บทที่ 9 ไป่ฉิงคนปากแจ๋ว

“พี่หานอวิ๋น พี่ช่วยฉันหน่อยสิคะ ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ” ฟางเฟยเหนื่อยแทบจะเดินไม่ไหวอยู่แล้ว ให้หล่อนมาเดินท่ามกลางอากาศร้อนแบบนี้ อีกไม่นานหล่อนได้กลายเป็นศพตรงนี้แน่ ต่อให้หล่อนไม่ได้สุขสบายเหมือนไป่ฉิง แต่หล่อนก็ไม่เคยลำบากแบบนี้มาก่อน

หานอวิ๋นไม่มีทางเลือกอื่น จำใจต้องล้วงเอาลูกอมกระต่ายขาวออกมาให้ฟางเฟยกิน จะให้เขาแบกฟางเฟยขึ้นหลังก็ไม่ไหว ตัวเขาเองก็เหนื่อยไม่แพ้กัน ฟางเฟยเห็นหานอวิ๋นยื่นลูกอมมาตรงหน้าก็ชักสีหน้าไม่พอใจ เขามีลูกอมอยู่ทำไมไม่เอาออกมาให้หล่อนกินตั้งแต่แรก เมื่อเช้าพวกเขาสองคนมัวแต่ยืนรอไป่ฉิง ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

พวกเขารอคนขับซ่อมรถก็เกือบชั่วโมงแล้ว ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ร่างกายหล่อนแทบจะไม่มีแรงเหลือแล้ว หล่อนเกือบจะเป็นลมไปแล้ว หานอวิ๋นเพิ่งจะเอาลูกอมกระต่ายขาวออกมาให้หล่อนกินอย่างนั้นหรือ

“ทำไมพี่ไม่เอาลูกอมนี่ออกมาให้ฉันกินตั้งแต่แรกคะ ? ”

“พี่มีไม่เยอะ ถ้าพี่เอาออกมาให้เธอกินหมด แล้วพี่จะกินอะไร ?” หานอวิ๋นอึดอัดมาก ตั้งแต่เล็กจนโตอยู่ที่บ้านเขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย เขารู้สึกว่าฟางเฟยคือตัวปัญหา คือภาระ เขาอยู่ข้างไป่ฉิงไม่เคยลำบากแบบนี้ด้วยซ้ำ

“นี่พี่ พี่ชื่ออะไรนะ ?” ไป่ฉิงนั่งเงียบอยู่นานไม่มีอะไรให้ทำเธอก็ได้หันไปถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ

“หมิงจ้าน” เขายังคงพูดน้อยเหมือนเดิม คิ้วโก่งสวยขมวดแน่น เขาหน้าตาดีก็จริง แต่เขาไม่มีเสน่ห์เลยสักนิด ภรรยาเขาต้องลำบากใจมากแน่ ๆ ที่ได้เขามาเป็นสามี

“พี่มีลูกกี่คนแล้วคะ ?” สิ้นประโยค...อยู่ ๆ เกวียนก็นิ่งไป ไป่ฉิงกับหลิวหลิงเกือบร่วงตกลงจากเกวียนไปแล้ว

“ฉันแก่ขนาดนั้นเลยหรือ ?” หมิงจ้านหันไปจ้องหน้าไป่ฉิงรอคำตอบจากปากเธอ

“เอ่อ...อะไรนะคะ ?” ไป่ฉิงเลิ่กลั่กไปมา เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่

“ฉันกำลังถามเธอว่าฉันแก่ขนาดนั้นเลยหรือ ? เธอถึงได้ถามว่าฉันมีลูกกี่คนแล้ว ? ฉันยังไม่ได้แก่ อีกอย่าง...ร่างกายฉันแข็งแรงดี”

คิ้วหนาขมวดมุ่น เขาเพิ่งจะ 22 เอง เขายังไม่มีใคร พอได้ยินไป่ฉิง ถามแบบนั้นเขาก็รู้สึกไม่ดี

