บทที่ 7 ตัวปัญหา

ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างหันมามองที่ฟางเฟยกันหมด ทุกคนต่างมองฟางเฟยด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม ฟางเฟยทนกับสายตาที่มองมาไม่ได้ อยากจะวิ่งไปที่รางรถไฟจบชีวิตตัวเอง หานอวิ๋นเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งไปกอดฟางเฟยไว้ ฟางเฟยไม่ยอมผละจากอ้อมกอดของหานอวิ๋น หล่อนโอบกอดหานอวิ๋นส่งเสียงร้องไห้ไม่หยุด

ให้ตายยังไงฟางเฟยก็ไม่ยอมให้หานอวิ๋นเดินทางไปที่เมืองฟู่หยาง ครู่นั้นทางคณะก็ได้วิ่งมาบอกว่ารถไฟเดินทางไปที่เมืองหลิงหยางได้เคลื่อนตัวออกจากสถานีไปแล้ว สุดท้าย...ฟางเฟยก็ต้องเปลี่ยนที่หมายไปที่เมืองฟู่หยางกับหานอวิ๋นแทน ทุกคนที่รู้แบบนั้นก็ไม่พอใจมาก หลิวเหนียงเป็นกังวล กลัวว่าไป่ฉิงจะถูกฟางเฟยกับหานอวิ๋นเอาเปรียบ

ทางด้านไป่ฉิง...เธอไม่ได้สนใจหานอวิ๋นกับฟางเฟย ตอนนี้เธอหาที่นั่งของตัวเองได้แล้ว เป็นเตียงนอนสะดวกสบายมาก เธอมองผ่านหน้าต่างเห็นพ่อกับแม่ยังยืนอยู่ที่เดิม เธอก็รีบโบกมือลาพวกท่าน ไป่ฉิงนำผ้าปูที่นอนออกมา จากนั้นก็เดินไปนอนที่เตียงของตัวเอง

ความจริงแล้ว...หานอวิ๋นก็ได้ตั๋วที่นอนเหมือนกับไป่ฉิง แต่...เพราะว่ามีฟางเฟยตามติดไม่ห่าง พ่อของหานอวิ๋นถึงได้ไปเปลี่ยนตั๋วที่นอนเป็นตั๋วที่นั่งแทน ไม่มีสองคนนั้นมารบกวนจิตใจเธอ ไป่ฉิงถึงได้รู้สึกสบายใจหน่อย

“สวัสดี ฉันชื่อจางหลิวหลิงนะ กำลังเดินทางไปที่หมู่บ้านหมิงกวง แล้วเธอล่ะ ? ”

มีผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยทักไป่ฉิง ตอนนี้ภายในห้องนี้มีแค่เธอกับผู้หญิงที่ชื่อว่าหลิวหลิงเท่านั้น พวกเขากำลังเดินทางไปที่หมู่บ้านหมิง กวง ช่างเป็นอะไรที่บังเอิญจริง ๆ ไป่ฉิงรู้สึกถูกชะตากับหลิวหลิงมาก

“ฉันหวงไป่ฉิง กำลังเดินทางไปที่หมู่บ้านหมิงกวงเหมือนกัน” ไป่ฉิงคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตร พวกเขาสองคนอายุเท่า ๆ กัน คุยกันได้ไม่นานก็สนิทกัน

ไป่ฉิงนั่งคุยกับหลิวหลิงอยู่พักใหญ่ พอรถไฟนิ่งที่สถานีรับผู้โดยสาร ก็มีผู้โดยสารขึ้นมาบนรถไฟเพิ่มอีกหลายคน วันนี้ไป่ฉิงตื่นเช้า เธอเผลอหลับไปเมื่อไรไม่รู้ตัว

“ไป่ฉิงตื่นได้แล้ว เรามาทานข้าวเที่ยงกันเถอะ ทานเสร็จค่อยพักผ่อน” หลิวหลิงเป็นห่วง จึงเดินมาปลุกไป่ฉิง

“อืม ขอบใจเธอมากนะหลิวหลิง” ผู้โดยสารที่อยู่บนรถไฟกำลังทานมื้อเที่ยงกันอยู่ มีผู้โดยสารบางคนเดินไปซื้อข้าวอีกห้องหนึ่ง ไป่ฉิงกับหลิวหลิงหยิบปิ่นโตของตัวเองมา คนอื่น ๆ ที่เห็นอาหารของพวกเธอแล้วถึงกับอิจฉาตาร้อน

กับข้าวของหลิวหลิงมีข้าว เนื้อย่างแล้วก็ผัดผักบุ้ง ส่วนกับข้าวของไป่ฉิงมีข้าว ผัดเนื้อหมู ผัดเต้าหู้ ขณะที่ไป่ฉิงกับหลิวหลิงกำลังจะทานข้าวอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“คงเป็นลูกสาวของศักดิ์นาสินะ คอยรีดไถเงินจากชาวบ้านถึงได้กินดีอยู่ดีแบบนี้ คงลืมไปแล้วสินะว่าเงินนั่นได้มายังไง ?”

