แชร์

บทที่ 738

ผู้เขียน: ฉินอันอัน
ซิ่วอี๋แทบจะกรีดร้องออกมาในทันใด แต่ทว่าชีหยวนลงมือไวกว่า ฉีกผ้าส่วนหนึ่งจากเสื้อของนาง แล้วก็ยัดเข้าไปอุดปากนางไว้แน่นหนา จากนั้นก็หัวเราะเย้ยหยันอย่างไร้อารมณ์ “คิดจะปล่อยสุนัขของข้าออกไปกัดคนใช่หรือไม่?”

ซิ่วอี๋ตกใจจนมือเท้าเย็นเฉียบ แทบจะไร้สติ

ก่อนหน้านี้นางอุตส่าห์รอโอกาสที่ไร้ผู้คน แต่ยามนี้เมื่อรอบด้านไร้ผู้ใดจริง ๆ กลับกลายเป็นว่านางไม่มีทางรอดเสียแล้ว

นางอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอู้อี้ด้วยความหวาดกลัว

แต่ชีหยวนหาได้สนใจไม่

นางไม่เคยเชื่อคำสำนึกผิดของศัตรู เพราะนางเห็นมามากเกินพอแล้ว

พวกนั้นจะร้องไห้ อ้อนวอน เล่าว่าชีวิตตนช่างน่าสังเวชเพียงใด ถูกบีบบังคับเพียงไร จะสาบานว่าจะไม่ทำความชั่วอีก

แต่ทั้งหมดนั้นก็เป็นเพียงกลอุบายที่พวกเขาใช้เอาตัวรอด

หากหลงเชื่อพวกเขา คราวหน้า พวกเขาก็จะใช้วิธีการที่ร้ายกาจยิ่งกว่าเดิมมาจัดการเจ้าอีก

ดังนั้นชีหยวนจึงจับตัวซิ่วอี๋เหวี่ยงขึ้นบ่า นางพาร่างนั้นอ้อมเลี้ยวไปยังห้องที่ขังสุนัขไว้ แล้วเปิดประตูออก โยนร่างนั้นเข้าไปอย่างแรง ปิดประตูเสียงดังปังทันที

สุนัขตัวที่กระโจนออกจากกรงเข้าฉีกกัดเฝิงไฉ่เวยจนเละเทะไปแล้ว พอได้ยินเสียงก็หันขวับมา ทัน
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • ยอดหญิงในเงามาร   บทที่ 745

    ลิ่วจินไม่รู้เลยว่าชีหยวนจะไปฆ่าใครอีก เขารู้เพียงว่า แต่ก่อนเขาเคยประเมินทักษะการขี่ม้าของชีหยวนต่ำไปนักเขารู้อยู่หรอกว่าชีหยวนขี่ม้าได้ แต่ไม่รู้เลยว่าชีหยวนจะเหาะได้ด้วย!ชีหยวนโน้มตัวลงต่ำ แทบจะเอาร่างทั้งร่างแนบไปกับหลังม้า พุ่งไปดังลูกธนูที่พ้นสายจากคันธนู เร็วจนมองเห็นเพียงเงาร่างเลือนลางโอ้ สวรรค์!ตำแหน่งราชองครักษ์นี่ มอบให้ชีหยวนไปเถิด!ท่านอ๋องมีพระชายารัชทายาทเช่นนี้แล้ว ยังจะต้องการองครักษ์ที่ไหนอีกเล่า?มีชีหยวนเพียงคนเดียวก็เกินพอแล้ว!ใบหน้าของเขาถูกลมแรงปะทะจนปวดแสบ แต่พอเงยหน้ามองไปข้างหน้า……โอ้ เขาไม่มองเห็นแล้ว เพราะชีหยวนขี่ลิบตาไปจนหายไร้เงาแล้วนี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว!เขาเหยียดแขนยกบังเหียนฟาดลงบนสะโพกม้าอย่างแรง “เจ้าจงออกหน้าให้ข้าหน่อยเถอะ!”แล้วก็อดบ่นไม่ได้ “หย่งผิงโหวสอนการขี่ม้าให้กับคุณหนูใหญ่ชียังไงกันนะ ขี่เก่งขนาดนี้ ก็ไม่รู้ว่าทหารม้าของทหารเมืองหลวงที่เขาฝึกออกมาจะเก่งแค่ไหน!”ชีเจิ้นจามออกมาทีหนึ่งเขาสั่งให้เหล่าทหารปล่อยให้ชาวบ้านค้นหาซากกระดูกกันก่อน แล้วพอหันกลับมา ก็ไม่เห็นลูกสาวตัวเองแล้วอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ในเวลานี้เซีย

