บทที่ 5 ไม่เหลืออะไรแล้ว

ไป่ฉิงเห็นแม่กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เธอก็รีบคว้าแขนแม่เธอไว้ หลิวเหนียงหันมามองไป่ฉิง เห็นไป่ฉิงพยักหน้าเบา ๆ ก็เข้าใจได้ทันที ตนก็ไม่อยากจะพูดอะไรมาก ปล่อยให้ลูกสาวเป็นคนจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

“เธอเพิ่งรู้ตัวเหรอว่าเธอชอบไปอาศัยข้าวที่บ้านฉันน่ะ ถึงเวลาที่เธอจะต้องเลี้ยงข้าวฉันกับแม่แล้ว ถ้าฉันปฏิเสธความหวังดีของเธอ เธอคงเสียใจมากสินะฟางเฟย ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ประหยัดเงิน”

“ป้าคะ ฉันขอสั่งอาหารเพิ่มค่ะ ขอซาลาเปาไส้หมูสับ 5 ลูก น้ำอัดลม 2 ขวด เงินกับคูปองป้าเก็บกับผู้หญิงคนนี้ได้เลย โชคดีจริง ๆ เงินกับคูปองที่มีอยู่ตอนนี้เหลือไม่เยอะ เพราะต้องเลี้ยงข้าวผู้หญิงคนนี้ทุกวัน ตอนนี้เงินกับคูปองที่มีอยู่เหลือน้อยมาก ขอบคุณนะฟางเฟยที่เลี้ยงข้าวฉันกับแม่ ฉันไปก่อนนะ”

พูดจบ...ไป่ฉิงก็รีบถือถาดอาหารไปที่โต๊ะ เธอไม่อยากจะสนใจว่าฟางเฟยกับหานอวิ๋นจะรู้สึกยังไง ฟางเฟยไม่อยากจะเชื่อว่าไป่ฉิงจะตอกกลับหล่อนได้เจ็บแสบแบบนี้ ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้ ปกติแล้วไป่ฉิงจะต้องด่าหล่อน มีอาการคลุ้มคลั่งไม่ใช่หรือ ? ไป่ฉิงพูดแบบนี้แล้ว หล่อนจะต้องทำยังไง ?

“คูปองข้าว 5 จิน คูปองเนื้อ 2 จิน เงินอีก 3 หยวน” พนักงานขายยื่นมือมาตรงหน้าฟางเฟย

ฟางเฟยได้ยินทุกอย่าง แต่หล่อนทำเป็นไม่ได้ยินอะไร หล่อนรอให้หานอวิ๋นควักเงินออกมาจ่าย จากนั้นหล่อนจะบีบน้ำตาให้เขาสงสาร ให้หานอวิ๋นปลอบใจก่อน หล่อนถึงจะสั่งอาหาร ฟางเฟยรออยู่นานก็ไม่เห็นหานอวิ๋นยอมควักเงินกับคูปองออกมาสักที พนักงานขายเรียกหล่อนไม่หยุด

ฟางเฟยหันขวับไปมองหานอวิ๋นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยไฟโทสะ หานอวิ๋นไม่พูดไม่จาอะไรรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ฟางเฟยเห็นหาน อวิ๋นไม่ยอมควักเงินออกมาจ่ายสักที หล่อนจำใจต้องควักเงินเก็บของตัวเองออกมาจ่ายแทน คูปองเนื้อหล่อนลำบากมากกว่าจะแลกมาได้ หล่อนอยากจะเก็บคูปองเนื้อนี้ไว้ใช้ยามที่จำเป็น ไม่คิดว่าจะต้องควักมาใช้ในยามนี้

หลังจากที่ฟางเฟยจ่ายเงินเสร็จ หล่อนก็รีบเดินออกมาจากร้าน หล่อนไม่อยากกินอะไรแล้ว ก่อนที่ฟางเฟยจะเดินออกมาจากร้าน หล่อนได้หันกลับไปมองไป่ฉิง ในแววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยแรงอาฆาตแค้น ไป่ฉิงเห็นฟางเฟยมองมาที่เธอกับแม่ก็เหยียดยิ้มที่มุมปาก ฟางเฟยคงโกรธเธอมากสินะที่ผลาญเงินกับคูปองของหล่อน

“ฉิงฉิงลูก แม่ไม่คิดเลยนะว่าฟางเฟยจะเป็นคนแบบนั้น หน้าตาก็ดีทำไมถึงทำตัวแบบนั้นก็ไม่รู้ หนูอยู่ให้ห่างจากฟางเฟยนะลูก แม่เป็นห่วงแค่แม่ของหานอวิ๋น ได้ฟางเฟยมาเป็นสะใภ้จะต้องปวดหัวมากแน่ ๆ ”

