พบกันอีกครา

"อ่ะ....ขออภัยเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงที่ถูกชนจนร่างผอมบางเซถอยหลังไปสองก้าวถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจอีกทั้งยังไม่ลืมที่จะเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายตามความเคยชิน

"ชิงชิงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านพี่ท่านเดินชนเพื่อนของข้าแล้วเจ้าค่ะ" หยางหลิงที่ได้ยินเสียงร้องของเหอฟ่านชิงจึงได้หันหลังกลับมาดูก่อนจะพบว่าเพื่อนสาวของตนนั้นได้เดินชนเข้ากับพี่ชายของนางจากมุมเลี้ยวตรงทางแยกของบ้านพอดี ด้วยความเป็นห่วงหยางหลิงรีบเข้าไปดูเพื่อนขอตนเองพร้อมกับเอ่ยถามอีกฝ่าย แต่เมื่อนึกขึ้นได้เด็กสาวจงได้หันไปเอ่ยกับผู้เป็นพี่ชายเพียงคนเดียวในทันทีเช่นกัน

"พี่ไม่ได้ตั้งใจพอดีไม่ทันได้มองนึกว่าเจ้าเดินมาคนเดียวเหมือนทุกครั้ง" ชายหนุ่มคนเดิมที่เหอฟ่านชิงเคยพบเจอเมื่อครั้งที่แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเล็กน้อย

"อ่า...หลิงหลิงข้าไม่เป็นไรเจ้าอย่าได้คิดมากไปเลย ข้าต้องขอโทษท่านด้วยนะเจ้าคะที่เดินไม่ได้ดูทางเพราะมัวแต่ก้มหน้า" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าขอโทษ

"ไม่เป็นไร แล้วทำไมเจ้าทั้งสองถึงได้เปียกปอนเช่นนี้กัน รีบไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด" หยางฉี บุตรชายคนโตของหยางเฟิง อายุ 18 ปีมีนิสัย นิ่งขรึม พูดน้อย ชอบทำหน้าตาเย็นชา แต่กลับให้ความรู้สึกสงบและปลอดภัยสำหรับเหอฟ่านชิงไม่น้อย ได้เอ่ยบอกเด็กสาวทั้งสองก่อนที่เขาจะเดินออกไปยังหน้าบ้านในทันทีโดยไม่ได้คิดจะอยู่พูดคุยต่อ

"นั่นพี่ชายของข้าเองชื่อพี่หยางฉี เขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วละนิสัยเงียบขรึมไม่ค่อยพูดคุยกับคนแปลกหน้าโดยเฉพาะสตรีน่ะ" หยางหลิงเอ่ยบอกกับสหายใหม่ของตนด้วยเห็นว่าอีกฝ่ายยังเอาแต่มองตามแผ่นหลังของผู้เป็นพี่ชายไป

"แล้ว...ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าใบหน้าของเขาไปโดนอะไรมาถึงได้เป็นเช่นนั้น" เหอฟ่านชิงที่อดไม่ได้จนต้องเอ่ยถามเพื่อนสาวออกไปถึงแม้ว่าอาจจะเป็นการเสียมารยาท ด้วยเห็นว่าในครั้งนี้ที่พบเขาไม่ได้สวมใส่ผ้าปิดบังใบหน้าแล้ว

"ข้าเองก็ไม่ทราบสาเหตุของมันเช่นกัน เพียงแต่ว่าเมื่อก่อนนั้นพี่ชายข้ามีใบหน้าที่เนียนละเอียดยิ่งกว่าข้าเสียอีก อีกทั้งยังมีผิวขาวและรูปงามยิ่งกว่าพี่จงอู๋ในตอนนี้เสียด้วยซ้ำ แต่เมื่อสามปีก่อนหลังจากที่พี่ชายของข้ากลับลงมาจากเขาใบหน้าของเขาก็กลายเป็นเช่นนี้ไปเสียแล้ว" หยางหลิงเอ่ยถึงเรื่องของพี่ชายด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยด้วยรู้ดีว่าพี่ชายของตนนั้นต้องทนทุกข์กับใบหน้าที่เป็นเช่นนี้มากเพียงใด

"อ้อ ข้ามองดูก็คิดว่าพี่ชายของเจ้าคงจะมีใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างมากเป็นแน่ เพียงแต่อาจจะเพราะเขาไปตากแดดเยอะเกินไป ผิวถึงได้ไหม้เป็นจุด ๆ เช่นนี้" เหอฟ่านชิงเอ่ยขึ้นหลังจากที่ได้จ้องมองดูบริเวณผิวที่เป็นสีดำของชายหนุ่มเมื่อครู่ และนึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้