ผู้หญิงคนนั้นเห็นกับข้าวของไป่ฉิงกับหลิวหลิงแล้วก็อดที่จะแซะไม่ได้ พอหันมามองกับข้าวของตัวเองมีแค่หมั่นโถวกับผักดอง ผู้หญิงคนนั้นก็ยิ่งไม่พอใจ

“หลิวหลิง เมื่อกี้เธอได้ยินอะไรไหม ? ฉันได้ยินเหมือนเสียงสุนัขเห่าเลย ฉันต้องไปแจ้งเจ้าหน้าที่บนรถไฟแล้วว่ามีคนปล่อยสุนัขออกจากรงเที่ยวเห่าไปทั่ว” ไป่ฉิงปรายตามองผู้หญิงคนนั้น

“ใช่ ๆ ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน ฉันไม่อยากถูกสุนัขบ้ากัดตายอยู่บนนี้หรอกนะ”

หลิวหลิงเหยียดยิ้มที่มุมปากเห็นด้วยกับไป่ฉิง ทั้งสองแบ่งอาหารให้กันกิน ผู้หญิงคนนั้นเห็นแบบนั้นก็ยิ่งเดือด

“นี่พวกเธอสองคนกำลังว่าใคร ?!! ห้ะ !! พวกเธอสองคนหาว่าฉันคือสุนัขบ้าหรือ ?!! ฉันเองก็จะไปฟ้องร้องเหมือนกันว่าพวกเธอสองคนคือลูกสาวของศักดิ์นา !! ”

“เธอนั่นแหละยอมรับว่าตัวเองคือสุนัขบ้า !! ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย !! ถ้าเธอจะฟ้องร้องก็ฟ้องร้องให้ถูกคนด้วยนะ !! ครอบครัวฉันเป็นถึงทหาร !! ฉันคือยุวชนที่ทางคณะส่งตัวไปที่หมู่บ้านหมิงกวง !! ถ้าเธอไม่มีหลักฐานก็อย่ามาใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้!! ฉันเองก็จะฟ้องร้องเธอเหมือนกัน !! มาดูสิว่าใครจะชนะ !! ถ้าเธออยากไปทำงานที่เหมืองก็เชิญ !! รีบไปฟ้องร้องสิ !! ”

ไป่ฉิงกลัวซะที่ไหน ผู้หญิงคนนั้นไม่กล้าพูดอะไรอีก ครอบครัวของไป่ฉิงเป็นถึงทหาร ใครเขาอยากจะมีเรื่องด้วยเล่า...

ทางด้านของหานอวิ๋น...เขาหงุดหงิดฟางเฟยมากที่หล่อนตามติดเขาไม่ห่างแบบนี้ ฟางเฟยไม่มีอะไรทั้งนั้น หล่อนจะต้องพึ่งหานอวิ๋น แต่...แม่ของหานอวิ๋นเอาเงินเก็บของเขาไปหมดแล้ว เขาเองก็ไม่อยากใช้เงิน 10 หยวนนี้ไปซื้อข้าวให้ฟางเฟย หานอวิ๋นเป็นคนที่รักสะอาด เขาเองก็ไม่อยากให้ฟางเฟยใช้ช้อนร่วมกับเขา ไม่อยากแบ่งข้าวให้ฟางเฟยกินด้วย แต่...เขาทนเห็นฟางเฟยอดข้าวไม่ได้

“พี่หานอวิ๋น เราไปทานข้าวกันเถอะค่ะ ฉันหิวแล้ว” ฟางเฟย อยากจะพาหานอวิ๋นไปซื้อข้าวให้หล่อน เมื่อเช้านี้หล่อนยังไม่ได้กินอะไรเลย เมื่อเช้านี้แม่เลี้ยงทำแค่ข้าวโพดซุบแป้งทอดให้หล่อนกิน ถ้าหล่อนนำข้าวโพดซุบแป้งทอดออกมากินต่อหน้าหานอวิ๋นแล้วละก็ หานอวิ๋นจะมองหล่อนยังไง ?

