บทที่10 ท่านมิได้ไร้ใจ

ก็มิต่างกับว่าเขากำลังจะสูญเสีย จึงต้องรีบไขว่คว้าเอาไว้กับตัว ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานั้น นางให้ความสนใจกับทุกคน ยกเว้นเขาที่นางไม่เคยสนใจเลย ซึ่งมันมิต่างจากการเติมเชื้อไฟในใจของสามี

            ทว่านางไม่เคยคิดเลยว่า เมื่อคืนที่ผ่านมา เขาจะตัดสินใจร่วมทำเรื่องระหว่าสามีภรรยา อาจด้วยเพราะฤทธิ์สุรา ที่เขาและนางดื่มไปด้วย

สำหรับนางแล้ว เรื่องเช่นสักวันมันจะต้องเกิด หากเล่นตัวมากจนเกินไป ก็จะดูไม่งามเอาได้ ยั่วยวนมากไปเหมือนเจ้าของร่าง ก็จะเป็นสิ่งที่ไม่น่าค้นหา นางแค่ใช้หลักจิตวิทยาจากชีวิตเก่า มาลองปรับใช้กับสามีหัวแข็งก็เท่านั้นเอง

            ‘ท่านมิได้ไร้ใจ ทว่าท่านไร้รักต่างหากสามีข้า’ นางสืบเรื่องของเขาอยู่นาน กว่าจะรู้ว่าแท้จริงแล้ว จ้านซือถงใช่ว่าจะไม่มีหัวใจ เขามีความรักอันมั่นคงต่อสตรีนางหนึ่ง

ทว่าฝ่ายหญิงกลับเลือกสามีที่ทำให้ตนเองสูงส่ง มากกว่าจะเลือกเพียงบุตรชายคนรอง ที่เวลานั้นเป็นเพียงทหารตำแหน่งเล็ก ๆ ในกองทัพ ความเจ็บปวดหล่อหลอมเขา ให้กลายเป็นคนที่ไม่เคยรักใครเลย ในสายตาของผู้คน

หญิงสาวคนนั้น นางรู้ดีว่าเป็นผู้ใด และมันควรถึงเวลาปลดปล่อยสามีของนาง จากความเจ็บปวดเสียที ‘มีข้าเป็นภรรยา รับรองว่าชาตินี้สามีมิต้องทุกข์ระทม หึ ๆ’

ฉีอิงเอนกายลงนอน เพื่อรอเวลาคนที่บอกว่าคืนนี้จะมา แต่สิ่งที่นางคิดคำนวณเอาไว้ น่าจะมาเที่ยงนี้อย่างแน่นอน

จวนเสนาบดีจ้านหลี่

ใบหน้างามที่แต่งแต้มด้วยสีสันอันร้อนแรง นั่งกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง เมื่อมีข่าวเรื่องของแม่ทัพซือถง ขายสาวใช้ของภรรยา ด้วยสาวใช้คนนั้น เข้าไปในห้องนอนในเวลาที่ทั้งคู่อยู่ร่วมกัน

นางมิใช่หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน ที่จะไม่รู้ว่าการอยู่ร่วมห้องคือสิ่งใด หลิวหลิงรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น นางคือผู้ที่กำชัยเหนือหัวใจของแม่ทัพหนุ่ม

“เตรียมรถม้า ข้าจะไปเยี่ยมฮูหยินในท่านแม่ทัพจ้านซือถง”

ไม่เคยมีผู้ใด ระแวงหรือสงสัยในการไปเยือนจวนแม่ทัพของนางสักครั้ง ด้วยเหตุผลของสตรี ที่แต่งงานร่วมสกุลเดียวกัน ย่อมต้องพบปะเยี่ยมเยียนกันเป็นเรื่องธรรมดา นางคือสะใภ้ใหญ่สกุลจ้าน ส่วนหลี่ฉีอิงคือสะใภ้รอง

หลี่ฉีอิงนั้นบอบบาง อ่อนแอ ทุกคนจึงยินดีที่นางยื่นมือเข้าช่วยเหลือน้องสะใภ้คนนี้อยู่เสมอ หลิวหลิงลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะหยิบขวดหยกใบงามขึ้นมา เพียงดึงจุกที่ปิดอยู่ออก กลิ่นหอมรัญจวนก็กระจายฟุ้งไปทั่ว หญิงสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเทสิ่งที่อยู่ภายในลงบนฝ่ามือ หญิงสาวลูบไล้น้ำสีอำพันนั้นไปตามซอกคอ และจุดชีพจรของตนเอง