"มันไม่ใช่รอยแผลหรือ" หยางหลิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้างุนงง

"ไม่ใช่หรอกมันเป็นผิวส่วนที่โดนแดดมากจนเกินไปน่ะ แล้วพี่ชายของเจ้าเล่าเขารู้สึกอับอายหรือว่าถูกพูดจาไม่ดีใส่หรือไม่" 

"ไม่นะ เพราะปกติพี่ชายของข้าจะชอบใส่ผ้าปิดบังใบหน้าอยู่ตลอดตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเป็นเช่นนี้จึงไม่มีใครรู้หรอกว่าใบหน้าที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างไร" หยาหลิงเอ่ยอธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่พี่ชายของนางนั้นชอบทำอยู่เสมอ

"อ้อ ถ้าเช่นนั้นก็คงไม่เป็นปัญหาอะไรหรอกมั้ง พวกเรารีบไปเปลี่ยนชุดกันก่อนเถิดอีกเดี๋ยวข้าจะต้องรีบกลับบ้านแล้ว ป่านนี้พวกพี่ชายของข้าคงจะตัดไม้กลับมาแล้วละ" เหอฟ่านชิงเมื่อได้รู้รายละเอียดแล้วก็เลิกสนใจเรื่องของชายหนุ่มก่อนจะพูดเปลี่ยนเรื่องไปเป็นอย่างอื่นแทน

"ได้" จบคำเอ่ยรับเด็กสาวทั้งสองก็พากันเดินไปยังห้องนอนของหยางหลิงเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าในทันที

ทางด้านของหยางฉีเองหลังจากที่เขาได้เดินแยกออกมาชายหนุ่มจึงได้เดินตรงไปหาบิดากับท่านปู่ที่ในตอนนี้ต่างก็ช่วยกันทำความสะอาดเนื้อหมูป่าที่แร่จนเสร็จเรียบร้อยเพื่อจะได้นำไปขายในวันรุ่งขึ้น

แต่เมื่อหยางฉีเดินมาถึงงานก็เสร็จเรียบร้อยลงพอดี ชายหนุ่มจึงเอ่ยถึงเรื่องที่เขากำลังจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ในวันพรุ่งนี้เพื่อนำมาทำเป็นอาหารเอาไว้กินในช่วงหน้าหนาวที่จะถึงให้กับบิดาและท่านปู่ของเขารับรู้

"ท่านปู่ ท่านพ่อ พรุ่งนี้ข้าคิดว่าจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์เอามาทำเป็นอาหารสำหรับหน้าหนาวเสียหน่อย อาจจะกลับค่ำหน่อยนะขอรับ"

"ให้พ่อไปเป็นเพื่อนหรือไม่" นี่เป็นคำถามที่ดูจะถามออกไปพอเป็นพิธีทำนั้นเพราะสำหรับหยางเฟิงแล้วนั้นบุตรชายขอเขานั้นช่างมีฝีมือเก่งกาจจนแม้แต่หมีก็สามารถสังหารได้เพียงไม่กี่ชั่วอึดใจเสียด้วยซ้ำ

"ข้าจะกล้ารบกวนเวลาอันมีค่าของนายท่านหยางได้อย่างไรกัน ข้าไปคนเดียวดูจะคล่องตัวกว่านะขอรับ" หยางฉีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่งตามนิสัยที่เย็นชาอีกทั้งชายหนุ่มเองก็รู้สึกหมั่นไส้บิดาที่ทำเป็นถามความคิดเห็นแต่จริง ๆ แล้วในประโยคเมื่อครู่นี้มันคือคำสบประมาทความสามารถของเขาต่างหาก

"ฮ่า ฮ่า พวกเจ้าสองคนนี้อย่างไร ชอบพูดจากจิกกัดกันอย่างกบคู่แค้นมากกว่าพ่อลูกเสียอีก" เป็นหยางตี้ที่รู้สึกขบขันกับท่าทางที่ราวกับจะกระโจนเข้าใส่กันของสองพ่อลูกที่มีนิสัยเหมือนกันจนแทบจะถอดแบบกันมาเลยก็ว่าได้

"ท่านพ่อก็ดูหลานชายของท่านสิขอรับ เถียงข้าไม่มีลดละแถมยังพูดจาเช่นนี้กับบิดาได้อย่างไรกัน" หยางเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางกระเง้ากระงอดคล้ายสตรี

"อาเฟิงเจ้าเป็นสตรีไปแล้วรึ เฮ้อ" ชายชราเอ่ยกับบุตรชายพร้อมทั้งถอนหายใจใส่ก่อนที่เขาจะเดินผละจากทั้งสองพ่อลูกไปนั่งพักที่เก้าอี้ไม้ตัวโปรด

