ขายปลา

เช้าวันรุ่งขึ้นครอบครัวเหอก็ยังคงใช้ชีวิตกันเหมือนอย่างเคยเพราะหลังจากที่แยกบ้านออกมาจากบ้านใหญ่พวกเขาก็ยังไม่ได้ทำสิ่งใดเป็นเรื่องเป็นราวเลย เพราะฉะนั้นวันนี้หลังจากที่ทุกคนทานข้าวเช้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยชวนพี่ชายทั้งสองไปที่ลำธารหลังบ้านตามเดิมเพื่อจับปลาไปขายในตัวเมือง

ซึ่งพวกของเหอฟ่านชิงก็ได้ปลามาเพิ่มอีกเกือบสิบตัว พอรวมกับปลาของเมื่อวานก็ได้ราว ๆ ยี่สิบกว่าตัว เมื่อมองดูพระอาทิตย์ก็เห็นว่าล่วงเลยเข้าปลายยามเฉิน (07.00-08.59 น.) สามพี่น้องสกุลเหอก็ได้กลับมาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดที่แห้งจากนั้นก็พากันออกเดินทางเข้าไปยังตัวเมืองในทันที

ด้วยเด็กสาวต้องการที่จะประหยัดค่าเดินทางนางจึงได้เลือกใช้วิธีเดินเท้าแทนที่จะนั่งเกวียน อีกทั้งไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขาที่เดินทางเข้าเมือง มีทั้งชาวบ้านใกล้เคียงหรือชาวบ้านหมู่บ้านเป่าหนิง บางครอบครัวก็เลือกใช้การเดินทางด้วยเท้าเข้าไปแทนการนั่งเกวียน สามพี่น้องสกุลเหอเองก็เป็นอีกกลุ่มหนึ่งในเหล่าชาวบ้านที่เดินทางเข้าเมือง เพียงแต่จะแปลกหน่อยก็เพราะที่ด้านหลังของชายหนุ่มทั้งสองนั้นที่ตะกร้าคนละใบที่ไม่รู้ว่าด้านในนั้นใส่อะไรเอาไว้

ใช้เวลาเดินทางราว ๆ หนึ่งชั่วยาม(สองชั่วโมง)ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงยังประตูเมืองตงหวง ทั้งสามพี่น้องก็เร่งเดินทางไปยังเหลาอาหารแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อเพื่อขายปลา แต่กลับถูกพนักงานของร้านไล่ตะเพิดออกมาด้วยสภาพเสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ทำให้ถูกดูแคลนสามพี่น้องจึงได้มีสีหน้าที่ดูหมองเศร้า

แต่เหอฟ่านชิงนั้นก็สามารถทำใจได้อย่างรวดเร็วก่อนที่นางจะเดินไปหาท่านป้าที่ขายซาลาเปาอยู่ไม่ไกลแล้วเอ่ยถามถึงสถานที่รับซื้อปลาที่ให้ราคายุติธรรม

"ขออภัยเจ้าค่ะท่านป้า ไม่ทราบว่าท่านป้าพอจะรู้จักร้านอาหารที่รับซื้อพวกปลาหรือเนื้อสัตว์บ้างหรือไม่เจ้าคะ"

"อ้อแม่นางน้อยเจ้าลองไปดูที่โรงเตี๊ยม อันหยาง ดูสิ ที่นั่นเขารับซื้อทั้งพืชผักและเนื้อสัตว์แถมยังให้ราคาที่ดีด้วยนะ" หญิงวัยกลางคนที่กำลังยืนขายซาลาเปาอยู่นั้นเอ่ยตอบเด็กสาวด้วยสีหน้าอ่อนโยน

"แล้วโรงเตี๊ยมอันหยางต้องไปทางไหนหรือเจ้าคะ พอดีข้ากับพี่ชายเพิ่งจะเคยเข้าเมืองมาขายเนื้อที่ท่านพ่อหามาได้เป็นครั้งแรกเจ้าค่ะเลยไม่ค่อยรู้จักที่ทางเท่าไหร่" เหอฟ่านชิงเอ่ยถามหญิงวัยกลางคนไปอีกหนึ่งประโยคด้วยนางนั้นไม่รู้จริง ๆ ว่าจะต้องเดินไปตรงไหนถึงจะเจอร้านที่ท่านป้าใจดีเอ่ยบอก

"ไม่เป็นไรเลยจ่ะ แม่นางน้อยเพียงเดินตรงไปทางนั้นแล้วเลี้ยวซ้ายที่หัวมุมก็จะพบกับโรงเตี๊ยมอันหยางแล้วละ" หญิงวัยกลางคนยังคงเอ่ยกับเหอฟ่านชิงด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนเช่นเดิม