ก่อนจะเก็บเข้าไว้ยังที่เดิม ‘คนเช่นข้า ไม่มีคำว่าพ่ายแพ้ฉีอิง’ หญิงสาวเลื่อนเปิดลิ้นชักเล็ก ๆ ก่อนจะหยิบขวดหยก ที่อยู่ในกล่องออกมาใส่ไว้ในแขนเสื้อ ก่อนเดินออกจากห้องไป เพื่อประกาศถึงความเหนือกว่า ในใจของแม่ทัพหนุ่ม ชายที่เคยรักนางและจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งก้านธูป รถม้าจากจวนเสนาบดีก็ได้หยุดลงยังหน้าจวนแม่ทัพ ช่างเป็นเวลาที่เหมาะเจาะยิ่งนัก เพราะตอนนี้คือเวลาเที่ยง นางเดาว่าน้องชายสามีคงอยู่ที่ค่ายฝึกกับทหาร ดังนั้นเป้าหมายของนางก็ต้องอยู่เพียงลำพัง

ร่างระหงก้าวเข้าไปภายในจวน ก่อนจะตรงไปยังทิศทางของเรือนนายหญิงของบ้าน

“จ้านฮูหยิน”

เท้าบางพลันชะงักลง เมื่อพ่อบ้านของจวน ได้ก้าวออกมาขวางทางเอาไว้เสียก่อน หญิงสาวยิ้มกว้างส่งให้เช่นทุกครั้ง แม้นางจะรู้ดีว่าคนตรงหน้า หาได้ชื่นชอบในตัวนางเท่าใดนัก ทว่าแล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อนางคือสะใภ้ใหญ่สกุลจ้าน และเป็นหนึ่งในนายของพ่อบ้านชรา

“ข้ามาพบน้องฉีอิง” หลิวหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงละมุนเช่นเคย

“ข้าเกรงว่าเวลานี้คงไม่สะดวกเท่าใดนักนะขอรับ แต่หากจ้านฮูหยินรอได้ ข้าน้อยขอเชิญท่านที่ห้องรับแขกขอรับ”

พ่อบ้านชรา ผายมือไปยังด้านเรือนรับรอง หน้าที่ของเขาคือดูแลทุกสิ่งอย่างภายในจวน ไม่เว้นแม้แต่ คนที่คิดจะสร้างความไม่สบายใจให้แก่ผู้เป็นนาย เขาก็จำต้องจัดวางในที่ ๆ เหมาะสมให้แก่คนเหล่านั้น

“ไยข้าจะไปพบน้องสะใภ้ ที่เรือนของนางมิได้เล่า หรือเดี๋ยวนี้หากจะพบนาง ข้าต้องแจ้งล่วงหน้าเช่นนั้นรึ ชักจะเอาใหญ่แล้ว”

หลิวหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียง ตำหนินายหญิงของบ้าน ซึ่งนางเองก็รู้ว่าตัวนางไร้อำนาจ ที่จะจัดการเรื่องภายในจวนแห่งนี้

“มิได้ขอรับ เวลานี้ท่านแม่ทัพ กำลังรับการปรนนิบัติจากฮูหยินอยู่ ข้าเกรงว่ามันจะเป็นการ...”

“หลีกไป!”

พ่อบ้านชรายังไม่ทันที่จะเอ่ยจบ ร่างในชุดสีหวาน ก็ได้เดินผ่านเขาไป ซึ่งแน่นอนว่าด้วยฐานะของนางแล้ว เขาที่เป็นเพียงบ่าว จำต้องหลีกให้อย่างเสียมิได้

หน้าเรือนฉีอิง เสี่ยวเจี้ยนกำลังถือตะกร้า เดินออกจากประตูทางเข้าเรือน หญิงสาวจำต้องหยุดยืนอยู่หน้าทางเข้า เมื่อเห็นว่าผู้ใดกำลังมา โดยมีพ่อบ้านชราก้าวตามมาติด ๆ

“เสี่ยวเจี้ยน คารวะจ้านฮูหยินเจ้าค่ะ”

เสี่ยวเจี้ยนมิได้หลีกทางให้ผู้มาเยือน หญิงสาวย่อกายทำความเคารพอีกฝ่าย โดยยังคงยืนอยู่ยังจุดเดิม

“แล้วเจ้าจะยืนขวางข้าอยู่ทำไม วันนี้ข้ามาเยี่ยมเยียนน้องฉีอิง ไยทำตัวไร้มารยาทเช่นนี้”

ด้วยความร้อนรุ่มในใจ ทำให้หลิวหลิง ลืมเลือนตัวตนอันอ่อนหวานของนางไปเสียสิ้น

“เอ่อ...คือว่า...” เสี่ยวเจี้ยน ได้แต่ทำเสียงอึกอัก หมับ!

สาวใช้ของหลิวหลิง ได้ก้าวเข้ามาคว้าแขนของเสี่ยวเจี้ยน เพื่อเปิดทางให้แก่นายของตนเอง โดยไม่สนใจกับอาการแข็งขืนของเสี่ยวเจี้ยน

หลิวหลิงไม่สนใจที่จะฟังคำทัดทานของบ่าวในบ้าน หญิงสาวก้าวตรงไปยังส่วนที่เป็นห้องนอนของฉีอิงในทันที เมื่อถึงหน้าห้องมือบางวางทาบลงบนประตู เพื่อที่จะเปิดมันออก นางร้อนใจเมื่อได้ยินว่าแม่ทัพหนุ่มอยู่ในนี่