บทที่ 4 ว่าที่ม่ามี้

“ลิกา ขวัญ นัตตี้ มนท้อง” ธมนบอกเพื่อนรักทั้งสามที่อ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อว่าเพื่อนรักของเธอจะท้องแล้วไปท้องตอนไหนทั้งที่ทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟมาตลอด

“แกท้องได้ยังไงมนแล้วท้องกับใคร” ภานุพงษ์ถามธมนอย่างต้องการความจริงจากเพื่อนรัก

"คือมน.." ธมนก็เล่าเรื่องของเธอกับอดัมให้เพื่อนรักทั้งสามคนฟังอย่างไม่ปิดบัง

“แกติดต่อเขาไปหรือยังล่ะมน” มัลลิกาถามธมนที่น้ำตาไหลไม่หยุด

“ติดต่อแล้วแต่ติดต่อไม่ได้ไปถามที่คอนโดเขาก็ไม่รู้ มนจะทำยังไงดี ฮือ ฮือๆ..” ธมนตอบเพื่อนแล้วก็ร้องไห้ขึ้นมาอีกเธอหมดปัญญาตจะตามหาแฟนหนุ่มแล้ว

“แกอย่าเพิ่งคิดมากเลยมนเดี๋ยวหลานฉันจะแย่เอาเราค่อยๆคิดกันดีกว่านะ” ครองขวัญบอกธมนแล้วก็ช่วยกันปลอบใจจนธมนหยุดร้องไห้

“แกต้องเข้มแข้งนะมน ต้องดูแลตัวเองและลูกแกยังมีพวกเราในเมื่อเขามาอยู่กับแกแล้วแกต้องดูแลเขาให้ดีนะ” ภานุพงษ์ให้กำลังใจเพื่อนรัก

“ใช่แล้วมนพวกเราจะอยู่ข้างๆแกนะอย่างห่วงเลย” มัลลิกาบอกเพื่อนรักแล้วทั้งสี่คนก็กอดกันร้องไห้และสัญญากันว่าจะดูแลกันและกันตลอดไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

ตอนนี้ธมนท้องโตใกล้จะคลอดแล้วเธอฟูมฟักลูกน้อยในท้องอย่างดีแม้ร่างกายเธอจะไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแต่เธอก็ไม่อยากให้เพื่อนๆเป็นห่วงไหนจะดรอปเรียนแต่เธอก็ยังมีเงินที่อดัมโอนเข้าบัญชีให้ใช้จ่ายไม่ใช่น้อยขนาดเธอยังไม่รู้เลยว่าเขาโอนเงินให้เธอเยอะขนาดนี้มันมากพอที่จะคลอดลูกและดูแลลูกได้ถ้าเธอรู้จักใช้เงินและทำงานเพิ่มก็จะอยู่ได้ไม่เดือดร้อน

“นัตตี้ แกอยู่ไหนมนเจ็บท้อง โอ้ย..” ธมนเรียกหาเพื่อนรักที่อยู่ในห้องแล้วภานุพงษ์ก็เร็วพอเมื่อเขาได้ยินเสียงเพื่อนรักเรียกก็วิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องของเขาแล้วยืนหันรีหันขวางว่าจะทำอะไรก่อน

“แกโทรตามรถพยาบาลก่อนสิภานุ อืม โอ้ยย..” ธมนบอกภานุพงษ์ที่หันรีหันขวางแล้ววิ่งไปที่โทรศัพท์ตามที่เพื่อนท้องโตบอก

“โทรแล้วแกใจดีๆไว้นะมนเดี๋ยวนัตตี้โทรบอกลิกากับขวัญก่อนนะ” ภานุพงษ์พูดจบก็โทรบอกเพื่อนทั้งสองคนให้รีบมาทั้งรถทั้งเพื่อนมาพร้อมกันทั้งหมดก็ตามธมนไปโรงพยาบาลใกล้บ้านที่เธอฝากท้องไว้