ส่วนสองพ่อลูกเองก็ทำเพียงตีหน้านิ่งขรึมใส่กันจนเด็กสาวทั้งสองที่ผลัดเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินมาถึงลานหน้าบ้านก่อนที่หยางเซียนจะรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่ดูจะอึมครึมของทั้งสองฝ่ายจึงได้เอ่ยบอกกับบุรุษต่างวัยทั้งสอง

" ท่านพ่อ ท่านพี่ นี่พวกท่านทะเลาะกันอีกแล้วหรือเจ้าคะ เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวเป็นเด็ก ๆ กันเสียที จริงสิท่านพ่อชิงชิงบอกว่านางจะมาถามท่านเรื่องคันธนูที่ฝากท่านทำให้ ท่านทำแล้วเสร็จหรือยังเจ้าคะ" เสียงหวานใสของหยางหลิงเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของบิดาและพี่ชายของตนเอง

"อ้อ..ลุงทำเสร็จเรียบร้อยแล้วละ ว่าแต่ชิงเอ๋อร์เจ้าจะเอาธนูไปทำสิ่งใดอย่างนั้นหรือ" หยางเฟิงที่เมื่อได้ยินคำถามจากบุตรสาวจึงได้เอ่ยตอบด้วยใบหน้าอ่อนโยนอีกทั้งยังไม่ลืมที่จะถามเด็กสาวเจ้าของคันธนูว่านางจะเอาสิ่งนี้ไปทำอะไร ไม่ใช่ว่าครอบครัวของน้องหลวนซานยิ่งธนูไม่เป็นมิใช่หรือ

"ข้าจะเอาไปล่าสัตว์เจ้าค่ะ พอดีข้าได้บังเอิญพบกับท่านตาคนหนึ่งแล้วได้เรียนรู้วิธีการยิงธนูมาบ้างจึงคิดว่าควรนำมันมาสร้างประโยชน์ให้กับรอบครัวเสียหน่อย"

"เพราะในตอนนี้ครอบครัวของเราแยกบ้านออกมาแล้วอีกทั้งยังขาดอาหารและเงินทองเป็นจำนวนมาก ข้าจึงคิดว่าจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์เสียหน่อยเผื่อเอาไว้ในช่วงหน้าหนาวนี้เจ้าค่ะท่านลุงหยาง" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกเล่าเรื่องราวที่เพิ่งจะคิดขึ้นมาได้ให้กับชายวัยกลางคนตรงหน้าได้รับฟัง ผสมไปกับความจริงที่ตนเองคิดเอาไว้เพื่ออนาคตของครอบครัวนางจึงจำเป็นจะต้องหาทางรอดให้กับครอบครัว

"โอ้ว...พอดีเลยพรุ่งนี้ลูกชายของลุงก็จะขึ้นเขาล่าสัตว์อยู่พอดี ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไปพร้อมกับพี่เขาเลยดีหรือไม่ บิดาของเจ้าจะได้ไม่เป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของเจ้าด้วย ว่าอย่างไรเจ้าหน้าน้ำแข็ง" ประโยคแรกนั้นหยางเฟิงได้เอ่ยบอกกับเด็กสาวที่เขาเคยไปทาบทามให้มาเป็นลูกสะใภ้ของตนเองแต่ยังไม่ได้รับคำตอบ ส่วนประโยคหลังนั้นเขาหันไปเอ่ยถามกับบุตรชายตัวดีของตนอีกทั้งยังขยิบตาให้เพื่อบอกว่าให้เออออตามเขาไปเสีย

"......."

"เอ่อ..จะดีหรือเจ้าคะ ข้าเกรงใจพี่หยางฉีที่ต้องมีข้าเป็นภาระมากกว่า" เหอฟ่านชิงเอ่ยขึ้นด้วยนางเกรงใจชายหนุ่มจริง ๆ เขาอาจจะอยากล่าสัตว์เพียงลำพังก็เป็นได้

"ได้ขอรับ...พรุ่งนี้ปลายยามเหม่า (05.00-06.59 น.) ข้าจะไปรับเจ้าที่บ้านก็แล้วกัน" หยางฉีที่เห็นสีหน้าของผู้เป็นบิดาที่หงิกงอก็ทำได้เพียงเอ่ยตอบรับคำ ก่อนที่เขาจะหันไปเอ่ยกับเด็กสาวตรงหน้าแล้วรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

"จ..เจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเองก็รู้สึกงุนงงกับคำตอบของชายหนุ่มแต่ก็ยังมีสติเอ่ยตอบรับตามแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายที่เดินไปไกลแล้วอย่างมึนงง

*****************************************************************************************

อิพี่มันจะเลิกเก๊กกี่โมงกันนนนน