เครื่องในหมูแสนอร่อย

หลังจากที่หยางฉีได้เดินจากไปแล้วหยางเฟิงก็ได้เดินไปหยิบคันธนูที่ดูแล้วเหมาะสมกับเหอฟ่านชิงเป็นอย่างมาก ซึ่งตัวของที่จับคันธนูนั้นทำจากไม้เนื้อแข็งอย่างดีสีน้ำตาลดำ

ส่วนสายนั้นทำจากเอ็นที่มีความเหนียวแน่นคงทนเป็นอย่างมาก แถมชายวัยกลางคนยังแกะสลักรูปดอกโม่ลี่ฮวาดอกเล็ก ๆ เอาไว้ตรงปลายของสายธนูทั้งสองช่างงดงามและลงตัวจนทำให้เหอฟ่านชิงถึงกับจ้องมองไปยังคันธนูของนางอย่างไม่วางตาทำเอาหยางเฟิงถึงกับหลุดขำออกมากับท่าทางของเด็กสาว

"ฮ่า ฮ่า ชิงเอ๋อร์ดูเจ้าทำสีหน้าเช่นนี้แสดงว่าลุงทำธนูให้ถูกใจใช่หรือไม่" 

"เจ้าค่ะท่านลุง มันช่างงดงามมาก ท่านลุงคิดราคาเท่าไหร่หรือเจ้าคะ?" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบชายวัยกลางคนด้วยใบหน้ามีความสุขอีกทั้งนางก็ยังไม่ลืมที่จะเอ่ยถามถึงค่าสิ่งของที่นางชื่นชอบอยู่ในตอนนี้

"อ้อ...ลุงมอบให้เจ้าถือเป็นคำขอบคุณที่เจ้าช่วยหลิงเอ๋อร์เอาไว้ก็แล้วกันนะ" หยางเฟิงเอ่ยบอกกับเด็กสาวที่เขาเอ็นดูอีกทั้งนางยังเป็นผู้มีพระคุณและเพื่อนของบุตรสาวจะให้คิดเงินกับนางได้อย่างไรกัน

"เอ่อ...แต่ว่าท่านลุงเจ้าคะข้า..."

"ห้ามปฏิเสธลุงนะชิงเอ๋อร์ เพื่อความสบายใจของลุงก็แล้วกัน" เหอฟ่านชิงที่ในตอนแรกตั้งใจจะเอ่ยปฏิเสธอีกฝ่ายไปก็ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงท้องเมื่อชายวัยกลางคนเล่นเอ่ยดักทางนางเพื่อไม่ให้นางปฏิเสธได้

'ก็ท่านเล่นพูดมาถึงเพียงนี้แล้วข้าสามารถเลือกอย่างอื่นได้หรือเจ้าคะท่านลุง!' เหอฟ่านชิงทำได้เพียงเอ่ยตัดพ้ออยู่ภายในใจ

"เช่นนั้นข้าขอบคุณท่านลุงมากน่ะเจ้าคะ ตอนนี้ก็ใกล้จะเย็นมากแล้วข้าคงต้องขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงที่หลังจากเอ่ยขอบคุณชายวัยกลางคนจบก็เอ่ยขอตัวกลับบ้านของตัวเองเมื่อเห็นว่าในตอนนี้ก็ใกล้จะยามโหย่ว(17.00-18.59 น.)แล้วนั่นเอง

"จริงสิ นี้ก็ใกล้จะเย็นมาแล้วเจ้าควรจะรีบกลับบ้าน เอ้านี่เนื้อหมูลุงฝากเอากลับไปให้อาซานด้วยนะ" หยางเฟิงเอ่ยบอกเด็กสาวพร้อมกับยื่นเนื้อหมูหนึ่งชิ้นที่มีน้ำหนัก 2 ชั่งมาตรงหน้าของเด็กสาว

"เจ้าค่ะท่านลุง.."