มัลลิกา ภานุพงษ์ ครองขวัญ นั่งรอเพื่อนรักที่อยู่ในห้องคลอดเกือบสองชั่วโมงใจสั่นหวิวๆอย่างบอกไม่ถูกทั้งสามมองหน้ากันไม่รู้จะทำยังไงจนผ่านไปชั่วโมงที่สามคุณหมออกมาเรียกมัลลิกากับเพื่อนเข้าไปหาธมนที่กำลังอ่อนแรงเพราะเธอเสียเลือดมากเมื่อคลอดลูกสาวและหมอบอกว่าเพื่อนของเธอเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

“มนแกได้ลูกสาวน่ารักมากเลย” มัลลิกาบอกธมนที่นอนหน้าซีดจนน่ากลัวเธอจับมือเพื่อนรักไว้มั่น

“ลิกา มนฝากลูกด้วยตั้งชื่อให้ยายหนูว่าจัสมินนะ มนคงไม่มีโอกาสได้เลียงดูลูกแล้ว มนยกยัยหนูให้เป็นลูก ลิกาจะได้มั้ย” ธมนมองเพื่อนรักอย่างขอร้องเธอรู้ว่ามัลลิกาสามารถทำเรื่องรับลูกสาวเธอเป็นลูกบุญธรรมได้ง่ายกว่าครองขวัญและภานุพงษ์เพราะคุณตาของเพื่อนรักมีเส้นมีสายเยอะ

“แกอย่าพูดอย่างนี้สิมน พวกเราจะช่วยแกกันเลี้ยงยัยหนูจัสมินกันนะเพื่อนรัก” มัลลิกาบอกเพื่อนรักด้วยเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลเป็นทาง

“แกจะแม่ที่ดีนะมนต้องเลี้ยงยัยหนูให้เป็นเด็กดีได้แน่” ภานุพงษ์บอกเพื่อนรักอย่างสงสาร

“นั่นสิมน พวกเราจะเป็นแม่ทูนหัวให้ยัยหนูตามที่ตกลงกันไว้นะแก” ครองขวัญบอกเพื่อนรักที่ยิ้มทั้งน้ำตาด้วยเสียงสะอื้น

“มนฝากยัยหนูด้วยนะพวกแก มนบุญน้อยไม่ได้อยู่เลี้ยงดูแกบอกแกด้วยว่าแม่มนรักแกมาก” มนบอกเพื่อนรักด้วยเสียงแผ่วเบาและมีรอยยิ้มแต้มใบหน้าที่ซีดเซียวมือที่จับมัลลิกากับครองขวัญไว้คนละข้างคลายลงช้าๆ

“ลิกาจะเป็นแม่ที่ดีให้ยัยหนูมนไม่ต้องเป็นห่วงนะหลับใหสบายนะเพื่อนรัก” มัลลิกาบอกเพื่อนรักที่หายใจแผ่วเบาจนเสียงติ้ดดังขึ้นยาวๆ

คุณหมอก็พยักหน้าให้พวกเธอว่าเพื่อนหลับสบายไปแล้วทั้งสามร้องไห้เสียงดังอย่างกลั้นไม่อยู่พยาบาลพาพวกเธอออกไปรอหน้าห้องจนทุกอย่างเรียบร้อย มัลลิกาโทรบอกแม่ของเธอเรื่องของธมนแล้วให้ส่งทนายความมาช่วยจัดการเรื่องยัยหนูจัสมินเพื่อเธอจะได้มีสิทธิ์เลี้ยงดูเนื่องจากธมนได้ทำเอกสารทุกอย่างไว้ให้เธอเหมือนจะรู้ตัวล่วงหน้าว่าไม่สามารถอยู่ดูแลลูกได้ คุณมายาวีมาฝรั่งเศสพร้อมกับทนายความเพื่อจัดการตามที่ลูกสาวขอร้องและช่วยจัดการงานศพของธมนจนเสร็จเรียบร้อยก็พายัยหนูจัสมินกลับไปดูแลที่บ้านเช่าของพวกเธอ

