บทที่ 8 หมายตา

ไป่ฉิงไม่อยากยุ่งกับสองคนนั้น เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะบอกให้คนขับรถลากรีบบังคับรถผ่านหานอวิ๋นกับฟางเฟยไป

“พี่หานอวิ๋น นั่นใช่ไป่ฉิงไหมคะ ? ” เมื่อกี้รถลากของไป่ฉิงผ่านไป ฟางเฟยบังเอิญเหลือบไปเห็นเข้าพอดี หล่อนเชื่อว่าหล่อนมองไม่ผิดแน่

หานอวิ๋นได้ยินฟางเฟยบอกแบบนั้นก็รีบมองตามรถลากนั้นไป แต่...เขากลับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ต่อให้ไป่ฉิงโกรธเขามากแค่ไหนเธอก็ไม่ทางทิ้งเขาให้ลำบากได้ เธอจะต้องช่วยเขาไม่ใช่ปล่อยเขาไปแบบนี้ เขารู้ดีว่าไป่ฉิงเป็นคนยังไง ภายนอกอาจจะดูเย็นชา แต่จิตใจเธออ่อนโยนมาก

“พี่หานอวิ๋น พี่ดีกับไป่ฉิงขนาดนั้น ดูไป่ฉิงทำกับพี่สิคะ ปล่อยให้พี่มาลำบากแบบนี้ได้ยังไง ? ไป่ฉิงไม่คิดที่จะช่วยพวกเราสองคนด้วยซ้ำ”

ฟางเฟยกระทืบเท้าไปมาด้วยความโกรธ หล่อนกลับไม่นึกถึงสิ่งที่ตัวเองได้ทำไว้กับไป่ฉิง หานอวิ๋นไม่พูดไม่จาอะไร เอาแต่ยืนเงียบอยู่อย่างนั้น ทางด้านของไป่ฉิง...เธอกับหลิวหลิงมาถึงที่ชุมชนได้ทันเวลาพอดี พวกเขาสองคนยังมีเวลาไปทำอย่างอื่น เธอเดินไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะเดินไปตามหาคนที่มารับพวกเขา

“อาคะ ฉันขอถามอะไรหน่อยค่ะ เราจะไปที่หมู่บ้านหมิงกวงได้ยังไงคะ ? ฉันคือยุวชนมาจากไห่เฉิงค่ะ อาช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ ?”

“ทางหมู่บ้านหมิงกวงส่งคนมารับพวกเธอแล้วไม่ใช่หรือ ? อยู่ตรงนู่นน่ะ เห็นไหม ?”

ไป่ฉิงกับหลิวหลิงมองตามทิศที่อาคนนั้นชี้บอก ก็เห็นเกวียนรออยู่ตรงนั้น อยู่บนเกวียนมียุวชนคนอื่น ๆ รอก่อนแล้ว เธอไม่มัวรีรอรีบคว้ามือหลิวหลิงเดินไปที่เกวียนนั่นทันที

“สวัสดีค่ะ ฉันโหวไป่ฉิงนะคะ นี่คือจางหลิวหลิงเพื่อนฉันเองค่ะ พวกเรามาจากไห่เฉิง พี่มารับพวกเราไปที่หมู่บ้านหมิงกวงใช่ไหมคะ” ไป่ฉิงเอ่ยถามพร้อมกับล้วงเอาหนังสือส่วนตัวออกมาให้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าดู

“อืม” ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะบอกให้ไป่ฉิงกับหลิวหลิงขึ้นไปนั่งรอเพื่อนคนอื่น ๆ

ไป่ฉิงขมวดคิ้วแน่น ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้หน้ายังละอ่อนอยู่เลย อายุน่าจะไม่เกิน 22 ปี เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่อยู่ตอนนี้ไม่ได้ดูดีอะไร แต่...เธอต้องยอมรับว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้หน้าตาดีมาก ถ้าเขาไม่เย็นชา ไม่พูดน้อยคงจะมีเสน่ห์มากกว่านี้

“นี่พี่ พี่ช่วยนำสัมภาระฉันขึ้นไปไว้บนนั้นได้ไหมคะ ? ฉันเลี้ยงซาลาเปาพี่เอง พี่เดินทางมาที่นี่คงลำบากมากสินะ”