"ขอบคุณท่านป้ามากนะเจ้าคะเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนเอาไว้จะกลับมาอุดหนุนท่านป้าคราวหลังนะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงเร่งรีบเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายจากนั้นก็เดินกลับไปหาพี่ชายทั้งสองที่ยังคงแบกตะกร้าที่ใส่ทั้งน้ำและปลาอยู่บนหลังเพื่อให้ปลายังมีชีวิตอยู่จึงจำเป็นจะต้องมีน้ำอยู่ด้วย 

จากนั้นสามพี่น้องสกุลเหอก็ได้เดินตามทิศทางที่หญิงวัยกลางคนเมื่อครู่บอกในทันทีและในที่สุดทั้งสามก็ได้มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ที่มีป้ายชื่อแขวนอยู่ว่า อันหยาง ไม่รอช้าเหอฟ่านชิงก็เดินเข้าไปหาพนักงานต้อนรับที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้าทางเข้าพร้อมกับเอ่ยถามอีกฝ่าย

"ขออภัยพี่ชาย พอดีว่าข้ากับพี่ชายทั้งสองมีปลาสดมาขายให้ไม่ทราบว่าที่โรงเตี๊ยมของท่านรับซื้อปลาหรือไม่"

"โอ้วแม่นางน้อยโปรดรอสักครู่เดี๋ยวข้าขอเข้าไปรายงานผู้จัดการร้านก่อนนะ" ชายหนุ่มพนักงานต้อนรับเอ่ยบอกกับนางก่อนที่เขาจะรีบเร่งเดินหายเข้าไปด้านในร้าน ไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับชายวัยกลางคนที่รูปร่างอ้วนท่วมที่ดูมีสง่าไม่น้อย

"นี่ขอรับผู้จัดการแม่นางน้อยที่บอกว่ามีปลาสด ๆ มาขายให้กับโรงเตี๊ยมของพวกเรา" พนักงานหนุ่มเอ่ยบอกกับผู้เป็นหัวหน้าด้วยท่าทางนอบน้อม

"คารวะนายท่านเจ้าค่ะ / ขอรับ" สามพี่น้องสกุลเหอพร้อมใจกันทำความเคารพชายร่างท้วมดูภูมิฐานตรงหน้าอย่างมีมารยาท

"อืม..ไหนข้าขอดูปลาที่พวกเจ้านำมาหน่อยสิ"ชายวัยกลางคนเอ่ยบอกกับสามพี่น้องที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ 

"เจ้าค่ะ.." จบคำเอ่ยของเด็กสาวชายหนุ่มทั้งสองก็เดินก้าวมาตรงหน้าของ ตู้หมิง หรือหลงจู๊ตู้ก่อนที่พี่น้องสกุลเหอทั้งสองจะได้ทำการเปิดผ้าที่ใช้ปิดปากตะกร้าสำหรับขังปลาออก 

นั่นก็เผยให้เห็นปลาตะเพียนจำนวนมากที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าที่ตู้หมิงเคยพบมากำลังแหวกว่ายอยู่ภายในตะกร้าของสองพี่น้องสกุลเหอ ทำเอาชายวัยกลางคนถึงกับหันขวับมามองยังใบหน้าเด็กสาวตรงหน้าในทันที พร้อมกับเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจกับภาพที่เห็น

"นี่พวกเจ้าเป็นผู้จับพวกมันทั้งหมดอย่างนั้นรึ?"

"ขะ..ขอ..."

"ไม่ใช่เจ้าค่ะ เป็นท่านพ่อที่ลงไปจับพวกมันมาข้ากับพี่ชายทั้งสองเพียงเป็นตัวแทนนำมาขายเท่านั้น" ยังไม่ทันที่เหอชงอี้จะได้เอ่ยตอบเด็กสาวก็รีบกระตุกชายเสื้อของพี่ชายคนรองพร้อมกับเป็นฝ่ายเอ่ยตอบชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยกลัวว่าพี่ชายคนรองจะทำให้ความลับรั่วไหล

"อ้อ..เป็นเช่นนั้นเองหรอกรึ บิดาของเจ้าช่างมีความสามารถยิ่งนัก" ตู้หมิงเองก็พอจะรู้ว่าเด็กสาวตรงหน้านั้นมีไหวพริบที่ยอดเยี่ยมมากและยังระแวดระวังตัวเองเป็นอย่างดีก็อดรู้สึกชื่นชมอีกฝ่ายไม่ได้ เขาจึงไม่คิดที่จะเอ่ยบีบบังคับอีกฝ่ายมากไปกว่านี้จึงได้เอ่ยตามน้ำไป

"เจ้าค่ะท่านพ่อของพวกเรานั้นเป็นบุรุษที่น่านับถือที่สุด ว่าแต่นายท่านจะรับซื้อหรือไม่เจ้าคะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยปากชมผู้เป็นบิดาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ จากนั้นก็เอ่ยเข้าเรื่องในทันทีด้วยไม่ต้องการเสียเวลาไปมากกว่านี้

