ระหว่างทาง

ช่วงปลายยามอู่ (11.00-12.59 น.) ในที่สุดสามพี่น้องสกุลเหอก็พากันกลับมาถึงบ้านของพวกเขา เหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยถามบิดาและมารดาของตนที่ในวันนี้นางได้ให้พวกท่านช่วยกันตีนุ่นเพื่อใช้สำหรับทำผ้านวมและฟูกนอนรอระหว่างที่พวกเขาสามพี่น้องไปขายปลาในตัวเมือง

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านทานมื้อเที่ยงกันหรือยังเจ้าคะ?"

"ยังเลยลูก พ่อเจ้าบอกจะรอพวกเจ้าก่อนค่อยทานพร้อมกันน่ะ" นางมี่ซือเป็นผู้เอ่ยตอบคำถามของบุตรสาวพร้อมทั้งรอยยิ้มบางเบาที่ประดับบนใบหน้าสวย

"เช่นนั้นเดี๋ยวข้าจะรีบไปทำมื้อเที่ยงให้ทุกคนทานกันนะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงรีบเอ่ยบอกทั้งสี่คนก่อนที่นางจะเดินตรงไปยังครัวแล้วจัดการทำมื้อเที่ยงอย่างง่ายพียงอย่างสองอย่าง

จากนั้นคนบ้านเหอก็ได้ร่วมกันทานมื้อเที่ยงอย่างพร้อมเพรียงกัน อาจจะด้วยเครื่องปรุงหลาย ๆ อย่างยังไม่ครบทำให้อาหารที่เหอฟ่านชิงทำนั้นยังคงมีรสชาติธรรมดา ๆ ไม่ได้อร่อยมากมายจึงยังไม่ได้สร้างความแปลกใจให้กับทุกคน

หลังจากที่ทานมื้อเที่ยงกันเสร็จเรียบร้อยเหอฟ่านชิงก็บอกให้พี่ชายทั้งสองไปยังป่าไผ่เพื่อเริ่มตัดไม้ตามขนาดที่นางได้สั่งเอาไว้ เพื่อจะนำมาสร้างบ้านในวันต่อ ๆ ไป ส่วนเหอฟ่านชิงเองก็ได้เดินไปหยิบห่อผ้าที่ซื้อมาวันนี้ กับถุงตำลึงเงินที่พี่ชายคนโตมอบเอาไว้ให้ก่อนที่พวกเขาจะไปตัดไม้ออกมาแล้วเดินตรงไปยังแคร่ที่มารดาและบิดานั่งอยู่

"ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าคะ นี่คือเงินก้อนแรกที่พวกข้าขายปลาได้ในวันนี้เจ้าค่ะ" เอ่ยจบมือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยร่องรอยบดแผลของเด็กสาวก็ยื่นไปตรงหน้ามารดาของตนพร้อมด้วยถุงผ้าที่ใส่เจ้าก้อนตำลึงเอาไว้

"ลำบากพวกลูก ๆ แล้ว" ปากเอ่ยขอโทษบุตรสาวส่วนมือเรียวที่แตกจนแทบจะมองไม่ออกว่านี่คือมือของสตรีของนางมี่ซือก็ยื่นไปรับถุงผ้าจากมือของบุตรสาว

เพียงแค่มือบางปล่อยจากถุงผ้าความหนักของก้อนตำลึงที่อยู่ด้านในก็ทำเอาดวงตาของนางมี่ซือถึงกับโบกว้าง ก่อที่นางจะใช้มือทั้งสองเปิดปากถุงดูแล้วพบว่าภายในถุงผ้านั้นได้มีก้อนตำลึงอยู่ถึง สามตำลึงสี่ร้อยเก้าสิบอีแปะเป็นเงินที่มากมายจนสามารถทำให้ครอบครัวของนางนั้นผ่านพ้นไปได้เป็นปี ๆ เลยทีเดียว

"นี่...นี่ทำไมถึงได้มากถึงเพียงนี้กันชิงเอ๋อร์" นางมี่ซือพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นไหวในขณะที่เอ่ยถามบุตรสาวของตนเอง

"ความจริงแล้วข้ากับท่านพี่ทั้งสองขายปลาได้สี่ตำลึงแปดร้อยอีแปะเจ้าค่ะ เพียงแต่ที่มันเหลือเท่านี้เพราะข้านำไปซื้อผ้ากับเครื่องปรุงบางส่วนและเมล็ดผักอีกส่วนหนึ่ง มันจึงเหลือเพียงเท่านี้เจ้าค่ะ"

เหอฟ่านชิงที่คิดว่ามารดาอาจจะโกรธที่ตนใช้เงินอย่างมากในครั้งเดียวก็รู้สึกกลัวเล็กน้อยจึงได้เอ่ยตอบมาดารด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

"!!!"

