงทองเลยด้วยซ้ำก็เอ่ยบอกพร้อมกับตั้งใจเอาไว้แล้วว่านางจะต้องหาเงินให้ได้มากกว่านี้ให้จงได้

"ได้ ๆ พวกพี่จะเชื่อฟังเจ้าและคอยช่วยเหลือเจ้านะชิงเอ๋อร์" เหอชงหยวนที่เห็นความตั้งใจของน้องสาวก็เอ่ยตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบา เพราะถึงแม้นางจะทำไม่ได้อย่างที่พูดมาเขาก็ไม่คิดที่จะเอ่ยกล่าวโทษอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

"เช่นนั้นพี่ใหญ่ในตอนนี้บ้านเรานั้นแทบจะไม่มีเครื่องปรุงและข้าวของอยู่เลยข้าคิดว่าพวกเราควรจะต้องซื้อของกลับบ้านเสียหน่อย" เหอฟ่านชิงเอ่ยขึ้นเมื่อคิดได้ว่าที่บ้านนั้นไม่มีเครื่องปรุงเหลืออยู่แล้วต้องหาซื้อเพิ่ม

"ได้สิ แล้วเจ้าต้องการซื้อสิ่งใดบ้างเล่า" เหอชงหยวนเอ่ยถามน้องสาวของเขาเพื่อจะได้พาเด็กสาวไปยังร้านขายสิ่งนั้น ๆ ได้

"ข้าต้องการซื้อผ้าสักหน่อยเจ้าค่ะ ท่านแม่นั้นตัดเย็บผ้าได้งดงามยิ่ง อีกทั้งพวกเรายังไม่มีชุดใหม่ ใส่กันเลย ที่มีอยู่ก็แทบจะฉีกขาดอยู่แล้ว"เมื่อจ้องมองดูชุดของพี่ชายทั้งสองและของตัวเองนางก็คิดว่านี่เป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องซื้อจึงได้เอ่ยปากบอกกับพี่ชายทั้งสอง

ซึ่งชายหนุ่มทั้งสองเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของน้องสาวจึงได้พยักหน้ารับคำ จากนั้นสามพี่น้องสกุลเหอก็เดินตรงไปยังร้านขายผ้าขนาดกลาง ๆ ที่มีผู้คนแต่งตัวธรรมดา ๆ เดินเข้าออกเพราะคิดว่าคงเป็นร้านสำหรับชาวบ้านธรรมดา ๆ

"ร้านผ้าของเรายินดีต้อนรับขอรับ" เสียงต้อนรับจากพนักงานชายที่อายุน่าจะพอ ๆ กับพี่ชายคนรองของเด็กสาวเอ่ยขึ้นด้วยความสุภาพอีกทั้งยังไม่แสดงท่าทางดูถูกหรือรังเกียจพวกของเหอฟ่านชิงอีกด้วย นั่นจึงทำให้เด็กสาวมีความพอใจเพิ่มขึ้นหลายส่วน

"พี่ชายข้าต้องการผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสี น้ำตาลเข้ม สีน้ำเงินเข้ม สีเขียวใบไผ่ สีม่วงอ่อนและสีเปลือกไข่อย่างละ สามฉื่อเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงรีบเอ่ยบอกถึงความต้องการของตนเองให้กับพนักงานชายตรงหน้าในทันที เเพื่อไม่ให้เสียเวลาซื้อของอย่างอื่น

"เช่นนั้นท่านทั้งสามโปรดเขามานั่งรออยู่ในร้านสักครู่ข้าน้อยจะรีบไปจัดการตามที่แม่นางน้อยต้องการขอรับ" พนักงานชายคนเดิมเอ่ยบอกก่อนจะผายมือไปยังโต๊ะนั่งรอภายในร้านจากนั้นเขาก็เดินหายเข้าไปยังกองผ้าอีกด้านเพื่อจัดหาผ้าตามความต้องการของเหอฟ่านชิงในทันที