"รับสิ ปลาพวกนี้ล้วนอ้วนพีเนื้อเองก็คงจะแน่นมากเป็นแน่ดูจากเกล็ดที่เงางามแล้วข้าให้ราคาชั่งละ 100 อีแปะเป็นอย่างไร" ตู้หมิงเอ่ยบอกราคาที่รับซื้อปลาเหล่านี้ที่มีราคาค่อนข้างจะสูงอยู่มากและยุติธรรมที่สุด

"พี่ใหญ่เจ้าคะ..." เหอฟ่านชิงเอ่ยเรียกพี่ชายคนโตเพื่อให้ทำการซื้อขายให้เรียบร้อย เนื่องจากว่าสติของอีกฝ่ายดูจะหลุดลอยไปแล้วเมื่อได้ยินถึงราคาที่จะขายได้

"อะ.อื้ม ตกลงขอรับพวกเราขายให้กับนายท่าน ไม่ทราบว่านายท่านต้องการรับซื้อกี่ตัวหรือขอรับ" เหอชงหยวนที่คืนสติกลับมาได้ด้วยเสียงเรียกจากน้องสาวก็รีบเอ่ยถามชายวัยกลางคนตรงหน้าในทันที

"ข้ารับซื้อทั้งหมดนั่นแหละ เจ้าไปนำตาชั่งมาชั่งน้ำหนักปลาเสีย" ประโยคแรกนั้นตู้หมิงเอ่ยบอกกับเหอชงหยวน ส่วนประโยคหลังนั้นเขาได้หันไปเอ่ยกับลูกน้องของตนเอง

หลังจากรับคำสั่งแล้วนั้นพนักงานชายคนเดิมก็ได้เดินไปหยิบตาชั่งมาวางไว้ตรงหน้าของสามพี่น้องสกุลเหอ ก่อนที่เขาจะเรียกเพื่อนอีกคนให้มาช่วยจับปลาใส่ลงไปยังตะกร้าของร้านเพื่อทำการชั่งน้ำหนักปลาเป็นลำดับต่อไป

จนปลาตัวสุดท้ายได้ลงไปนอนยังตะกร้าเป็นที่เรียบร้อยตู้หมิงก็ได้สั่งให้ยกตะกร้าขึ้นไปชั่งทั้งสองตะกร้า ตะกร้าแรกนั้นได้ปลาอยู่ที่ 23 ชั่ง ส่วนตะกร้าที่สองนั้นได้ปลา 25 ชั่ง รวมทั้งหมดเป็น 48 ชั่ง ชั่งละ 100 อีแปะ ดังนั้นเหอฟ่านชิงขายปลาได้เงินทั้งหมด 4 ตำลึงเงินกับ 800 อีแปะ

"ทั้งหมด 4 ตำลึง 800 อีแปะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยออกไปตามความเคยชินด้วยการคำนวณเลขที่รวดเร็วจากชาติก่อนทำเอาคนทั้งหมดที่เพิ่งจะยกปลาลงจากตาชั่งยังไม่ได้คำนวณราคาเสียด้วยซ้ำหันมามองยังร่างของเด็กสาวด้วยสีหน้าตกตะลึง แม้แต่พี่ชายทั้งสองของนางเองก็มีสีหน้าไม่ต่างจากคนอื่น ๆ 

"ชิงเอ๋อร์...." เหอชงหยวนทำได้เพียงเอ่ยเรียกน้องสาวด้วยสีหน้าเหลือจะเชื่อ

"ฮ่า ฮ่า แม่นางน้อยผู้นี้เจ้าช่างคิดคำนวณได้อย่างรวดเร็วยิ่งนัก ช่างน่าสนใจจริง ๆ " ตู้หมิงหลังจากที่จบคำพูดของเด็กสาวเขาก็รีบดีดลูกคิดคำนวณราคาในทันทีและคำตอบที่ได้ก็ตรงกับจำนวนที่เด็กสาวตรงหน้าเอ่ยมา นั้นยิ่งทำให้เขารู้สึกสนใจในตัวของเด็กสาวตรงหน้าอยู่ไม่น้อย

"อะ..เอ่อ.."

'ซวยแล้วไหมล่ะไม่น่าลืมตัวเลย' เหอฟ่านชิงที่ไม่รู้จะพูดอะไรดีทำได้เพียงลอบสบถอยู่ภายในใจที่ตนเองทำพลาดไปเสียแล้ว

"...." เช่นเดียวกับพี่ชายทั้งสองของนางที่ไม่รู้จะเอ่ยแก้ตัวให้กับน้องสาวเช่นไรดี จึงได้ยืนเงียบอย่างใช้ความคิด

***********************************************************************************************

เอ้า! ยัยน้องแกจะลืมตัวบ่อย ๆ ไม่ได้นะ สงสารพี่ชายของแกด้วย ดูสิคิดคำพูดแก้ตัวให้แกไม่ทันแล้วเนี่ย!