คุณมายาวี วรเกียรติสกุล ลูกสาวคนที่สองของเจ้าสัวร่มธรรมกับคุณหญิงกมลฉัตร วรเกียรติสกุล มีพี่ชายหนึ่งคนคือ คุณธนากร และน้องสาวหนึ่งคน คุณมยุรี และคุณมายาวีแต่งงานกับคุณปณตมีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคนคือมัลลิกาแต่สามีของเธอบุญน้อยได้เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุตั้งแต่มัลลิกาอายุสิบขวบเธอจึงเป็นซิงเกิ้ลมัมเลี้ยงลูกมาคนเดียวโดยไม่คิดจะมีสามีใหม่

“ลิกาจะเลี้ยงยัยหนูไหวเหรอลูกไหนจะเรียนอีกน่ะ ให้แม่เอาไปเลี้ยงที่บ้านเราดีมั้ยลูก” คุณมายาวีได้เห็นยัยหนูจัสมินก็หลงรักทันทีและได้บอกกับหลุมศพของธมนเพื่อนลูกสาวว่าจะรักและดูแลยัยหนูจัสมินให้เป็นเหมือนหลานแท้ๆของเธอเลย

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ ลิกาอยากเลี้ยงยัยหนูเองจะจ้างพยาบาลมาดูแลและช่วยสอนจนกว่าลิกาจะดูแลยัยหนูได้และช่วงที่ลิกาไปเรียนแล้วยัยสองคนนี่ก็อยู่ช่วยเลี้ยงอีกค่ะ” มัลลิกาไม่ยอมให้แม่เธอเอายัยหนูจัสมินกลับเมืองไทยและขอร้องว่าอย่าบอกใครเรื่องของยัยหนูว่าไม่ใช่ลูกแท้ๆของเธอยกเว้นคนในครอบครัวเท่านั้น

“งั้นแม่ต้องกลับก่อนนะลูก ถ้าไม่ไหวก็บอกแม่นะ ยายไปนะยัยหนูจัสมินแล้วยายจะมาหาบ่อยนะลูก” คุณมายาวีก้มหอมแก้มเด็กน้อยวัยสิบห้าวันที่มองท่านตาแป๋วอย่างรักใคร่โดยไม่มีข้อแม้

“ลิการักแม่นะคะ” มัลลิกากอดแม่แน่นแล้วเดินไปส่งแม่ของเธอและทนายความที่หน้าบ้านมีรถแท็กซี่เรียกมารับไปส่งสนามบินจอดรออยู่

เวลาผ่านไปสี่ปีกว่า

“ม่ามี้ขา จัสมินอยากไปเที่ยวกับลุงดลค่า” สาวน้อยจัสมินหรือมะลิน้อยแก้วตาดวงใจของมัลลิกาและขวัญใจของคนบ้านวรเกียรติสกุลที่ต่างพากันหลงรักความน่ารักขี้อ้อนของยัยหนูจัสมิน เหมือนเด็กน้อยจะรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกหลานจริงๆของตระกูลนี้จึงทำตัวให้ทุกคนทั้งรักทั้งหลงยิ่งลุงดลหรือ ธนดล วรเกียรติสกุล ลูกชายของคุณธนากรกับคุณจริยาพี่ชายคนโตของตระกูลวรเกียรติสกุลมีน้องสาวท้องเดียวกันหนึ่งคนส่วนอีกสองสาวก็เป็นลูกสาวของคุณน้ามายาวีและคุณน้ามยุรี

“ลุงดลจะพาลูกสาวม่ามี้ไปเที่ยวที่ไหนละคะ” มัลลิกาถามลูกสาวที่ได้พ่อมาเยอะกว่าแม่มนของเธออย่างแสนรัก

