บทที่ 6 หนีไม่พ้นจริง ๆ

ทั้งสองครอบครัวนั่งคุยกันอยู่นานกว่าจะตัดสินใจได้ สุดท้ายไป่ฉิงก็ได้พ่อกับแม่มาเพิ่มอีกคน ซูหยวนนำข้าวของมากมายมาให้พ่อกับแม่ของไป่ฉิงเพื่อนตอบแทนค่าเลี้ยงดู มีทั้งเครื่องประดับที่เป็นหยก เสื้อผ้ารองเท้า รวมถึงเครื่องนอนด้วย ตอนแรกไป่ฉิงก็ไม่กล้ารับไว้เพราะเกรงใจพ่อกับแม่ของหานอวิ๋น พอพ่อกับแม่เห็นดีให้เธอรับ เธอถึงกล้ารับของนั้นมา

พอหานอวิ๋นรู้ว่าพ่อกับแม่ของเขารับไป่ฉิงมาเป็นลูกสาวอีกคน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงได้รู้สึกไม่ดี ไม่ค่อยจะพอใจนัก เขาอยากจะให้พ่อกับแม่เปลี่ยนใจไม่รับไป่ฉิงมาเป็นลูกสาว เขารับไม่ได้หรอกนะที่อยู่ ๆ พ่อกับแม่ของเขาก็รับอดีตคู่หมั้นให้มาเป็นน้องสาวเขา หาน อวิ๋นรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังสูญเสียอะไรบางอย่างไป

มือหนาทาบไปที่หน้าอกของตัวเอง ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเจ็บปวดหัวใจนะ ? เขาเป็นอะไรกันแน่ ? เขาเกลียดไป่ฉิงนักไม่ใช่หรือ ? เขาไม่ชอบให้ใครมาบงการชีวิตเขาไม่ใช่หรือ ? หานอวิ๋นได้แต่ถามตัวเองว่าผู้หญิงที่เขารักคือฟางเฟยจริง ๆ หรือ ? ตอนนี้เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าเขากำลังเป็นอะไรกันแน่ ?

“พี่หานอวิ๋น พี่ไปย่างเนื้อสิครับ” น้องชายของหานอวิ๋นเห็นเขานิ่งไปไม่ขยับเขยื้อนก็รีบเอ่ยบอก ครู่นั้นหานอวิ๋นเขาถึงได้สติ เขาไม่อยากจะสนใจไป่ฉิงอีก ไป่ฉิงเปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่ใช่ไป่ฉิงคนเดิมอีกต่อไป

วันเวลาผ่านไปเร็ว...ทางคณะได้ส่งจดหมายมาบอกว่าพรุ่งนี้เช้าเหล่ายุวชนจะต้องออกเดินทางไปทำหน้าที่ของตัวเอง เย็นวันนั้นหลิวเหนียงได้ทำอาหารอำลา หลังจากวันนี้ไป่ฉิงก็จะไม่ได้เจอหน้าทุกคนในครอบครัวอีก มีอะไรคงได้แค่คุยผ่านโทรศัพท์เท่านั้น

“ฉิงฉิงลูก พ่อได้ให้สหายคนสนิทของพ่อส่งของใช้ส่วนตัวของหนูไปที่หมู่บ้านหมิงกวงแล้วนะ สหายของพ่ออยู่ที่เมืองฟู่หยาง โชคดีที่สหายของพ่อเดินทางกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่นั่น ถึงได้ส่งของไปให้หนูที่นั่นได้ พ่อคนเดียวก็ไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร ?”

สวี่ข่ายลอบถอนหายใจแรง วันนั้นตนรู้ว่าสหายลาหยุดขอกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่เมืองฟู่หยาง ตนถึงได้ไปขอให้สหายช่วย สหายของตนเดินทางจากที่นี่ไปที่เมืองฟู่หยางได้สองวันแล้ว ของที่ตนฝากไปที่นั่นน่าจะถึงที่นั่นแล้ว

“ค่ะพ่อ พรุ่งนี้ของของหนูคงมีไม่เยอะ ขอบคุณมากนะคะพ่อ” ไป่ฉิงคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข ของที่เธอนำไปที่นั่นเยอะกว่าที่ทุกคนคิด ถ้าไม่ได้พ่อคอยช่วย เธอเองก็ไม่รู้จะต้องทำยังไง ?