  • ยอดหญิงในเงามาร   บทที่ 744

    ในจังหวะนั้นเอง อ๋องโจวก็พลันได้ยินเสียงร้องไห้แหลมสูงดังมาจากด้านนอกเขาสะดุ้งตกใจ รีบหันไปสบตากับเซียวจิ่งจาว ทั้งสองจึงก้าวออกไปอย่างเร่งร้อน แล้วก็เห็นว่าลานสุนัขนั้น บัดนี้มีผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันมิใช่เหล่าคุณชายที่เคยมาชมการแข่งขันแล้วบาดเจ็บ และมิใช่ชาวบ้านที่เคยมามุงดูความครึกครื้นในคราวแรก หากแต่เป็นคนกลุ่มใหม่ทั้งหมดดูจากท่าทางแล้ว ล้วนเป็นชาวบ้านละแวกใกล้เคียง บางคนถึงขั้นยังแบกจอบมาด้วย เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเร่งรุดมาจากนาเสียงร้องไห้โหยหวนก็ดังมาจากตรงนั้นเองเซียวจิ่งจาวก้าวยาวพรวดไปข้างหน้า แหวกฝูงชนออก ก็เห็นสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางกองกระดูกในลานสุนัข ในอ้อมแขนกอดเพียงกลองป๋องแป๋งไว้แน่น ร่ำไห้โศกสลดจนใจแทบขาดเขาชะงักงันไปชั่วครู่อ๋องโจวก็พลันนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ทำเอาหนังหัวชาวูบ ขนลุกซู่แม้แต่คนอย่างชีเจิ้นก็อดไม่ได้ที่จะตาแดงเรื่อ“โอ้ สวรรค์!” สตรีนั้นกอดกลองเด็กเล่นแนบข้างหู เท้าก็ทุบลงกับพื้นพลางร่ำไห้สะอื้น “ลูกชายข้าเพิ่งอายุได้สามขวบ!ข้าเคยคิดมาโดยตลอดว่าเขาถูกพวกโจรลักคนลักพาไป ข้าร่อนเร่ร้องขอตามหาเขาทั่วสารทิศ ใครจะรู้ว่ากลับถูกเอาไป