หลิวเหนียงถอนหายใจแรง คนเป็นลูกนี่ทำลายความรักของพ่อกับแม่ที่มีให้จริง ๆ ถ้าลูกเลือกคู่ชีวิตผิดคนเป็นพ่อเป็นแม่เสียใจมากแค่ไหนไม่มีใครรู้ได้ แต่ว่า...หานอวิ๋นไม่ใช่ลูกชายของตน เหลียวหนิงก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง

“แม่คะ แม่อย่าเป็นกังวลไปเลยนะคะ ฟางเฟยต่อกลกับน้าซูหยวนไม่ได้หรอกนะคะ ฟางเฟยแต่งเข้าไปเป็นลูกสะใภ้ที่บ้านเหอเมื่อไร ฟางเฟยจะรู้เองว่านรกบนดินเป็นยังไง”

ไป่ฉิงเอ่ยบอกด้วยสีหน้าและแววตาที่เปียมสุข ได้กินอาหารที่ไม่ต้องเสียคูปองเลยสักใบ เป็นอะไรที่อร่อยที่สุด...ทางด้านของฟางเฟย หานอวิ๋นกำลังวิ่งตามมาติด ๆ

“ฟางเฟย เธอเป็นอะไรไป ? เมื่อเช้านี้เธอบอกกับพี่ว่าอยากจะให้พี่พาเธอมาทานข้าวที่นี่ไม่ใช่หรือ ? ทำไมอยู่ ๆ ถึงเดินออกมาแบบนี้เล่า เรารีบกลับเข้าไปข้างในเถอะ”

หานอวิ๋นวิ่งมาคว้าแขนของฟางเฟยไว้ ในใจเขาก็สงสัย อยู่ ๆ ฟางเฟยจะอยากไปเลี้ยงข้าวไป่ฉิงกับแม่ทำไมก็ไม่รู้ ตอนนี้กลับมาโกรธเขาแบบนี้หรือ ?

“พี่ยังมีหน้ามาถามอีกหรือ ? ฉันไม่มีเงินแล้ว ฉันจะเอาเงินกับคูปองที่ไหนมาจ่ายค่าข้าวคะ ? พี่ไม่เห็นหรือว่าเมื่อครู่ฉันจ่ายค่าข้าวให้ไป่ฉิงกับแม่ของไป่ฉิงไปจนหมดตัวแล้วน่ะ พี่เองก็ไม่ช่วยฉันเลย มีใครเหมือนไป่ฉิงบ้างคะ ? เที่ยวใช้เงินกับคูปองของคนอื่นไปทั่วแบบนี้ ?!! ”

ฟางเฟยตวาดเสียงดัง หล่อนกลับไม่นึกตอนที่หล่อนไปทานข้าวที่บ้านไป่ฉิงเลยสักนิด อีกอย่าง...หลายวันมานี้ หล่อนทานข้าวที่นี่คนที่เป็นคนคอยจ่ายค่าข้าวก็เป็นหานอวิ๋น หล่อนไม่เคยได้ควักเงินออกมาจ่ายค่าข้าวเลยสักหยวน หานอวิ๋นคิดว่าฟางเฟยกำลังโกรธไป่ฉิงอยู่แน่ ๆ ถึงได้อารมณ์ไม่ดีแบบนี้ เขาเองก็ไม่อยากจะคิดอะไรมาก เพราะเขาเข้าใจฟางเฟยดี

“ฟางเฟย ช่างไป่ฉิงเถอะ เงินแค่นั้นเองอย่าอารมณ์เสียไปเลยนะ เลี้ยงข้าวไป่ฉิงกับแม่แค่มื้อเดียวเองไม่เป็นไรหรอก”

สำหรับหานอวิ๋นแล้วเงินแค่นั้นไม่เยอะไปหรอก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเงินค่าข้าวแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา ค่าข้าวมื้อหนึ่งเท่ากับเงินค่าขนมหนึ่งวันที่แม่ให้เขามาก็แค่นั้นเอง

“ไม่เป็นอะไรได้ยังไงคะ ? ฉันไม่สนหรอกนะ พี่ไม่ใช่ฉัน พี่ไม่มีวันเข้าใจหรอก คนที่จ่ายค่าข้าวให้ไป่ฉิงคือฉัน ไม่ใช่พี่ซะหน่อย”