ไป่ฉิงไม่รู้ว่าเธอกับครอบครัวจะได้กลับมาที่นี่เมื่อไร ทุกคนถึงต้องนำของติดตัวไปด้วย พวกเขาจะทิ้งของไว้ที่นี่ไม่ได้ จักรยานของเธอพ่อก็ได้นำไปซ่อมให้แล้ว ตอนนี้พ่อได้ให้สหายอีกคนนำจักรยานไปที่หมู่บ้านหมิงกวงแล้วเหมือนกัน

“นี่คือของของพี่กับพี่รองให้เธอนะไป่ฉิง” พี่ใหญ่กับพี่รองของเธอยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้เธอ พอไป่ฉิงนำเงินนั้นออกมานับดูถึงกับเบิกตาโพลง

“พี่ เงินนี่เยอะเกินไปค่ะ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกนะ พี่เก็บไว้เถอะ เดี๋ยวพี่รองก็ต้องแต่งงานแล้ว เก็บเงินนี่ไว้จัดงานแต่งเถอะค่ะ”

ไป่ฉิงรีบปฏิเสธ ก่อนหน้านี้แม่ก็ได้นำเงินเก็บจำนวนหนึ่งมาให้เธอแล้ว เงินเก็บของเธอกับเงินค่าขนมของเธอรวมกับเงินที่แม่ให้มาก็ 1000 หยวนแล้ว เงินจำนวนนี้เยอะพอที่จะทำให้เธออยู่ได้อย่างสุขสบายที่นั่น เงิน 500 หยวนของพี่ชายเธอรับไว้ไม่ได้จริง ๆ

“นี่คือเงินที่พี่อยากจะให้เธอจริง ๆ นะไป่ฉิง พวกพี่ยังมีเงินเก็บอยู่ พี่ไม่อยากให้เธอลำบาก รับไว้เถอะนะ”

พี่สะใภ้ใหญ่เอ่ยเสริมอีกคน ไป่ฉิงก็ไม่อยากปฏิเสธอีก เธอจะเก็บเงินจำนวน 500 หยวนนี้ไว้ ถ้าพี่ชายเธอต้องการเมื่อไร เธอจะนำเงินนี่ไปให้พี่ชายเธอเอง

“ฉิงฉิงเตรียมของเสร็จหรือยังลูก ?” พ่อกับแม่ของหานอวิ๋นได้แวะมาหาไป่ฉิงที่บ้าน เห็นทุกคนกำลังคุยกันอยู่ก็เกิดสงสัย

“เสร็จแล้ว ซูหยวน เข้ามาข้างในก่อนเถอะ” หลิวเหนียงรีบบอกให้ซูหยวนเข้ามานั่งคุยกันข้างในบ้านก่อน ตนเองก็อยากจะปรึกษาเรื่องของไป่ฉิงเหมือนกัน

“ฉิงฉิง แม่มีของมาให้หนูด้วยนะ” แม่ของหานอวิ๋นยื่นถุงขนาดใหญ่มาตรงหน้าของไป่ฉิง พอเธอเปิดถุงนั้นดู เธอถึงกับประหลาดใจ ข้างในเต็มไปด้วยอาหารแห้งและเครื่องปรุงจำนวนหนึ่ง มีสุรา บุหรี่และลูกอมขนมหวานด้วย

“สุรากับบุหรี่แม่อยากจะให้หนูนำไปมอบให้ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าทีมเก็บเกี่ยวผลผลิตน่ะ เราไม่ใช่คนที่นั่นจะต้องเอาอกเอาใจพวกเขาหน่อย มีอะไรพวกเขาจะได้ช่วยเราได้ แม่ยังมีคูปองกับเงินจำนวนหนึ่งให้หนูด้วยนะ”

ซูหยวนเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นเงิน 300 หยวน พร้อมกับคูปองให้ไป่ฉิง เธอเองก็ไม่กล้ารับเงิน 300 หยวนนี้ไว้

“พ่อคะ แม่คะ หนูรับไว้ไม่ได้หรอกนะคะ พ่อกับแม่เก็บไว้เถอะค่ะ พ่อกับแม่กำลังจะออกเดินทางเหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ ?”

ไป่ฉิงซึ้งใจมาก เมื่อชาติที่แล้วพ่อกับแม่ของหานอวิ๋นก็รักและเอ็นดูเธอ ชาตินี้พวกท่านทั้งสองยังคงรักและเอ็นดูเธอไม่เปลี่ยน

“พ่อกับแม่มีเงินเก็บอยู่ หนูอย่าเป็นกังวลไปเลยนะ หนูไม่เคยห่างบ้านไปไหนไกล ที่นั่นลำบากมากเลยนะ พ่อกับแม่เป็นห่วงหนูมาก ไม่อยากให้หนูลำบาก”

พ่อกับแม่ของหานอวิ๋นรักไป่ฉิงมาก พวกเขาสองคนเห็นไป่ฉิงเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ตนรักไป่ฉิงมากกว่าลูกชายของตัวเองเสียอีก...