ไป่ฉิงล้วงเอาซาลาเปาที่เธอเพิ่งจะซื้อเมื่อช่วงเช้าไปตรงหน้า ‘เฮ่อ หมิงจ้าน’ แต่เขากลับไม่รับเอาซาลาเปาในมือเธอ เขาเดินผ่านหน้าเธอไป ก่อนจะจัดสัมภาระของเธอกับหลิวหลิงให้เข้าที่ ไป่ฉิงเห็นหมิงจ้านใช้มือเดียวแบกเอาสัมภาระของเธอไว้บนนั้นถึงกับอ้าปากค้าง ทำไมเขาถึงได้แรงเยอะขนาดนี้ ถ้าเป็นเธอคงหลังหักไปแล้ว

“พี่ พี่เก่งมากเลย พี่รับซาลาเปานี่ไปเถอะ ถือว่าแทนคำขอบคุณก็แล้วกันนะ ฉันไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครน่ะ”

ไป่ฉิงยัดซาลาเปาใส่ในมือของหมิงจ้าน ก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งอยู่บนเกวียน เธอนำร่มออกมาบังแดดให้ตัวเองกับหลิวหลิง ระหว่างที่รอหาน อวิ๋นกับฟางเฟย เธอก็นำปิ่นโตออกมานั่งทานข้าวกับหลิวหลิง

หมิงจ้านยืนอยู่ไม่ไกล เขาจ้องซาลาเปาในมืออยู่นาน เขาหันไปมองไป่ฉิง ก่อนจะกวาดสายตามองดูรอบ ๆ เขาเห็นมีร้านขายน้ำอยู่ก็รีบเดินไปซื้อน้ำอัดลมมา จากนั้นเขาก็ถือน้ำอัดลมมาให้ไป่ฉิง

“ฉันให้เธอ ฉันก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเอง เธอไม่ต้องตอบแทนบุญคุณฉันหรอก รับไปเถอะ”

“ขอบคุณนะ ฉันกำลังหิวน้ำอยู่พอดี” ไป่ฉิงเองก็ไม่อยากจะปฏิเสธเขา เธอเพิ่งจะกินข้าวเสร็จ กำลังหิวน้ำอยู่พอดีเลย อากาศก็ร้อน ถ้าไม่มีอะไรเย็น ๆ ให้เธอดื่ม เธอได้ขาดน้ำตายแน่ ๆ

หมิงจ้านเห็นไป่ฉิงรับน้ำอัดลมนั้นไปแล้ว เขาถึงเดินไปหลบอยู่อีกมุม ก่อนจะกินซาลาเปาอย่างเงียบ ๆ ที่จริงแล้วคนที่ต้องมารอรับยุวชนกลุ่มนี้ไม่ใช่เขา แต่เป็นอีกคนหนึ่ง แต่ว่า...วันนี้ภรรยาของพี่คนนั้นเกิดไม่สบาย เขาถึงต้องมารับยุวชนกลุ่มนี้แทน

หมิงจ้านคือลูกชายคนโตของผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านหมิงกวง และเขายังเป็นหัวหน้ากลุ่มเก็บเกี่ยวผลผลิตหมายเลข 9 ด้วย ปกติแล้วเวลานี้เขาจะยุ่งมาก ไม่มีเวลาไปไหนเลย เขามารอยุวชนกลุ่มนี้นานหนึ่งชั่วโมงแล้ว เขาหิวมากแต่ก็ไม่กล้าไปไหน เขารอกลับไปทานข้าวที่กับแม่

หมิงจ้านไม่คิดว่าไป่ฉิงจะให้ซาลาเปาเขามากินแก้หิว ถ้าเธอไปอยู่ที่หมู่บ้านหมิงกวง เขาจะดูแลเธออย่างดี จะให้เธอทำงานอยู่ในกลุ่มของเขา หมิงจ้านรู้ว่าคนอย่างไป่ฉิงทำอะไรไม่เป็นหรอก เธอคงไม่เคยทำงานหนักมาก่อนแน่ ๆ เพราะซาลาเปานี่หรอกนะ เขาถึงคิดที่อยากจะช่วยเธอ

“ไป่ฉิง ทำไมเธอถึงนั่งรถลากมาที่นี่ ? ทำไมไม่รับพวกเราสองคนมาด้วย เธอรู้ไหมว่าฉันกับพี่หานอวิ๋นยืนรอเธอที่สถานีรถไฟนานแค่ไหน ? เธอนี่ใจร้ายจริง ๆ เลยนะ”

ทันทีที่ฟางเฟยเดินลงมาจากรถ เห็นไป่ฉิงกำลังนั่งรออยู่ที่เกวียนก็ไม่พอใจมาก หล่อนถึงได้วิ่งมาต่อว่าไป่ฉิงต่อหน้าคนอื่น

“ฟางเฟยพูดถูก พี่กับฟางเฟยรอเธอที่สถานีรถไฟนานมากเลยนะไป่ฉิง เธอออกมาจากสถานีรถไฟทำไมไม่บอกพี่สักคำ ?”