"น้องเล็กเจ้าจะซื้อมากไปหรือไม่" เหอชงอี้ที่อดทนจนเดินมานั่งลงบนโต๊ะที่พนักงานร้านเอ่ยบอกจึงได้เอ่ยถามขึ้นมา

"ไม่หรอกเจ้าค่ะ ข้าคำนวณมาแล้วว่าน่าจะตัดชุดให้กับพวกเราได้คนละสองชุดพอดี อีกอย่างพวกเราก็ไม่ได้ซื้อชุดใหม่มาหลายปีแล้ว ชุดทั้งเก่าและขาดจนมันจะไม่มีที่เหลือให้ปะชุนแล้วเจ้าค่ะ" เด็กสาวเอ่ยอธิบายถึงสิ่งที่ตัวเองคิดคำนวณให้กับพี่ชายทั้งสองฟังจนไม่มีใครกล้าเอ่ยแย้งเด็กสาวขึ้นมาอีก

พนักงานชายใช้เวลาในการเตรียมสินค้าราว ๆ 1 เค่อ ก็แล้วเสร็จเขาจึงได้เดินมายังสามพี่น้องที่เป็นลูกค้าที่ตนเองดูแลก่อนจะเอ่ยบอกกับทั้งสามคน

"ผ้าที่แม่นางน้อยต้องการได้แล้วขอรับเชิญทุกท่านจ่ายเงินค่าผ้าที่ด้านนั้นเลยขอรับ"

"อื้ม...ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" พูดจบเหอฟ่านชิงก็เดินจูงมือพี่ชายทั้งสองตรงไปยังหน้าร้านที่มีพนักงานคิดเงินนั่งรออยู่ เมื่อพนักงานหญิงที่ทำหน้าที่เก็บเงินเห็นพวกนางทั้งสาวก็ได้เอ่ยบอกราคาผ้าในทันที

"ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบราคาฉื่อละ แปดสิบอีแปะ พวกท่านรับไปทั้งหมด สิบห้า ฉื่อเป็นจำนวน หนึ่งตำลึงกับสองร้อยอีแปะ"

"นี่ขอรับหนึ่งตำลึงกับสองร้อยอีแปะ" เหอชงหยวนเป็นผู้รับหน้าที่จ่ายเงินในครั้งนี้มือหนาของชายหนุ่มยื่นออกไปด้วยหัวใจที่เจ็บปวดกับจำนวนที่ต้องจ่าย 'นี่ข้าใช้เงินครั้งเดียวถึงสองตำลึงเชียวรึ' นี่คือความคิดที่อยู่ในใจของชายหนุ่ม

"ส่วนนี่คือผ้าของพวกท่านเจ้าค่ะ" พนักงานหญิงเอ่ยบอกก่อนจะชี้ไปยังห่อผ้าด้านข้าง เหอชงอี้เป็นคนหยิบห่อผ้าขึ้นมาใส่ลงไปยังตะกร้าด้นหลังของตนเอง ก่อนที่สามพี่น้องจะเดินออกจากร้านขายผ้าไปยังร้านขายเครื่องปรุงต่อไป

พร้อมกับเหอฟ่านชิงที่ซื้อเครื่องปรุงมาอีกสามสีหย่างด้วยเงินจำนวน หกสิบอีแปะ และก่อนกลับบ้านเด็กสาวยังแวะร้านขายเมล็ดผักก่อนจะซื้อเมล็ดผักกาดขาว ผักกวางตุ้ง และผักบุ้งมาอย่างละไม่มากเป็นจำนวนเงิน สิบห้าอีแปะ เสร็จแล้วทั้งสามพี่น้องก็ได้เดินทางกลับบ้านในทันทีโดยไม่แวะที่ใดอีก

************************************************************************************************

พี่ใหญ่กับพี่รองคงจะรู้สึกทึ่งกับการใช้เงินของยัยน้องแล้วละ