  • ยอดหญิงในเงามาร   บทที่ 743

    เฝิงไฉ่เวยตายแล้ว สำหรับเซียวจิ่งจาวแล้ว เขารู้สึกคล้ายได้ปลดภาระหนึ่งออกจากอกมิใช่ว่าเขาไม่คิดจะใช้เฝิงไฉ่เวยมาต่อกรกับชีหยวนและเซียวอวิ๋นถิง ทว่าหลังจากร่วมมือกันอยู่หลายครั้ง เขากลับล้มเลิกความคิดนั้นโดยเฉพาะในวันนี้ เมื่อเขาพบว่าเฝิงไฉ่เวยมองข้ามเหตุการณ์ความโหดร้ายที่สุนัขบ้ากัดผู้คน ทั้งยังมุ่งหวังเพียงอยากให้เรื่องบานปลาย ยิ่งสุนัขกัดตายคนได้มากเท่าไรยิ่งดี เขาก็พลันตระหนักขึ้นมาทันทีร่วมมือกับเฝิงไฉ่เวย เขาย่อมไม่มีวันเป็นผู้ชนะเขาหลับตาลงเบา ๆอ๋องโจวยังเข้าใจผิด คิดว่าเขาเจ็บปวดใจเกินกว่าจะเผชิญได้ จึงอดไม่ได้ที่จะตบไหล่เขาแล้วปลอบ “ช่างเถิด จิ่งจาว เรื่องนี้…... ไม่เกี่ยวกับเจ้าเลยนะ สุนัขพวกนี้มันมีมากเกินไปจริง ๆ จะเฝ้าดูก็เฝ้าไม่ไหว แถมสุนัขพวกนี้ยังฝึกจนสามารถเปิดกรงเองได้…...”เฝิงไฉ่เวยก็ช่างโชคร้ายเหลือเกิน......เซียวจิ่งจาวเอ่ยเสียงถามราบเรียบ “ที่นี่เป็นสถานที่ขังสุนัขที่จับมา เหตุใดไฉ่เวยกับสาวใช้ของนางถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”อ๋องโจวชะงักไปทันที ไม่ทันตอบสนองไปชั่วขณะพอเข้าใจได้ เขาก็อ้าปาก อดไม่ได้ที่จะถาม “จิ่งจาว เจ้าหมายความว่ายังไงกัน? เจ้าหมายความ

  • ยอดหญิงในเงามาร   บทที่ 742

    ถึงครานั้น ผู้ที่ต้องเคราะห์ร้ายจะมิใช่บุตรีของเขาเองหรือ?เขาหลับตาลง ถอนหายใจยาวหนึ่งเฮือก เอามือกุมหน้าอกของตนไว้ ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเดินจากไปทันทีเถียนป๋อจือยืนค้างอยู่กับที่ สายตากวาดมองเรือนพักนอกเมืองแห่งนี้เมื่อก่อนร่างกายของเถียนเป่าซื่อไม่แข็งแรง ทางบ้านจึงซื้อเรือนพักน้ำพุร้อนแห่งนี้ไว้โดยเฉพาะ เพื่อจะได้ให้เขามาแช่น้ำพุร้อน ขี่ม้า ล่าสัตว์ที่นี่ภายหลังเถียนเป่าซื่อกลับเริ่มหลงใหลการเลี้ยงสุนัข พวกเขาจึงไปเสาะหาสุนัขหลากสายพันธุ์มาให้เถียนเป่าซื่อทว่าเถียนเป่าซื่อไม่สนใจสุนัขเลี้ยงเล่นพวกนั้นแม้แต่น้อย เขาชื่นชอบเพียงสุนัขล่าเนื้อเท่านั้นในหมู่สุนัขล่าเนื้อ พันธุ์ที่เขาชอบที่สุดก็ยังเป็นสุนัขล่าเนื้อพันธุ์จีน[1]รูปร่างงดงาม ทว่าดุดันไม่แพ้ใคร เวลาออกล่าเหยื่อก็งามสง่าเกรียงไกรเหตุใดเรื่องราวถึงได้กลายเป็นเช่นนี้เล่า?เขาทรุดตัวนั่งลงกับพื้น กลั้นไม่ไหวจนร้องไห้ออกมาด้วยความปวดร้าวใจเขารู้ดีว่าบุตรชายทำผิดทว่าเขาก็จนปัญญาลูกชายคนนี้ได้มาด้วยความยากลำบากเหลือแสน บรรดาลูกชายของพี่ชายเขาล้วนตายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเขาผู้เดียว ที่กว่าจะได้ให้กำเนิดลูกชายคน