หานอวิ๋นเองก็ไม่พอใจมากที่ไป่ฉิงทิ้งเขากับฟางเฟยไว้ที่สถานีรถไฟ เห็นสภาพของไป่ฉิงกับเขาแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหวเขาก็ยิ่งโกรธ เขากับเธอไม่ใช่คนอื่นคนไกล ทำไมเธอถึงทำกับเขาแบบนี้ได้ ?

“ทำไมฉันจะต้องรอนายกับฟางเฟยด้วยเล่า เราไม่ได้สนิทกันซะหน่อย นายกับฟางเฟยมีตีนมีมือครบก็ดูแลตัวเองสิ จะมารอฉันทำไม”

ไป่ฉิงไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าสองคนนี้เป็นอะไรกันแน่ ? เป็นโรคประสาทเหรอ ? อยากจะเกาะเธอกินจนประสาทเสียไปแล้วหรือ ? เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น เธอญาติดีกับพวกเขาสองคนไม่ได้หรอกนะ

“ไป่ฉิง เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ พี่ผิดหวังในตัวเธอจริง ๆ ” หาน อวิ๋นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไรนัก

“พอ ๆ หยุดแสดงละครได้แล้ว ฉันจะเตือนนายกับฟางเฟยเป็นครั้งสุดท้ายนะ อย่ามาตีสนิทฉัน ฉันก็แค่ลูกเลี้ยงของพ่อกับแม่นาย ส่วนฉันกับนายเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน เธอด้วยฟางเฟย อย่าทำตัวเหมือนสนิทกับฉัน ฉันกับเธอตัดขาดความสัมพันธ์กันไปตั้งนานแล้ว จำคำพูดของฉันไว้ให้ดี อย่าให้ฉันได้พูดเรื่องนี้อีกเป็นครั้งที่สอง อย่าหน้าด้านหน้าทนมาตีสนิทฉัน ได้ยินไหม ?”

คำพูดของไป่ฉิงทำให้ยุวชนคนอื่น ๆ ถึงกับอ้าปากค้าง พวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าไป่ฉิงจะร้ายขนาดนี้

“นี่เธอ !! ” ฟางเฟยไม่มีทางเลือกอื่นจำใจต้องบีบน้ำตาให้คนอื่นสงสาร หมิงจ้านเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว เขาปวดหัวกับยุวชนกลุ่มนี้จริง ๆ

“มาครบหมดแล้วใช่ไหม ? จะยืนบื้ออยู่ตรงนั้นทำไม ? รีบขึ้นไปนั่งกับเพื่อน ๆ สิ รอให้ฉันไล่เหมือนวัวเหมือนควายหรือ ? ถึงจะยอมขึ้นไปนั่งบนนั้น ?” ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็รีบเดินขึ้นไปนั่งบนเกวียน

“เธอสองคนมานั่งข้างหน้า ส่วนสองคนนั้นเพิ่งจะมาถึงไปนั่งที่ท้ายเกวียนนู่น”

หมิงจ้านบอกให้ไป่ฉิงกับหลิวหลิงมานั่งข้างหน้าเกวียน เพราะข้างหน้านั่งสบายกว่าที่ท้ายเกวียน ไป่ฉิงรีบคว้ามือหลิวหลิงมานั่งข้างหน้า ครู่นั้นหานอวิ๋นกับฟางเฟยยังไม่รู้ว่าที่ที่พวกเขานั่งอยู่โยกเยกไปมาแรง พวกเขาสองคนเหนื่อยมาทั้งวัน กลับต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้อีก

“นี่พี่ พี่หยุดก่อนได้ไหม ? พี่บังคับเกวียนยังไงคะ ? ฉันเกือบจะร่วงตกลงไปแล้ว”