พ่อกับแม่ของหานอวิ๋นอยู่ทานข้าวที่บ้านหวงก่อนจะแยกย้ายกลับไปที่บ้านเหอ ไม่มีอะไรให้ทำ ไป่ฉิงก็รีบเข้านอน คืนนั้นหลิวเหนียงได้มานอนกับลูกสาวสุดที่รัก ลูกสาวของตนกำลังจะเดินทางไปที่หมู่บ้านหมิงกวง ตนเองไม่อยากจะขออะไรมาก ขอให้ลูกสาวเดินทางไปถึงที่นั่นด้วยความปลอดภัยก็พอ

รอสถานการณ์บ้านเมืองกลับมาเป็นปกติ ตนจะหาทางรับตัวลูกสาวกลับมาอยู่ด้วยกันให้ได้ ไป่ฉิงโอบกอดแม่ไว้แน่น คืนนั้นเธอหลับสบายทั้งคืนไม่ฝันอะไร ขอแค่เธอไปถึงที่หมู่บ้านหมิงกวง เธอก็จะได้ไม่ต้องเจอหน้าหานอวิ๋นกับฟางเฟยอีก เธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นอย่างมีความสุข...

เช้ามืดของอีกวัน...หลิวเหนียงตื่นก็รีบปลุกไปฉิง “ฉิงฉิง ตื่นได้แล้วลูก เดี๋ยวจะไม่ทันรถไฟนะลูก”

หลิวเหนียงทำอาหารเช้ารอทุกคน ตนยังไม่ลืมทำอาหารเที่ยงไว้ให้ลูกสาวสุดที่รักด้วย ไป่ฉิงรีบลุกจากเตียง ก่อนจะวิ่งไปกอดแม่แล้ววิ่งไปล้างหน้าล้างตา หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ สวี่ข่ายก็ได้ขับรถจิ๊ปของทหารมาส่งไป่ฉิงที่สถานีรถไฟ

“ฉิงฉิง พ่อกับแม่อยู่นี่” ครอบครัวของหานอวิ๋นกำลังรอเธออยู่ที่ชานชาลาเดินทางไปที่ฟู่หยาง ไป่ฉิงเกิดแปลกใจ ทำไมหานอวิ๋นถึงไม่ไปรอที่ชานชาลารถไฟเดินทางไปที่เมืองหลิงหยางเล่า ? สงสัยเขากำลังรอฟางเฟยอยู่สินะ

“พวกหนูสองคนพอไปถึงที่นั่นแล้วมีอะไรก็ช่วยเหลือดูแลกันนะ พวกหนูสองคนคือพี่น้องกัน จะต้องดูแลกันและกันให้ดี อย่าทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วงล่ะ” จางเต๋อพูดจบก็หัวเราะอย่างมีความสุข

“พ่อคะ หนูกับพี่หานอวิ๋นเราสองคนไม่ได้เดินทางไปที่เมืองฟู่ หยาง พี่หานอวิ๋นเขาเดินทางไปที่เมืองหลิงหยางค่ะพ่อ”

ไป่ฉิงคิดว่าพ่อของหานอวิ๋นยังไม่รู้ว่าเธอย้ายไปที่เมืองฟู่หยางแล้ว เธอถึงได้บอกออกไปแบบนั้น

“พ่อรู้ พ่อไปขอให้ทางคณะย้ายหานอวิ๋นไปที่เมืองฟู่หยางเอง หานอวิ๋นจะเดินทางไปที่หมู่บ้านหมิงกวงกับหนู ถ้าปล่อยให้หนูเดินทางไปที่นั่นคนเดียวพ่อไม่สบายใจ มีอะไรก็โทรมาบอกพ่อได้นะ ฉิงฉิง”

ไป่ฉิงได้ยินแบบนั้นเกือบจะร้องไห้ออกมา ทำไมเธอถึงหนีหาน อวิ๋นไม่พ้นกันนะ ? เธอจะต้องทนเห็นหน้าเขาไปอีกนานแค่ไหน ? หลิวเหนียงเองก็รู้สึกไม่พอใจ แต่ตนก็ไม่กล้าพูดอะไร เพราะไม่อยากมีเรื่องกับจางเต๋อ แต่ว่า...ตนไม่อยากให้ไป่ฉิงอยู่ใกล้กับหานอวิ๋น เพราะตนไม่รู้ว่าหานอวิ๋นจะทำอะไรไป่ฉิงบ้าง

“หานอวิ๋นโตเป็นหนุ่มแล้ว หานอวิ๋นเองก็มีคนรักอยู่แล้วด้วย อย่ารบกวนฉิงฉิงเลยนะ ถ้าพวกหนูสองคนต้องเดินทางไปที่หมิงกวงจริง ๆ ก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีล่ะ”

หลิวเหนียงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไรนัก หาน อวิ๋นรู้ว่าตอนนี้แม่ของไป่ฉิงเกลียดเขามากแค่ไหน

“ค่ะแม่ ฉันจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ส่วนเรื่องของพี่หานอวิ๋น หนูคิดว่าพี่เขาคงไม่กล้ามายุ่งกับหนูหรอกค่ะ” ไป่ฉิงพูดจบก็รีบถือของเดินขึ้นไปบนรถไฟ

“ไป่ฉิง !! นี่คือแผนของเธอใช่ไหม ?!! เธออิจฉาที่พี่หานอวิ๋นเลือกฉันใช่ไหมไป่ฉิง ?!! เธอถึงได้วางแผนแยกฉันกับพี่หานอวิ๋นน่ะ เธออยากจะให้พี่หานอวิ๋นตามเธอไปที่หมู่บ้านหมิงกวงใช่ไหมไป่ฉิง เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ?!! ”

ฟางเฟยรอหานอวิ๋นที่ชานชาลาเดินทางไปที่หลิงหยางอยู่นาน แต่หล่อนกลับไม่เห็นหานอวิ๋นโผล่หน้ามาสักที พอเธอวิ่งไปถามคณะถึงได้รู้ว่าไป่ฉิงกำลังจะเดินทางไปที่เมืองฟู่หยางไม่ใช่หลิงหยาง หล่อนถึงได้รีบวิ่งมาที่นี่ หล่อนยอมให้หานอวิ๋นเดินทางไปที่เมืองฟู่หยางไม่ได้หรอกนะ

เดินทางไปที่เมืองหลิงหยางครั้งนี้ หล่อนจะต้องพึ่งหานอวิ๋น ถ้าไม่อย่างนั้นหล่อนจะทนกับความลำบากที่นั่นได้อย่างไรกันเล่า เงินที่หล่อนมีอยู่ตอนนี้ก็มีไม่มาก พ่อกับแม่เลี้ยงก็ไม่ได้ซื้อของอะไรให้หล่อนนำติดตัวไปที่นั่น มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุด ข้าวของที่หานอวิ๋นเคยซื้อให้หล่อนก็แค่นั้น ตอนนี้หล่อนไม่เหลืออะไรแล้วจริง ๆ

“นี่ฟางเฟย !! ถ้าเธอเป็นบ้าเสียสติก็รีบไปรักษานะ!! ฉันไม่ได้คิดอะไรกับหานอวิ๋น !! อย่ามาหาเรื่องฉัน !! ถ้าฉันโกรธขึ้นมาแล้วละก็ ฉันได้ตบเธอต่อหน้าทุกคนแน่ !! ”

ไป่ฉิงเริ่มโกรธ เธอไม่ได้อยากจะยุ่งกับหานอวิ๋นด้วยซ้ำ อยู่ ๆ ฟางเฟยมาด่าเธอต่อหน้าทุกคนแบบนี้ได้ยังไง ? มันน่านัก...

“หานอวิ๋น ลูกยังไม่ตัดขาดกับนังผู้หญิงนี้อีกหรือ ?” ซูหยวนกำลังจะล้วงเอาเงินให้หานอวิ๋นเพิ่ม แต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้ว ตนคิดว่าหานอวิ๋นนำเงินติดตัวไปที่นั่นแค่ 10 หยวนก็พอ เงิน 10 หยวนนั้นไม่ทำให้ลูกชายของตนอดตายได้หรอก ถ้านังผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าหานอวิ๋นมีเงินเยอะ จะต้องรีดไถเงินจากลูกชายตนแน่ ๆ

ครู่นั้นฟางเฟยถึงรู้พ่อกับแม่ของหานอวิ๋นก็อยู่ที่นี่ด้วย หล่อนจะต้องทำอย่างไร ? ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ฟางเฟยจำใจต้องบีบน้ำตาทำหน้าสงสารให้พ่อกับแม่ของหานอวิ๋นเห็นใจ จางเต๋อเห็นแบบนั้นก็รีบเอ่ยขึ้น

“ฉันเอง ฉันเป็นคนขอให้ทางคณะย้ายหานอวิ๋นไปที่เมืองฟู่หยาง ฉันอยากให้ลูกชายฉันอยู่ห่างจากเธอ ไป่ฉิงคือลูกสาวของฉัน ถ้าเธอกล้าว่าลูกสาวฉันเหมือนเมื่อกี้อีก อย่าหาว่าฉันใจร้ายกับเธอนะฟางเฟย”