เพียงแต่คำตอบของนางกลับทำให้ทั้งบิดาและมารดาของนางนิ่งค้างไปด้วยความตกใจกับจำนวนเงินที่ขายปลาครั้งแรกของบุตรสาวของพวกเขาเสียแล้ว

'นี่บุตรสาวข้าขายปลาไปกี่ตัวกันถึงได้เงินมากมายเพียงนี้!' นี่คือสิ่งที่สองสมีภรรยาต่างก็คิดอยู่ภายในใจ

"นี่..เจ้าขายปลาได้กี่ตัวกันชิงเอ๋อร์" เหอหลวนซานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามคำถามนี้กับบุตรสาวของเขา

"ก็..ยี่สิบกว่าตัวเจ้าค่ะ ได้มาสี่สิบแปดชั่ง ท่านลุงตู้ให้ราคาชั่งละหนึ่งร้อยอีแปะเพราะมันยังมีชีวิตอยู่และสมบูรณ์มากเจ้าค่ะ"เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับทั้งสองด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม

"เช่นนั้นก็ถือเป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว" เหอหลวนซานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายินดีท่อย่างน้อย ๆ ครอบครัวของเขาก็พอมีเงินทองให้อยู่รอดไปได้อีกปี

"ส่วนนี่เป็นผ้าที่ข้าซื้อมาให้ท่านแม่ช่วยตัดชุดให้พวกเรา ข้าคิดว่าคงจะได้คนละสองชุดอยู่นะเจ้าคะ" เด็กสาวเอ่ยขึ้น ก่อนที่นางจะยื่นห่อผ้าไปตรงหน้ามารดาแล้วเอ่ยบอกถึงความต้องการที่จะให้อีกฝ่ายช่วยจัดการ

"ได้สิ เดี๋ยวแม่จะจัดการให้ ว่าแต่แล้วนุ่นพวกนี่เล่าเจ้าจะนำไปทำสิ่งใดกัน" นางมี่ซือเอ่ยรับคำของบุตรสาว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านางยังไม่ได้ถามถึงเจ้านุ่นนี่เลยจึงได้ใช้โอกาสนี้เอยถามบุตรสาวของตนเอง

"ข้าขอเก็บเอาไว้ก่อนนะเจ้าคะเดี๋ยวค่อยบอกภายหลัง นี่ก็ได้เวลาที่ข้าจะต้องไปดูว่าคันธนูของข้าที่สั่งท่านลุงหยางทำว่าเสร็จหรือยังข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

เหอฟ่านชิงรีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องเพื่อจะปลีกตัวออกมาด้วยนางนั้นยังไม่อยากจะบอกเกี่ยวกับเรื่องจะนำนุ่นมาทำส่งใดเพราะกลัวว่าจะทำเสร็จไม่ทันก่อนหน้าหนาว

หลังจากเอ่ยจบเหอฟ่านชิงก็รีบพาตัวเองออกมาจากตรงนั้นในทันทีจุดมุ่งหมายก็คือบ้านของหยางเฟิง เพราะถึงแม้จะยกเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อปลีกตัวออกมาแต่นางก็คิดได้ว่าควรจะต้องไปดูจริง ๆ จึงได้คิดว่าไปดูเสียหน่อยคงไม่เป็นไร ดังนั้นตอนนี้ร่างผอมบางจึงเดินไปตามเส้นทางไปยังบ้านของท่านลุงหยางเฟิง

แต่แล้วในช่วงที่เหอฟ่านชิงเดินผ่านตรงลำธารที่ชาวบ้านใช้ซักผ้ากลับได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือและมีเสียงหัวเราะเยาะดังมา ไม่รู้ว่ามีอะไรดนใจให้ขาเล็ก ๆ ของนางรีบเปลี่ยนทิศทางแล้วตรงไปยังทิศทางของเสียงในทันที