ฟางเฟยทนไม่ไหวเกือบจะอาเจียนออกมา เมื่อเช้านี้หล่อนอาเจียนจนหมดไส้หมดพุง ตอนนี้ไม่มีแรงทำอะไรแล้ว

“ถ้าใครทนไม่ไหวก็ลงจากเกวียนเดินไปที่หมู่บ้านได้ ฉันเองก็เป็นห่วงควายฉันเหมือนกันที่ต้องลำบากมาลากพวกเธอกลับไปที่หมู่บ้าน”

หมิงจ้านเองก็ไม่ได้ตั้งใจว่าใคร ที่จริงแล้วควายสองตัวนี้ใช้ไว้ลากฟางลากผลผลิตที่หมู่บ้าน ทุกคนที่หมู่บ้านดูแลเจ้าควายสองตัวนี้อย่างดี ไม่เคยให้เจ้าควายสองตัวนี้มาทำอะไรแบบนี้เลย ทั้งหมู่บ้านมีควายอยู่แค่ 15 ตัว พวกมันทำงานหนักทุกวัน ไม่เคยได้พัก

“นี่ ทำไมพี่ถึงพูดแบบนี้ ? ควายแค่ไม่กี่ตัวไม่ได้มีค่าขนาดนั้น ควายของพี่มีค่ากว่าชีวิตของพวกเราอย่างนั้นหรือ ?” ฟางเฟยเริ่มโกรธ หล่อนไม่ชอบที่หมิงจ้านพูดจาแบบั้นกับหล่อน

“ใช่ สัตว์พวกนี้จะมีค่ากว่าพวกเราได้อย่างไรกันเล่า นายกำลังดูถูกพวกเราอยู่ใช่ไหม ? ฉันจะไปฟ้องร้องเอาเรื่องนาย !! ”

หานอวิ๋นเองเขาก็ไม่ยอม เห็นด้วยกับฟางเฟย ควายสองตัวนี้จะมีค่ากว่าชีวิตของเขาได้ยังไง ? พวกเขาเป็นถึงนักศึกษาเรียนจบจากมหาลัยชื่อดัง ผู้คนที่นี่ไม่มีทางเป็นอย่างพวกเขาได้หรอก ยุวชนคนอื่น ๆ ก็ไม่พอใจที่หมิงจ้านพูดแบบนั้น ก่อนจะเอ่ยปากตำหนิเขา หมิงจ้านก็ไม่พูดอะไร เขาบังคับเกวียนจอดนิ่งตรงนั้น ก่อนจะไล่ยุวชนกลุ่มนี้ลงจากเกวียนไป

“นี่พี่ ฉันไม่ได้ว่าอะไรพี่เลยนะ ฉันไม่อยากเดินเท้าเปล่าไปที่หมู่บ้าน ฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้”

ไป่ฉิงไม่รู้ว่าหมู่บ้านหมิงกวงอยู่ที่ไหน เธอไม่โง่ทำให้ตัวเองเดือดร้อนหรอกนะ อากาศร้อนขนาดนี้ ให้เธอเดินเท้าเปล่าไปที่หมู่บ้านหมิงกวง เธอได้สิ้นใจตายลงตรงนี้แน่ ๆ

“ฉันเองก็ไม่ได้มีปากเสียงกับพี่นะ ฉันไม่เดินนะพี่” หลิวหลิงเริ่มกลัว กลัวว่าหมิงจ้านจะไล่เธอกับไป่ฉิงลงจากเกวียนไป ยุวชนคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้มีปากเสียงกับหมิงจ้านก็รีบยกมือเห็นด้วยกับไป่ฉิง สุดท้าย...ก็เหลือยุวชนไม่กี่คนอยู่บนเกวียน หานอวิ๋นกับฟางเฟยจะต้องเดินเท้าเปล่าไปที่หมู่บ้านแทน

เมื่อคืนฝนตกหนัก เส้นทางไปที่หมู่บ้านหมิงกวงเต็มไปด้วยโคลน ยุวชนกลุ่มนี้มีแต่คนที่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ ไม่เคยลำบากมาก่อน พอมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้ถึงกับพูดไม่ออก ลำบากมากกว่าจะยกเท้าเดินไปได้แต่ละก้าว ฟางเฟยเสียใจมากที่หล่อนไปมีเรื่องกับหมิงจ้าน หล่อนไม่กล้าเร่งฝีเท้า เพราะกลัวจะล้มเหมือนเพื่อนที่อยู่ข้างหน้า