บทที่ 9

พูดตามตรง การที่เขามาเป่ยเฉิงเพื่อหาเธอ เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลย

ในเมื่อเขามาแล้ว ซูหว่านก็รู้สึกมีความสุขและปลาบปลื้มใจมาก เป็นความรู้สึกที่ออกมาจากใจเลย

อย่างไรเสีย ก่อนหน้านั้นเธอเคยคิดว่าตัวเองไม่สามารถรั้งใครไว้ได้ ไม่ว่าจะเป็นญาติสนิท หรือเพื่อนที่เล่นมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ในที่สุดพวกเขาก็ดูเหมือนจะจากเธอไป

“แม่นายรู้ไหม” เธอถาม

โจวเจ๋อส่ายหน้าแล้วก็พยักหน้า “ฉันบอกว่าออกไปเที่ยว เธอก็น่าจะพอเดาได้แหละ”

“แล้วนายยังบอกว่าจะถูกไล่ออกจากทะเบียนตระกูลอีก”

“ก็ไม่แน่ อาจจะกลับไปแล้วถูกไล่ออกจริง ๆ ก็ได้”

ซูหว่านกลอกตามองบน แล้วก็เงียบไปทันที

เด็กหนุ่มมองเธอครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างจริงจัง “อย่าเสียใจเลยหว่านหว่าน พวกเราจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ”

ซูหว่านก้มหน้าลงหมุนถ้วยชา พึมพำเสียงต่ำ “ปากผู้ชาย เชื่อถือไม่ได้หรอก”

“ไปเรียนคำพูดนี้มาจากไหน” โจวเจ๋อค่อนข้างประหลาดใจ

แน่นอนว่าใช้เพื่ออธิบายคุณน้าคนก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็ใช้เพื่ออธิบายผู้ชายทุกคน

อีกฝ่ายพูดต่อ “ที่ฉันพูดนี่เรื่องจริงนะ เธอวางแผนจะเรียนมหาวิทยาลัยที่ไหน ที่เป่ยเฉิงเหรอ ถึงตอนนั้นฉันก็จะสมัครเข้าเป่ยเฉิงด้วย”

บริกรยกอาหารมาให้ เป็นอาหารเจล้วน มีเพียงอาหารคาวจานเดียวที่สั่งมาให้โจวเจ๋อโดยเฉพาะ

เด็กหนุ่มมองอาหารที่อยู่ตรงหน้าเธอ แล้วสั่งให้บริกรนำอาหารคาวนั้นออกไปอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็ก้มหน้ากินอาหารเจกับเธอ

“คงต้องดูคะแนนมั้ง” หลังจากกินอาหารไปครึ่งหนึ่ง ซูหว่านก็เริ่มพูด “ต้องดูว่าตอนนั้นจะสอบได้กี่คะแนน”

“การสอบรวมครั้งนี้ เธอได้อันดับที่เท่าไรในชั้น?” โจวเจ๋อถาม

“ที่สามของชั้นเรียน ที่หกของระดับชั้น” ซูหว่านตอบด้วยเสียงเรียบ

เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว “เก่งขนาดนี้! น้าเธอจ้างครูสอนพิเศษให้เหรอ”

“ฮ่า ๆ ตัวเขาเองนั่นแหละคือครูสอนพิเศษของฉัน”

“งั้นเขาก็เก่งมากเลย!” โจวเจ๋อถาม “ปกติเขาเข้มงวดกับเธอบ้างไหม”

นั่นไม่เรียกว่าเข้มงวด นั่นเรียกว่าโคตรเข้มงวดเลย!

นึกถึงใบหน้านั้น ซูหว่านก็ดูนาฬิกาอีกครั้ง เห็นว่าเป็นเวลาสามโมงกว่าแล้ว ก็รีบวางตะเกียบแล้วถาม “กินเสร็จหรือยัง กินเสร็จก็ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจองโรงแรมให้”

โจวเจ๋อบอกว่ากินเสร็จแล้ว โบกมือปฏิเสธว่า “จะให้เธอจองโรงแรมให้ฉันได้ไง ฉันจองไว้แล้ว อยู่แถวนี้เอง”

ซูหว่านดูโลเคชั่นบนมือถือของเขา ก็พบว่าอยู่ใกล้จริง ๆ สามารถเดินไปถึงได้

“พรุ่งนี้เธอว่างไหม เป็นไกด์ให้ฉันหน่อยสิ” ทั้งสองคนเดินอยู่บนถนน โจวเจ๋อชวนคุย

“ความจริงฉันก็ไม่คุ้นเคยกับที่นี่เท่าไร” ซูหว่านพูดตามตรง “พรุ่งนี้ดูแผนที่ไปด้วยกันนะ”

เด็กหนุ่มหัวเราะ “ได้เลย”

โจวเจ๋อเป็นทายาทเศรษฐีอย่างไม่ต้องสงสัย โรงแรมที่เขาจองเป็นระดับห้าดาว

ซูหว่านไปส่งเขาถึงเคาน์เตอร์ด้านหน้า เห็นว่าใกล้ถึงเวลากลับบ้านที่เมิ่งไหวจินกำหนดแล้ว ก็รีบพูดกับโจวเจ๋อว่า "พรุ่งนี้ฉันจะพาไปกำแพงเมืองจีนนะ" พูดจบก็รีบจากไป

“ของขวัญ! ฉันเอาของขวัญมาให้เธอด้วยนะ” โจวเจ๋อยืนอยู่ที่ล็อบบี้ตะโกนบอกเธอ

เด็กสาวโบกมือเรียกแท็กซี่ข้างถนน โบกมือบอกเขาว่าค่อยมารับวันหลัง

ใครจะไปรู้ว่ารถติดบนถนน ซูหว่านมาถึงช้าไปถึงครึ่งชั่วโมงเต็ม!

ตอนที่เธอเปิดประตูเข้าไปอย่างหอบ ๆ เมิ่งไหวจินก็อยู่ที่บ้านแล้ว

......

ชายหนุ่มนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวใต้ระเบียง ด้านหลังเต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้า ส่องแสงไฟสลัวลงมา ร่างที่สูงโปร่งของเขาจมดิ่งลงไปในความมืดสลับสว่าง ดูหล่อเหลาและคมคาย

ทั้งสองสบตากัน ซูหว่านตกตะลึงไปสองสามวินาที ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา

“คุณกลับมาแล้วเหรอคะ”

เมิ่งไหวจินไม่ได้ตอบรับเธอ เขากางมือที่ประสานกันไว้บนเข่าออก แล้วเคาะนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

“รถติดบนถนนค่ะ ฉันเก็บเบอร์คนขับรถไว้แล้ว ถ้าไม่เชื่อคุณโทรไปถามได้เลยนะ”

ซูหว่านรินน้ำอุ่นใส่แก้วแล้วดื่มอึก ๆ เหลือบไปเห็นของที่เขาซื้อกลับมา เธอก็แกะกล่องบรรจุภัณฑ์ หยิบซูชิสาหร่ายชิ้นหนึ่งใส่ปาก