"อาเฟิงแล้วพวกมันหมูกับเครื่องในพวกนี้ละเจ้าจะให้ข้านำไปทิ้งเลยหรือไม่" ยังไม่ทันที่เหอฟ่านชิงจะเอ่ยจบประโยคชายชราก็เอ่ยถามเสียงดัง

"ขอรับท่านพ่อประเดี๋ยวข้าจะเอาไปทิ้งเดี๋ยวนี้" หยางเฟิงร้องตอบบิดาของเขาก่อนจะก้าวขาไปยังถังที่ใช้สำหรับใส่มันหมูกับพวกเครื่องใน

เพียงเท่านั้นแหละดวงตาของเหอฟ่านชิงถึงกับเบิกกว้างด้วยความตกใจ ที่คนที่โลกใบนี้ไม่รู้จักของดีแสนอร่อย

"ท่านลุงเจ้าคะ! ข้าขอของที่อยู่ในถังนั้นได้หรือไม่เจ้าคะ" เมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าชายวัยกลางคนกำลังจะถือถังที่เป็นเป้าหมายของนางไปทิ้งจริง ๆ เด็กสาวก็ถึงกับส่งเสียงร้องเรียกตามหลังชายวัยกลางคน ก่อนที่ขาสั้น ๆ ของนางจะวิ่งตรงไปยังเบื้องหน้าของหยางเฟิง

"ชิงเอ๋อร์เจ้าจะเอาของพวกนี้ไปทำสิ่งใดกัน มันกินไม่ได้หรอกนะ" หยางเฟิงเอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้าอย่างไม่ค่อยเข้าใจว่านางจะเอาพวกเครื่องในกับมันหมูพวกนี้ไปทำไม

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านลุงข้ารู้วิธีที่จะนำมันมาทำประโยชน์ได้" เหอฟ่านชิงเองก็ไม่ลดความพยายามยังคงเอ่ยตอบชายวัยกลางคนด้วยท่าทางใจเย็น

"เช่นนั้นก็ได้ เอ้า รับไป" หยางเฟิงที่เห็นท่าทางของเด็กสาวก็คิดว่านางคงจะนำไปทำอะไรสักอย่างจึงไม่คิดที่จะเอ่ยปฏิเสธ เพราะถึงอย่างไรเขาก็จะเอาไปทิ้งอยู่แล้วจึงได้เอ่ยตกลงพร้อมกับยื่นถังที่มีน้ำหนักพอสมควรไปให้กับเด็กสาวตรงหน้า

"ขอบคุณท่านลุงมากเจ้าค่ะเช่นนั้นข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะเจ้าคะ หลิงหลิงข้ากลับก่อนนะไว้จะมาหาใหม่" เหอฟ่านชิงรีบเอ่ยขอบคุณพร้อมกับบอกลาคนสกุลหยางจากนั้นนางก็รีบกลับบ้านในทันทีเพื่อจัดการกับอาหารที่ได้มาในวันนี้

หลังจากที่เหอฟ่านชิงกลับมาถึงบ้านก็เย็นมากแล้วเพื่อไม่ให้เสียเวลานางจึงได้ถือถังเครื่องในหมูตรงไปยังครัวท่ามกลางความแปลกใจของทุกคนที่ตอนนี้ได้นั่งพักผ่อนกันอยู่ที่แคร่ไม่ไกลจากครัว

เมื่อเดินถึงครัวสิ่งแรกที่เหอฟ่านชิงทำก็คือจุดเตาไฟก่อน จากนั้นนางก็นำข้าวสารไปล้างน้ำซาวข้าวก่อนจะเก็บน้ำซาวข้าวเอาไว้แล้วนำข้าวไปหุงบนเตาไฟที่ติดไว้ เมื่อตั้งหม้อหุงข้าวเสร็จเรียบร้อยเหอฟ่านชิงก็นำเครื่องในหมูทั้งหมดไปล้างทำความสะอาดจากนั้นก็นำเครื่องในทั้งหมดลงไปแช่กับน้ำซาวข้าวที่เตรียมเอาไว้เพื่อเป็นการดับกลิ่น