“ฉันก็แค่ถามดู ไม่ได้มีเจตนาอะไร” เสียงใสเอ่ยตอบเบา ๆ

“ฉันยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่มีใครทั้งนั้น” เสียงเข้มเอ่ยตอบเสียงแข็ง สีหน้าเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

ไป่ฉิงเห็นสีหน้าอีกฝ่ายไม่ค่อยดี เธอก็ไม่อยากพูดอะไรอีก เธอไม่อยากไปวุ่นวายกับเขา กลัวจะทำให้เขาอึดอัด เกิดเขาโกรธเธอขึ้นมาแล้วไล่เธอกับหลิวหลิงลงจากเกวียนไปจะทำยังไง ? เธอไม่อยากเดินเท้าเปล่าไปที่หมู่บ้านนั่นหรอกนะ

ใช้เวลานาน 2 ชั่วโมงพวกเขาก็มาถึงที่หมู่บ้านหมิงกวง ระหว่างทางหมิงจ้านได้แวะไปส่งยุวชนจำนวนหนึ่งที่หมู่บ้านข้าง ๆ ด้วย กลุ่มยุวชนที่เขาเพิ่งไปรับมามีทั้งหมด 8 คน รวมยุวชนก่อนหน้านี้อีก 4 คน ตอนนี้ยุวชนที่หมู่บ้านเขามีทั้งหมด 14 คน แต่...ที่ที่เหล่ายุวชนอยู่เป็นแค่บ้านเก่า ๆ มีแค่ 2 ห้องนอนใหญ่เท่านั้น

บ้านอีกหลังหนึ่งให้ยุวชนชายอยู่ ส่วนบ้านอีกหลังหนึ่งให้ยุวชนหญิงอยู่ ยังไงพวกเขาก็ต้องอยู่ร่วมกัน ยุวชนคนอื่น ๆ ยังทำงานอยู่ที่ทุ่งกันอยู่ยังไม่ได้พัก ไป่ฉิงกับหลิวหลิงและเหอหลิวต้องยืนรอยุวชนคนอื่น ๆ ที่หน้าเรือน พวกเขาไม่ได้เดินมาเหมือนหานอวิ๋นกับฟางเฟย ยืนรอแค่นี้ไม่มีปัญหาอะไร

แต่...หานอวิ๋นกับฟางเฟยและยุวชนคนอื่น ๆ ที่เพิ่งจะเดินมาถึง เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยโคลน พอเดินมาถึงก็ล้มพับไปที่พื้น พวกเขาไม่มีแม้แต่แรงจะพูด

“สวัสดี พวกเราเพิ่งจะทำงานเสร็จน่ะ โทษทีนะที่ให้รอนาน” มียุวชนหญิงคนหนึ่งมีนามว่าลี่เซียนเดินยิ้มแย้มมาบอกกับพวกเขา จากนั้นลี่เซียนก็เดินไปเปิดประตูให้ยุวชนที่เพิ่งมาถึงเข้าไปพักข้างในบ้าน

“ฉันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ” พูดจบ...ฟางเฟยก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ หล่อนทนกับสภาพของตัวเองในตอนนี้ไม่ได้แล้ว ไป่ฉิงกับหลิวหลิงไม่สนใจ พวกเขาสองคนรีบเดินเข้าไปข้างในสำรวจดูภายในบ้าน

ภายในห้องมีเตียงใหญ่ว่างอยู่สองเตียงข้าง ๆ ประตูพอดี อยู่ตรงกลางมีโต๊ะไม้เก่า ๆ พร้อมกับเก้าอี้ พื้นเป็นพื้นดินเก่า ๆ ภายในบ้านก็ทรุดโทรม ดูไม่ต่างจากบ้านร้างเลยสักนิด

“ไป่ฉิง ฉันนำของมาให้เธอ” หมิงจ้านอยู่ข้างนอกแบกกระสอบใหญ่มาที่หน้าเรือนยุวชน ไป่ฉิงเดินออกไปข้างนอกเห็นว่าเป็นหมิงจ้าน เธอก็รีบบอกให้เขานำของเข้ามาให้เธอข้างใน