ทุกคนที่อยู่บนรถไฟต่างก็มีอาหารดี ๆ กินทั้งนั้น ส่วนหล่อนมีแค่ข้าวโพดซุบแป้งทอด หล่อนไม่กล้าล้วงเอาออกมากินต่อหน้าทุกคนหรอกนะ ปิ่นโตที่หานอวิ๋นซื้อให้หล่อน แม่เลี้ยงก็แย่งไปให้ลูกสาวของแม่เลี้ยงแล้ว หล่อนไม่มีอะไรติดตัวเลยจริง ๆ

“พี่มีส่วนของพี่แล้ว เรากินที่นี่ก็ได้ ไม่ต้องไปซื้อข้าวให้สิ้นเปลืองหรอก”

หานอวิ๋นจำใจต้องหยิบเอาปิ่นโตออกมา เขาแบ่งข้าวให้ฟางเฟยทานด้วยกัน แต่...ช้อนกับตะเกียบมีแค่คู่เดียวเท่านั้น ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น หานอวิ๋นจำใจต้องให้ฟางเฟยใช้ช้อนกับตะเกียบก่อน หลังจากที่ฟางเฟยทานข้าวเสร็จ เขาถึงนำช้อนกับตะเกียบไปทำความสะอาด แล้วถึงมาทานข้าวของตัวเอง

ตอนนี้หานอวิ๋นเขารู้สึกอึดอัดมาก ๆ เขานั่งอยู่บนรถไฟเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ฟางเฟยกลับตามติดเขาไม่ห่าง เขาอยากจะอยู่ให้ห่างจากฟางเฟยแต่ก็ทำไม่ได้ ถ้าฟางเฟยไม่ตามติดเขาแบบนี้ ป่านนี้เขาคงสบายอยู่บนเตียงแล้ว แต่...ฟางเฟยกลับไม่รู้ตัวว่าหานอวิ๋นกำลังรำคาญตน หล่อนเอาแต่พูดอยู่ไม่หยุด

“ฟางเฟย หยุดพูดได้ไหม ? พี่เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” พูดจบ...หานอวิ๋นก็รีบขยับห่างจากฟางเฟย ฟางเฟยเห็นแบบนั้นน้ำตาถึงกับคลอเบ้า น้ำตาเท่านั้นที่จะทำให้หานอวิ๋นใจอ่อน หานอวิ๋นจะต้องคุกเข่าต่อหน้าหล่อน

หานอวิ๋นรู้ว่าฟางเฟยกำลังร้องไห้อยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ความรู้สึกเกลียด หงุดหงิด ไม่พอใจเริ่มผุดเข้ามาในหัวของเขา ตอนนี้หานอวิ๋นรู้สึกเสียใจมากที่เลือกฟางเฟย ถ้าเขารู้ว่าฟางเฟยจะเป็นภาระเขาคงไม่ยุ่งกับฟางเฟย ตอนนี้เขารู้สึกเกลียดฟางเฟยมากจริง ๆ

“พี่หานอวิ๋น พี่เมินเฉยกับฉันแบบนี้ได้ยังไงคะ ? พี่ไม่รักฉันแล้วหรือ ? เป็นเพราะไป่ฉิงใช่ไหม ?” ฟางเฟยตั้งใจพูดเสียงดังไม่ยอมให้หานอวิ๋นได้พักผ่อน

“เงียบได้แล้ว ไป่ฉิงคือน้องสาวของพี่ อย่าพูดจาแบบนั้นอีก ถ้าเธอยังไม่หยุด ฉันจะเลิกกับเธอนะฟางเฟย !! ”

หานอวิ๋นเดือดพล่าน ฟางเฟยต้องการอะไรจากเขาอีก ? ถ้าคนอื่นมาได้ยินเข้าคิดว่าเขากับไป่ฉิงทำเรื่องอย่างว่าจริง ๆ เขาจะต้องโทษหนักแน่ ๆ ตอนนี้ไป่ฉิงคือน้องสาวเขา ฟางเฟยรู้ไม่ใช่หรือ ? ทำไมถึงได้พูดแบบนั้นออกมาได้ ? ฟางเฟยนี่โง่จริง ๆ เลย...

นั่งรถไฟนานสองวัน...สุดท้ายไปฉิงก็เดินทางมาถึงที่เมืองฟู่หยาง ทางคณะได้แจ้งกับกลุ่มยุวชนว่าประมาณบ่ายสองจะมีคนมารับพวกเขาที่ชุมชน เธอเดินทางมาถึงช่วงเช้า ไป่ฉิงจึงได้ปรึกษากับหลิวหลิงว่าอยากจะเช่าห้องพักพักผ่อนก่อน พอถึงบ่ายสองค่อยไปรอที่ชุมชน

“ไป่ฉิง เราไปหาห้องพักกันเถอะ เพิ่งจะ 8 โมงเช้าเอง กว่าจะถึงบ่ายสองอีกตั้งหลายชั่วโมง จากชุมชนไปที่หมู่บ้านหมิงกวงไม่ไกลเท่าไรนัก ถ้าเรานั่งรอที่ชุมชนนานหลายชั่วโมงแบบนั้นจะต้องเหนื่อยมากแน่ ๆ ”