ใช้เวลาครู่เดียวร่างของเหอฟ่านชิงก็มาหยุดนิ่งอยู่ไม่ไกลจากที่มาของเสียง เพียงแต่ยังไม่ทันที่นางจะได้คิดสิ่งใดสายตาก็พบเข้ากับร่างของหยางหลิงบุตรสาวคนเล็กของท่านลุงหยางกำลังตะเกียดตะกายเอาชีวิตรอดอยู่ใต้น้ำ

ด้วยสัญชาตญาณของมนุษย์เด็กสาวจึงไม่ได้สนใจสิ่งใดอีกนางรีบพุ่งตัวลงไปในลำธารที่เด็กสาวตกลงไปในทันที

ก่อนที่เหอฟ่านชิงจะรีบว่ายน้ำเข้าไปรวบร่างของหยางหลิงให้ขึ้นมาเหนือผิวน้ำได้ทันก่อนที่ร่างของนางจะจมลงไป แล้วรีบว่ายขึ้นฝั่ง เด็กสาวถึงกับสำลักเอาน้ำออกมาจนหน้าดำหน้าแดง

แคก แคก แคก

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" เหอฟ่านชิงเอ่ยถามคนด้านข้างในทันทีหลังจากที่อีกฝ่ายหายจากอาการสำลักน้ำแล้ว

"อึก...ฮือ ๆ ขอบใจเจ้ามากนะที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ อีก..." หยางหลิงที่เพิ่งจะรอดจากความตายมาได้เอ่ยตอบด้วยเสียงที่สั่นเครือก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยอาการตื่นตกใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่

"ไม่เป็นไรนะเจ้าปลอดภัยแล้ว" เหอฟ่านชิงเอ่ยปลอบเด็กสาวที่อายุเท่ากับตัวเองด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"นังฟ่านชิง! แกมายุ่งอะไรด้วยหะ!" ยังไม่ทันที่เหอฟ่านชิงจะได้เอ่ยอะไรต่อ จู่ ๆ เสียงแหลมบาดแก้วหูที่นางคุ้นเคยก็ตะคอกขึ้นจากทางด้านหลัง

ร่างผอมบางจึงได้หันกลับไปมองยังที่มาของเสียงก็พบว่าเป็นคนที่นางคิดเอาไว้จริง ๆ แต่ที่นางไม่คาดคิดก็คือหญิงสาวผู้นี้จะมีจิตใจที่โหดเหี้ยมถึงขนาดจะฆ่าคนได้ถึงเพียงนี้

"เจ้านี่ช่างโหดเหี้ยมยิ่งกว่ามารดาของเจ้าเสียอีกนะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยสายตาเรียบเฉย นั่นยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์ของหญิงสาวนางนั้นให้พุ่งขึ้นจนแทบจะวิ่งเข้ามาตบตีนางให้หายแค้นเสียเดียวนั้น

"นังตัวไร้ประโยชน์อย่างแกก้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับข้าที่เป็นหลานรักของท่านย่ากันหะ!" หญิงสาวนางนั้นยังคงแหกปากตะคอกใส่หน้าของเหอฟ่านชิงด้วยดวงตาที่แดงจัดจนบางทีนางก็กลัวว่าเส้นเลือดในตาอีกฝ่ายอาจจะแตกก็เป็นได้

"แล้วเจ้าจะทำไมข้ารึ เหอลี่ถิง..." เหอฟ่านชิงเองก็เอ่ยเรียก เหอลี่ถิงลูกสาวสุดที่รักของนางจูซือ ที่ปีนี้อายุครบ 15 หนาวแล้วอย่างไม่เกรงใจเช่นเดียวกัน

ด้วยตลอดเวลาที่ผ่านมาอีกฝ่ายนั้นชอบรังแกและทุบตีเจ้าของร่างเดิมอยู่เป็นประจำ ล่าสุดก็ผลักนนางตกน้ำจนตายก็ล้วนเป็นฝีมือของสตรีร้ายกาจผู้นี้ นี่ยังจะไปทำเรื่องเดิมกับผู้อื่นอีก นางคงจะยอมให้อีกฝ่ายไม่ได้แล้วเช่นกัน

"กรี๊ดดดด นังบ้า! นังตัวไร้ประโยชน์ นังลูกไอ้ขาเป๋..นัง"

เพียะ!!!

**************************************************************************************

เกิดอะไรขึ้น ลูกสาวบอกจะไม่ทน นังนี่ต้องโดนซะบ้าง