“พี่ช่วยนำของเข้าไปข้างในให้ฉันหน่อยนะ” หมิงจ้านวางกระสอบใหญ่ไปที่ท้ายจักรยานของไป่ฉิง ก่อนจะนำของของเธอไปไว้ข้างใน ส่วนจักรยานคู่ใจของเธอ เขาเอาไว้ข้างนอก นี่คือของที่สหายของพ่อเธอเพิ่งจะนำมาให้

“ขอบคุณมากนะคะ ว่าแต่...ที่นี่มีใครทำตู้ขายไหมคะ ? ฉันอยากจะได้ตู้มาวางไว้ตรงนี้ค่ะ” ไป่ฉิงคิดว่าหมิงจ้านจะต้องรู้แน่ ๆ เพราะเขาเป็นคนที่นี่นี่นา

“ฉันทำได้ เธออยากจะได้ตู้แบบไหน ?” ไป่ฉิงผลิยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะบอกกับหมิงจ้านว่าเธออยากจะได้ตู้แบบไหน เตียงที่เธอจะนอนใกล้กับหน้าต่างพอดี ตรงหน้าต่างเธออยากจะให้เขาทำโต๊ะให้เธอนั่งอ่านหนังสือด้วย

“ได้ เดี๋ยวฉันทำมาให้” แม้ว่าหมิงจ้านจะรู้สึกแปลกใจกับตู้ที่ไป่ฉิง อยากจะได้ แต่เขาคิดว่าเขานั้นทำได้ไม่ยากเกินความสามารถของเขา

“ฉันก็อยากจะได้ตู้มาวางไว้ตรงนี้เหมือนกัน แต่ของ่าย ๆ ไม่ยุ่งยากอะไรก็พอค่ะ”

หลิวหลิงก็อยากจะได้ตู้มาไว้ข้าง ๆ ไป่ฉิง จะได้มีที่เก็บเสื้อผ้า อาหารแห้งของพวกเขา ไป่ฉิงนี่ฉลาดกว่าที่คิดจริง ๆ ครู่นั้นฟางเฟยก็เดินเข้ามา ตอนนี้ทุกคนเลือกที่นอนของตัวเองเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว มีแค่ที่เดียวเท่านั้นที่หล่อนไม่เห็นด้วย

“ไป่ฉิง ฉันชอบนอนข้าง ๆ หน้าต่าง ให้ฉันนอนตรงนั้นนะ ฉันกลัวนอนตรงนี้จะอึดอัดน่ะ”

“ฉันชอบที่ตรงนี้” ไป่ฉิงไม่อยากจะใส่ใจฟางเฟย

“ฟางเฟย เธอเป็นอะไรมากไหม ? ที่ตรงนี้ไป่ฉิงเลือกก่อนนะ เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ? อยากจะได้อะไรก็ได้ตามใจชอบอย่างนั้นหรือ ?”

หลิวหลิงไม่ชอบขี้หน้าฟางเฟยตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นแล้ว เธอรู้สึกว่าฟางเฟยชอบมาวอแวหาเรื่องไป่ฉิง

“พวกเธอสองคนเอาเปรียบฉัน ฮึก ๆ ” ฟางเฟยบีบน้ำตาร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าทุกคน

“นี่ไป่ฉิง...ยอมเสียสละที่ตรงนั้นให้ฟางเฟยเถอะนะ เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้จะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ทำไม ปวดหัวกับพวกเธอสองคนจริง ๆ เลย รีบ ๆ ขนของย้ายมาตรงนี้ซะ”

พี่ใหญ่เหิงเยว่เอ่ยบอกด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก ทุกคนที่นี่เชื่อฟังเหิงเยว่และทำตามที่เหิงเยว่บอกทุกอย่าง

“พี่ก็เสียสละที่นอนของตัวเองให้ฟางเฟยสิคะ พี่คิดว่าพี่เป็นใครกันถึงได้มาออกคำสั่งกับฉัน !! ”