“ลุงดลบอกว่ามีหนังการ์ตูนเข้ามาใหม่จะพาจัสมินไปดูค่ะ” จัสมินบอกคุณแม่อย่างอ้อนๆและหอมแก้มอยู่ตลอดเวลาเพื่ออยากได้ในสิ่งที่เธอต้องการ

“ก็ได้ค่ะ แต่อย่าลืมว่ายัยหนูต้องมาเรียนว่ายน้ำให้ทันด้วยนะคะลูก ไม่งั้นหนูจะอดไปกับลุงดลอีก” มัลลิกาบอกลูกสาวที่กอดเธอแน่นอย่างดีใจที่ได้ไปเที่ยวกับลุงดลเพราะลุงดลใจดีที่สุดแต่ทุกคนก็ใจดีเหมือนกันหมดนี่นา

“ว่าไงจ้ะสาวๆใครจะไปเที่ยวกับลุงดลสุดหล่อบ้างครับ” ธนดลหลานชายคนโตของตระกลูที่รับผิดชอบหน้าที่ในบริษัทและดูแลกิจการของตระกูลรองจากพ่อของเขาที่อีกไม่นานก็จะวางมือแล้วให้ลูกชายคนเก่งบริหารอย่างเต็มตัว

“สวัสดีค่ะลุงดล” จัสมินยกมือไหว้แล้วลุกวิ่งออกไปหาลุงดลอย่างดีใจที่จะได้ไปดูหนังการ์ตูนที่เธอชอบ

“โอ้ย ยัยหนูจัสมินขาทำไมหลานน่ารักอย่างนี้ลูก หื้อ” ธนดลอุ้มหลานสาวที่ตอนนี้สูงถึงเอวเขาแล้วแต่ตัวเล็กบอบบางเหมือนตุ๊กตาทำให้เขาหลงหลานสาวมากหากมีเวลาเมื่อไหร่ก็จะพาไปเที่ยวตลอด

“อ้าว ไหนใครจะไปเที่ยวกันนะไม่เห็นมีใครชวนยายบ้างเลยน้า” คุณมายาวีเดินมาดูเสียงดังที่ห้องรับแขกเห็นหลานชายกำลังอุ้มหลานสาวขึ้นหอมแก้มอย่างหมั่นเขี้ยวกับความน่ารัก

“จัสมินจะไปเที่ยวกับลุงดลค่ะ คุณยายไปกับจัสมินมั้ยคะ” เมื่อลุงดลปล่อยตัวเธอลงจัสมินเดินไปหาคุณยายที่นั่ลงบนโซฟา

“จัสมินไปเถอะลูก เที่ยวให้สนุกนะจ้ะ” คุณมายาวีกอดหลานสาวลูบหลังเล็กเบาๆ

“สวัสดีครับน้ามายา” ธนดลไหว้น้าสาวแล้วมองสองยายหลานอ้อนกันอย่างน่ารัก

“พี่ดลอย่าพาหลานกลับช้านะคะ เย็นนี้ยัยหนูมีเรียนว่ายน้ำค่ะ” มัลลิกาบอกพี่ชายก่อนที่เขาจะพาหลานเที่ยวเพลิน

“ครับคุณน้องที่รัก ไปกันเร็วยัยหนูเดี๋ยวเรามีเวลาเที่ยวน้อยนะลูก” ลุงดลพูดจบจัสมินลุกอย่างรวดเร็วอย่างกลัวไม่ได้ไปเที่ยวแต่ไม่ลืมสวัสดีม่ามี้กับคุณยายด้วย

“หนูมนไม่ต้องเป็นห่วงนะลูก ยัยหนูจัสมินเป็นเด็กดีน่ารักและทุกคนก็รักยัยหนูมากนะลูก” คุณมายาวีพูดลอยๆทำให้มัลลิกาลูกมากอดท่าน

“ขอบคุณแม่นะคะที่รักยัยหนู ลิการักแม่นะคะ” มัลลิกาบอกแม่ของเธอหอมแก้มท่านอย่างรักใคร่