  • ยอดหญิงในเงามาร   บทที่ 741

    องครักษ์ยังไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ เขารู้เพียงแต่ว่าเรื่องร้ายครั้งนี้กลับยิ่งบานปลายใหญ่โตขึ้นทุกที จึงรีบร้อนวิ่งไปหาเซียวจิ่งจาวขณะนี้เซียวจิ่งจาวกำลังถูกเถียนป๋อจือทำให้ขุ่นเคืองโกรธาอย่างถึงที่สุด เถียนป๋อจือไม่ยอมฟังอะไรทั้งสิ้น เอาแต่ดึงรั้งเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ต้องการให้ไปเบื้องหน้าไทเฮาเพื่อทูลขอคำชี้ขาดอ๋องโจวที่ยืนอยู่ด้านข้างฟังแล้วถึงกับปวดหัว คิดว่าเถียนป๋อจือนั้นช่างอวดอำนาจโอหังจนเกินขอบเขตเสียแล้ว ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเถียนเป่าซื่อจึงได้ลำพองใจไม่เกรงกลัวผู้ใดถึงเพียงนี้ แท้จริงแล้วต้นเหตุมันก็เน่าเสียมาตั้งแต่รากเดิมนี่เองลองดูเถียนป๋อจือนี่สิ! เซียวจิ่งจาวเคยกล่าวแล้วว่า เพียงเพราะโทสะจึงลงมือชกเถียนเป่าซื่อไปสองสามหมัด ถึงกระนั้น ตอนเขาจากไปเถียนเป่าซื่อก็ยังดีอยู่ไม่เป็นอันใดแม้เถียนเป่าซื่อจะถูกเซียวจิ่งจาวตีตายจริง ๆ พูดตามตรงก็ยังมิอาจกล่าวโทษได้มากนัก ลองไปดูลานเลี้ยงสุนัขนั่นสิ! วันนี้มีคนตายไปกี่คน บาดเจ็บอีกกี่คนกันเล่า?!เถียนเป่าซื่อแท้จริงแล้วช่างเป็นผู้มีโทษมหันต์เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป เอื้อมมือคว้าตัวเถียน

  • ยอดหญิงในเงามาร   บทที่ 740

    ตอนนี้เรื่องแค่นี้จะนับประสาอะไร?ใบหน้าชีหยวนสงบนิ่ง “ข้าไม่ได้กลัว ท่านพ่อ เรื่องนี้จำต้องมีคำอธิบายที่ชัดเจน”ชีเจิ้นมองลานสุนัขที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า เขาก็คิดเช่นเดียวกัน จึงฮึดฮัดเสียงเย็นชา “ใช่แล้ว ตระกูลเถียนอย่าหวังว่าจะจบเรื่องได้ง่าย ๆ!”การทำสิ่งใดก็ต้องทำให้ถึงที่สุดนี่คือสิ่งที่ชีหยวนคิดมาโดยตลอดไหน ๆ ก็ขัดแย้งกันแล้ว เช่นนั้นก็ลากทั้งตระกูลเถียนไปลงนรกเสียเลยเถียนเป่าซื่อไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ได้คนเดียว คนพวกนั้นถูกเถียนเป่าซื่อพามาที่นี่ได้อย่างไร เขาไม่เชื่อว่าผู้ใหญ่ในตระกูลเถียนจะไม่มีใครรู้เห็นเลยชีหยวนรับคำในลำคอ แล้วหันมองชีเจิ้น “ท่านเขียนฎีกาทูลเรื่องนี้เถิด”ชีเจิ้นตอบรับทันที หากยังมีจิตสำนึกความเป็นคนอยู่บ้าง ก็ไม่มีทางนิ่งเฉยเขากำลังพูดคุยกับชีหยวนอยู่นั้น ก็พลันได้ยินเสียงคำรามโหยหวนมาจากไกล ๆ จนเขาสะดุ้งเฮือก รีบหันไปถาม “เกิดอะไรขึ้น?!”องครักษ์ของเซียวจิ่งจาวรีบวิ่งออกมา สีหน้าตื่นตระหนก “สุนัขกัดคนตายอีกแล้ว กัดคนตายอีกแล้ว!”ชีเจิ้นพ่นลมหายใจหนัก ๆ ออกมาทีหนึ่งเขาเกลียดชังเถียนเป่าซื่อจนถึงขีดสุดแล้วจึงตะโกนเสียงดังลั่นว่า “รี

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status