ฟางเฟยนึกถึงค่าข้าวที่หล่อนเพิ่งจะจ่ายให้ไป่ฉิงแล้วก็เกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ พ่อของหล่อนก็แค่พนักงานธรรมดาคนหนึ่ง แม่เลี้ยงเองก็แค่แม่บ้านรับจ้างทั่วไป แม่เลี้ยงมีลูกติดอีก 2 คน ยังมีลูกกับพ่อหล่อนอีก 1 คน ที่บ้านนอกจากหล่อนแล้วยังมีย่าอีกคนที่พ่อต้องดูแล

พ่อเป็นคนหาเงินเลี้ยงดูทุกคนในบ้าน ไม่มีวันไหนเลยที่ฟางเฟยได้กินอิ่ม คูปองที่หล่อนใช้ไปเมื่อครู่ยังเป็นคูปองเนื้อด้วย หล่อนลำบากมากกว่าจะแลกคูปองเนื้อนั้นมาได้

“ฟางเฟย เธอพูดอะไรของเธอ ? เธอเองไม่ใช่หรือที่เป็นคนบอกว่าอยากจะเลี้ยงขาวไป่ฉิงกับแม่น่ะ พี่ไม่ได้บังคับให้เธอเลี้ยงข้าวไป่ฉิงกับแม่นะ ปกติแล้ว...คนที่เป็นคนจ่ายค่าข้าวก็คือพี่ไม่ใช่หรือ ? พี่ไม่เคยให้เธอจ่ายค่าข้าวให้พี่นะ”

หานอวิ๋นรู้สึกว่าฟางเฟยนั้นใจแคบ ขี้เหนียวเกินไป เขาเองก็ไม่อยากพูดอะไรกับฟางเฟยอีก ก่อนจะรีบเดินออกมาจากตรงนั้น ครู่นั้นฟางเฟยถึงได้สติ ถ้าไม่มีหานอวิ๋นคอยดูแลหล่อน พอไปอยู่ที่หมู่บ้านนั่นหล่อนจะทำอย่างไร ? หล่อนทนกับความลำบากที่นั่นไม่ได้หรอกนะ ครอบครัวหล่อนไม่มีทางดูแลหล่อนได้ดีเท่าหานอวิ๋น

“พี่หานอวิ๋น พี่หานอวิ๋นคะ ฟังฉันอธิบายก่อนสิคะ” ฟางเฟยรีบวิ่งตามหลังหานอวิ๋นไปทันที หล่อนอยากจะขอโทษหานอวิ๋น เมื่อกี้หล่อนใจร้อนไปหน่อย หล่อนถึงได้พลั้งปากตวาดเสียงดังกับเขา ครั้งหน้าหล่อนจะไม่ทำตัวแบบนั้นอีก

ทางด้านไป่ฉิง...เธอนั่งทานข้าวกับแม่อย่างมีความสุข หลังจากที่ทานข้าวเสร็จ เธอกับแม่ก็ออกไปเดินซื้อของต่อ หลิวเหนียงยังพาลูกสาวสุดที่รักไปซื้อของที่ตลาดมืดด้วย นอกจากจะซื้อเครื่องปรุงแล้ว หลิวเหนียงยังซื้อเตา หม้อ กระทะ ให้ไป่ฉิงด้วย ซื้อของที่ตลาดมืดส่วนใหญ่ไม่ต้องใช้คูปอง แต่ราคาของในนี้จะแพงกว่าข้างนอก มีของทุกอย่างที่พวกเขาอยากจะได้

“ฉิงฉิงลูก ข้าวของเครื่องใช้จำเป็นของหนูครบหมดแล้วนะ ไว้บ่าย ๆ แม่จะพาหนูไปที่ร้านทองนะ แม่อยากจะไปแลกเอาทองมาเก็บไว้น่ะ พอหนูไปถึงที่นั่นหนูจะได้มีคูปองแล้วก็ทองไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน”

“ค่ะแม่ หนูรู้แล้วค่ะ” ไป่ฉิงคลี่ยิ้มอย่างมีความสุข กลับมาถึงที่บ้านสองแม่ลูก็รีบเข้าครัวทำอาหาร

“พี่หลิวเหนียง ฉิงฉิง อยู่บ้านไหม ?” ซูหยวนแวะมาที่บ้านของไป่ฉิง เธอเห็นแม่ของหานอวิ๋นมาหาถึงที่บ้านก็รีบบอกให้เข้ามานั่งพักในบ้านก่อน

“น้าซูหยวนคะ แม่หนูกำลังทำอาหารอยู่ค่ะ น้านั่งรอแม่หนูอยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูไปตามแม่ก่อนนะคะ”