ไป่ฉิงไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น เธอจ้องหน้าเหิงเยว่ไม่ละสายตา ทุกคนที่มีหน้าอยู่ที่นี่ถึงกับสะดุ้งโหยง ไป่ฉิงเป็นใครกันแน่ถึงได้กล้ามีเรื่องกับเหิงเยว่ อยู่ที่นี่ใคร ๆ ก็กลัวเหิงยว่กันทั้งนั้น ผู้ใหญ่บ้านมอบหมายหน้าที่ให้เหิงเยว่เป็นคนดูแลกลุ่มยุวชนที่นี่ ข้าวของทุกอย่างที่พวกเขาใช้อยู่ก็เป็นของเหิงเยว่ ไม่มีใครกล้าขึ้นเสียงกับเหิงเยว่เลยสักคนเดียว

“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ ? พูดอีกทีสิ เธอกล้าเถียงฉันหรือไป่ฉิง ? เพิ่งจะมาถึงที่นี่เธอไม่รู้หรือ ? ว่าใครเป็นคนดูแลทุกคนที่นี่ ? ได้ !! เธออย่ามาทานข้าวร่วมกับพวกเราล่ะ วันนี้ฉันจะไม่แบ่งข้าวให้เธอไป่ฉิง ปากดีนักก็อดตายไปซะ !! ”

เหิงเยว่เดือดพล่าน ไป่ฉิงปากดีนัก หล่อนก็อยากจะสั่งสอนไป่ฉิง ให้ไป่ฉิงอดข้าวหนึ่งวัน ยังไงไป่ฉิงก็ต้องมาคุกเข่าต่อหน้าหล่อน

“พี่เหิงเยว่ อย่าโกรธไป่ฉิงเลยนะคะ ไป่ฉิงเพิ่งจะมาถึงที่นี่เอง ยังไม่รู้อะไรทั้งนั้น” ยุวชนหญิงคนหนึ่งเอ่ยบอก พยายามทำให้เหิงเยว่สงบสติอารมณ์

“ถ้าพวกเธอเข้าข้างยัยนั่น ฉันจะให้พวกเธอไปอยู่กับไป่ฉิง !! ” เหิงเยว่ตวาดเสียงดังลั่น ยุวชนคนอื่น ๆ เห็นแบบนั้นก็เงียบไปไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก

“ข้าวเป็นของพี่คนเดียวเหรอคะ ?” ทุกคนส่ายหน้าไปมา ก่อนจะเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่า

“ไม่ใช่ คือข้าวของพวกเราทุกคน”

“แล้วพี่เหิงเยว่มีสิทธิ์อะไรถึงปล่อยให้พวกเธออดข้าว ? ถ้าไม่อยากกินข้าวร่วมกันก็แยกกันกินสิ คนอย่างพี่เขาคงโกงข้าวของทุกคนไปไม่น้อย” ไป่ฉิงพูดจบก็หันไปมองเหิงเยว่ ก่อนจะเอ่ยบอก

“นี่ยัยแก่ วันนี้ฉันไม่ได้อยากจะกินข้าวของเธอหรอกนะ อีกอย่าง...ฉันเองก็ไม่อยากกินข้าวร่วมกับใคร อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญสิ อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่นด้วย ระวังปากฉีกไม่รู้ตัวนะคะ อยากจะเสียสละนักก็เสียสละที่นอนของตัวเองสิ จะมาบังคับให้คนอื่นทำตามคำสั่งของตัวเองทำไม ? เธอชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นนักใช่ไหมเหิงเยว่ ?”

“แก !! ได้ !! ปากดีนักใช่ไหม ?!! ฉันขอบอกเลยนะ!! ใครคิดที่จะอยู่ข้างยัยนี้เท่ากับทรยศหักหลังฉัน !! ฉันไม่ปล่อยไว้แน่ !! ” สิ้นประโยค...เหิงเยว่ก็เดินปึงปังออกจากห้องไป