“ได้สิ เราไปกันเถอะ” ไป่ฉิงเดินไปเอาสัมภาระ ก่อนจะเดินตามหลิวหลิงไป

หานอวิ๋นกับฟางเฟยลงมาจากรถไฟ เขาก็อยากจะเดินไปหาไป่ฉิง แต่...เขากลับไม่รู้ว่าไป่ฉิงหายไปใน ยืนรอหลายชั่วโมงก็ไม่เห็นไป่ฉิงโผล่หน้ามาสักที

“พี่หานอวิ๋น เราไปกันเถอะ เราจะยืนอยู่ที่นี่ทำอะไรคะ ?” ฟางเฟยยืนรอตั้งนาน ตอนนี้หล่อนปวดขาไปหมดแล้ว หานอวิ๋นกำลังยืนรอใครอยู่ก็ไม่รู้

“เธอรอพี่อยู่ตรงนี้นะ พี่จะไปถามเจ้าหน้าที่ที่นี่ดูก่อน” สิ้นประโยค...หานอวิ๋นก็รีบถือสัมภาระไปที่หน้าสถานีรถไฟ ฟางเฟยไม่ยอมรอ หล่อนรีบวิ่งตามหานอวิ๋นไปติด ๆ ฟางเฟยรู้สึกล้ามาก นั่งอยู่บนรถไฟนานสองวันหล่อนไม่ได้พักเลย หานอวิ๋นเองก็รู้สึกไม่ต่างจากฟางเฟย เขาทั้งหิวทั้งเหนื่อย

พอหานอวิ๋นไปถามเจ้าหน้าที่ที่หน้าสถานีรถไฟ ถึงได้รู้ว่าไป่ฉิงกับเพื่อนออกไปจากที่นี่ตั้งนานแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่น ไม่รู้ว่าไป่ฉิงกำลังอยู่ที่ไหน เขาก็รีบเดินไปรอรถโดยสารมุ่งหน้าไปที่ชุมชน อยู่บนรถเต็มไปด้วยผู้คน กลิ่นไม่พึ่งประสงค์ลอยมาแตะจมูกเขาอยู่เป็นระยะ

“พี่หานอวิ๋น มานั่งกับฉันสิ” ฟางเฟยเอ่ยบอกพร้อมกับขยับให้เขานั่ง แต่...พอหานอวิ๋นเห็นสายตาของทุกคนอยู่บนรถมองมาที่เขาแล้ว เขาก็โกรธฟางเฟยมาก

“นี่นังหนู นังหนูมาจากเมืองใหญ่ใช่หรือไม่ ? ทำไมถึงไม่เจียมเนื้อเจียมตัว ชวนผู้ชายนั่งด้วยได้ยังไง ? ไม่อายบ้างหรือ ?”

ฟางเฟยกับหานอวิ๋นได้ยินแบบนั้นถึงกับหน้าแดง หานอวิ๋นโกรธมาก ไม่รู้ว่าฟางเฟยเป็นอะไรถึงได้พูดแบบนั้นออกมาได้ ? หล่อนไม่อายบ้างเลยหรือ ?

“เฮ้อ ~ รู้สึกดีมากเลย อยู่บนรถไฟนานสองวันไม่ได้อาบน้ำรู้สึกไม่สบายตัวมาก ๆ ได้อาบน้ำแล้วเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลยว่าไหมไป่ฉิง ?” หลิวหลิงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็รู้สึกดีไม่น้อย

“ฉันก็เหมือนกับเธอนั่นแหละหลิวหลิง เรารีบเก็บของไปหาอะไรกินกันเถอะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว”

ไป่ฉิงรีบเดินไปเก็บของ ทานข้าวเสร็จพวกเธอจะจ้างรถลากไปที่ชุมชน แต่ตอนนี้พวกเขาจะต้องไปหาอะไรกินกันก่อน หลังจากที่เก็บของเสร็จ ไป่ฉิงกับหลิวหลิงก็รีบไปที่ร้านอาหารรัฐ ก่อนจะออกจากร้านมา ไป่ฉิงไม่ลืมที่จะซื้อซาลาเปาติดมือมาด้วย พอออกมาจากร้านแล้ว ไป่ฉิงกับหลิวหลิงก็รีบเดินไปหารถลากไปที่ชุมชน

“ไป่ฉิง เธอดูนั่นสิ ดูเหมือนรถโดยสารจะมีปัญหานะ” ไป่ฉิงมองตามหลิวหลิงก็เห็นหานอวิ๋นกับฟางเฟยยืนอยู่ตรงนั้น เนื้อตัวหานอวิ๋นกับฟางเฟยมอมแมมดูไม่ต่างจากผู้คนที่นี่เลยสักนิด

“ช่างพวกเขาเถอะ เราอย่าไปสนใจเลยนะ อยู่ห่าง ๆ พวกเขาสองคนไว้”