“น้านำเนื้อหมูแห้งแล้วก็ไข่ไก่มาให้น่ะ น้าให้เพื่อนบ้านไปซื้อของพวกนี้มาให้หนู น้าอยากจะนำมาให้หนูกับแม่ชิมดูว่าอร่อยไหม ? จริงด้วย...น้ามีของสิ่งนึงมาให้หนูด้วยนะ น้าไปเดินเล่นที่ตลาดมืดเห็นแม่ค้าคนหนึ่งขายของชิ้นนี้พอดี น้าเห็นว่าหนูใส่น่าจะเหมาะ น้าก็เลยซื้อมาให้หนูน่ะ”

ซูหยวนเอ่ยบอกพร้อมกับหยิบเอากระโปร่งสีชมพูออกมาให้ไป่ฉิง ทันทีที่เธอเห็นเธอก็ชอบมันมาก นอกจากกระโปร่งสีชมพูนี้แล้วยังมีเสื้อคลุมหนาด้วย

“สวยมากเลยค่ะน้าซูหยวน แต่ว่า...ของพวกนี้จะต้องแพงมากแน่ ๆ เลยค่ะ หนูรับไว้ไม่ได้หรอกนะคะน้าซูหยวน ถ้าแม่รู้แม่จะต้องดุหนูแน่ ๆ เลยค่ะ”

ไป่ฉิงชอบของที่น้าซูหยวนให้มาก็จริง แต่เธอก็ไม่อยากรับไว้เพราะไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับหานอวิ๋นอีก

“กระโปร่งนี่น้าตั้งใจซื้อมาให้หนูเลยนะฉิงฉิง อย่าไปคิดมากเลยนะ ถ้าหนูไม่อยากเป็นสะใภ้บ้านเหอ หนูก็มาเป็นลูกสาวของน้าอีกคนสิ น้ารักหนูเหมือนลูกสาวแท้ ๆ คนนึง มาเป็นลูกสาวน้านะฉิงฉิง”

ซูหยวนรักและเอ็นดูไป่ฉิงเหมือนลูกสาวคนหนึ่งมันคือเรื่องจริง ตนเองก็ไม่โกรธที่ไป่ฉิงถอนหมั้นกับหานอวิ๋น เป็นเพราะหานอวิ๋นตาบอดถึงได้เลือกผู้หญิงคนนั้นมาเป็นภรรยา ผู้หญิงดี ๆ อย่างไป่ฉิงจะหาได้จากที่ไหนกัน

“น้าซูหยวนตั้งใจซื้อมาให้ หนูรับไว้เถอะ เราก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน น้าซูหยวนรักและเอ็นดูหนูเหมือนลูกสาวในไส้ หนูต้องทำดีกับน้าซูหยวนให้มาก ๆ นะฉิงฉิง”

หลิวเหนียงเพิ่งเดินออกมาจากครัว ได้ยินเสียงคนคุยกันก็รีบเดินมาดู ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลดีมาโดยตลอด พวกเขาเองก็ไม่อยากให้เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา ในเมื่อเด็ก ๆ ทั้งสองคนไม่ใช่คู่กัน ก็ให้เด็ก ๆ ทั้งสองเป็นพี่น้องกันก็ได้

“พี่พูดถูก พี่หลิวเหนียง ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร ฉันจะกลับไปคุยกับพี่จางเต๋อ เราสองคนขอรับฉิงฉิงมาเป็นลูกสาวนะ ฉันอยากจะมีลูกสาวมานานแล้ว ได้ฉิงฉิงมาเป็นลูกสาวฉันดีใจมากเลยค่ะพี่หลิวเหนียง”

หลิวเหนียงก็ไม่พูดอะไร พยักหน้าเบา ๆ เห็นด้วย ตนเองก็ไม่ได้มีความคิดให้ไป่ฉิงลูกสาวเพียงคนเดียวของตนแต่งงานกับหานอวิ๋น วันนี้ตนเห็นแล้วว่าหานอวิ๋นรักฟางเฟยมากแค่ไหน สิ่งที่ทำให้หลิวเหนียงเป็นห่วงก็คือความรู้สึกของหานอวิ๋น กลัวว่าวันหนึ่งหานอวิ๋นเกิดเปลี่ยนใจอยากจะแต่งงานกับไป่ฉิง แล้วตนปฏิเสธไม่ยอมจะทำร้ายจิตใจซูหยวนได้

ด้วยเหตุนี้...หลิวเหนียงถึงได้ยอมให้ซูหยวนรับไป่ฉิงเป็นลูกสาวอีกคน ในอนาคตหานอวิ๋นเปลี่ยนใจอยากจะแต่งงานกับไป่ฉิงก็ไม่อาจเป็นไปได้ ตนวางแผนไว้หมดแล้ว รอสามีกลับมาตนถึงจะนำเรื่องนี้ไปปรึกษาผู้เป็นสามีอีกที