นางต้องการแช่ไว้เพียง 1 เค่อเท่านั้นดังนั้นในระหว่างที่รอเวลาเหอฟ่านชิงก็ไปจัดการทุบกระเทียมเตรียมเอาไว้สำหรับอาหารจานทอดอย่างเครื่องในทอดกระเทียม ส่วนตับกับปอดนั้นนางนำไปใส่ลงในหม้อเพื่อรอต้มทำเป็นอาหารอย่างที่สอง

ส่วนอย่างที่สามก็คือการเจียวมันหมูเพื่อสร้างเป็นน้ำมัน เด็กสาวจัดการหั่นมันหมูให้เป็นชิ้นขนาดกลาง ๆ พักเอาไว้รอเวลาลงมือทำเป็นลำดับต่อไป เมื่อได้เวลาเหอฟ่านชิงก็จัดการทำอาหารตามที่นางคิดเอาไว้จนเสร็จเรียบร้อยพร้อมกับเอ่ยเรียกสมาชิกทุกคนในบ้านให้มาทานข้าวเย็น

เมื่อทุกคนเห็นหน้าตาของอาหารเย็นในวันนี้ก็ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ ด้วยพวกเขาไม่เคยเห็นว่าจะมีใครที่นำเครื่องในหมูมาทำเป็นอาหารเช่นบุตรสาวและน้องสาวของพวกเขามาก่อน เมื่อเหอฟ่านชิงเห็นสีหน้าของแต่ละคนที่เหมือนจะมีคำถามงอกออกมาว่า มันสามารถกินได้จริง ๆ นะหรือ อยู่บนใบหน้าของทุกคนเด็กสาวจึงได้เอ่ยอธิบายด้วยท่าทางสงบนิ่ง

"ทุกคนลองทานกันดูก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ารับรองว่ามีคำแรกย่อมมีคำที่สอง สาม สี่ ตามมาอย่างแน่นอน"

"อะ..อื้มไหน ๆ ชิงเอ๋อร์ก็ทำมาแล้วพวกเราก็ลองกินกันหน่อยเถิด" เป็นเหอหลวนซานที่เป็นผู้เอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะใช้ตะเกียบคีบเอาไส้ทอดกระเทียมโยนเข้าปากไปหนึ่งชิ้นก่อนจะเคี้ยว เพียงแต่เมื่อลิ้นรับรสสัมผัสกับรสชาติเค็มเล็กน้อยกับกลิ่นหอมของกระเทียมที่คลุ้งอยู่ภายในปากดวงตาของเขาก็ถึงกับเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

"เป็นอย่างไรบ้างขอรับท่านพ่อ" เหอชงอี้กับอีกสองคนที่ยังไม่ได้ลงมือทานกันด้วยรอฟังความคิดเห็นจากผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวจึงได้เอ่ยถามบิดาออกไปด้วยใบหน้าลุ้นระทึก

"อะ..อร่อยมาก ชิงเอ๋อร์เจ้าช่างมีฝีมือยิ่งนัก ฮ่า ฮ่า " เอ่ยได้เพียงเท่านั้นมือที่ถือตะเกียบของเหอหลวนซานก็ขยับไปมาบนจานด้วยความเร็วสูง ทำเอาอีกสามคนที่เหลือที่เห็นท่าทางคล้ายว่าอาหารบนโต๊ะจะอร่อยมากเป็นแน่ต่างก็รีบคีบเข้าปากบ้าง และอาการของทุกคนก็ไม่ต่างจากเหอหลวนซานในตอนแรก หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็ไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดออกมาอีกเลย

ทำเพียงก้มหน้าก้มตาทานข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย จนไม่นานกับข้าวทุกอย่างก็หมดลงเหลือเพียงแค่จานเปล่า ๆ พร้อมกับทุกคนในครอบครัวเหอที่นั่งลูบหน้าท้องของตนเองอย่างมีความสุขกับอาหารแปลกใหม่ที่แสนอร่อยในวันนี้ 

เมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าทุกคนทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็จัดการเก็บกวาดโต๊ะ จนเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็เดินกลับมายังโต๊ะทานข้าวที่สมาชิกทุกคนภายในบ้านยังคงนั่งย่อยอยู่ก่อนจะเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ

"พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์กับพี่หยางฉีนะเจ้าคะ"

"!!!" สีหน้าของทุกคนต่างก็ตกใจกับคำบอกเล่าของเด็กสาวคนเดียวของบ้าน

"ไม่ได้นะ!" หลังจากที่นางมี่ซือตั้งสติได้ก็รีบเอ่ยค้านบุตรสาวของตนเสียงดัง

"แต่ข้าจำเป็นจะต้องขึ้นเขาไปล่าสัตว์นะเจ้าคะ ท่านแม่คิดเอาเถิดว่าจะให้ข้าไปคนเดียวหรือว่าจะให้ข้าไปกับพี่หยางฉีที่มีฝีมือในการล่าสัตว์" เหอฟ่านชิงนั้นรู้อยู่ก่อนแล้วว่ามารดาหรือแม้แต่คนอื่น ๆ ภายในบ้านจะต้องไม่เห็นด้วยกับความคิดของตนเอง

เพียงแต่ในช่วงเวลาแบบนี้จะทำตัวเป็นเด็กดีไม่ได้นางจึงต้องยื่นเส้นทางออกเป็นสองทางเพื่อให้ทุกคนเลือก ซึ่งแน่นอนว่านางเองก็รู้คำตอบอยู่แล้วเช่นกัน

"น้องหญิงพี่ว่าให้ชิงเอ๋อร์ไปกับอาฉีดีกว่าให้ลูกไปเพียงลำพังนะ" เมื่อไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้เหอหลวนวานจึงต้องเลือกเส้นทางที่บุตรสาวของตนจะปลอดภัยมากที่สุด เขาจึงได้หันไปเอ่ยหว่านล้อมผู้เป็นภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของตน

"แต่ว่าท่านพี่เจ้าคะ....เฮ้อก็ได้เจ้าค่ะ แต่เจ้าต้องสัญญากับแม่ว่าจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด" นางมี่ซือที่ในตอนแรกคิดจะเอ่ยคัดค้านอีกก็เป็นต้องตัดใจเอ่ยบอกกับบุตรสาวคนเล็กด้วยน้ำเสียงจริงจังแทน

"เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะดูแลตัวเองดี ๆ ส่วนท่านพี่ทั้งสองก็ไปตัดไม้ไผ่ตามขนาดที่ข้าเคยบอกเอาไว้ รอข้ากลับมาจากล่าสัตว์บนเขาข้าจะพาพวกท่านสร้างบ้านกัน" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบรับคำของมารดาเสร็จก็ยังไม่ลืมที่จะเอ่ยสั่งความกับพี่ชายทั้งสองของตนเอง

"ได้ / ได้" ชายหนุ่มทั้งสองขานรับคำของน้องสาวอย่างแข็งขัน

"ถ้าอย่างนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ยังมีเรื่องให้ต้องทำอีกมาก" จบคำของเหอหลวนซานคนทั้งหมดก็ลุกขึ้นยืนก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปยังที่นอนของตนเองแล้วเข้านอนกันในเวลาต่อมา

************************************************************************************************

ไม่เสียแรงที่ยัยน้องชอบดูรายการอาหารของคนจีน ตอนหน้าน้องจะขึ้นเขากับผู้ชายแย้วน๊าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งสองคนไหมอย่าลืมติดตามเป็นกำลังใจให้กับพวกเขาด้วยนะคะ