10.ใครเจ็บปวดมากกว่ากัน

#ย้อนอดีต#

*บริเวณลานจอดรถยนต์ร้านอาหารบุฟเฟ่ต์ปิ้งย่าง*

บรรยากาศช่วงเวลานี้รถยนต์จอดน้อยคันกว่าที่ควรจะเป็น ผู้คนจึงไม่ได้เดินพลุกพล่าน แยมยังคงยืนอึ้งอยู่ไม่ห่างจากเสาปูนต้นใหญ่ ร่างกายเธอแข็งทื่อดุจถูกตรึงด้วยโซ่ตรวน ดวงตาเธอสั่นระริกและหัวใจเต้นเป็นจังหวะเชื่องช้า เมื่อได้เห็นภาพที่ไม่เคยจินตนาการมาก่อน เรไรเพื่อนสาวคนสนิทที่เธอเคยไว้ใจมากที่สุด กำลังเอื้อมแขนไปโอบกอดยูโรแฟนเธอจนแน่น ราวกับพยายามปลอบโยนหรือเรียกหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในอดีต

"นายยังจำได้ไหม ตอนนั้นเราสองคนเคยสัญญากันไว้ว่ายังไง" น้ำเสียงนุ่มนวลของเรไรลอดออกมาเบาๆ แต่กลับชัดเจนมากพอจะบาดลึกถึงหัวใจดวงน้อยของแยมได้

"เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ!" ยูโรตวาดเสียงดังลั่นลานจอดรถ แม้เขาจะพยายามปัดป้องแขนเรไรออก แต่แยมยังคงมองทั้งคู่อย่างเหม่อลอย

"หากเราเลิกกันแล้ว นายต้องคอยดูแลฉันระหว่างที่ฉันไม่มีใคร!" เรไรกระแทกเสียงกลับ ราวกับเธอกำลังโกรธที่ยูโรไม่รักษาคำพูด

"หึ! เธอเป็นคนบอกเลิกฉันก่อนเองนะ มาตอนนี้จะทวงคำสัญญาอะไร" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขายืนกำหมัดแน่นถนัดราวกับฝืนเก็บอารมณ์อยู่

"พอนายใช้งานฉันเสร็จ! คิดจะทิ้งกันเป็นขยะเหรอ! อย่าลืมว่าเราเคยมีอะไรด้วยกันมาก่อนนะ คงต้องไปบอกเรื่องนี้ให้แยมรู้แล้วแหละ" เรไรสวนกลับอย่างไม่ยอม เธอน้ำตาคลอแม้คำพูดจะร้ายกาจอยู่ไม่น้อย

ประโยคเหล่านั้น เสียดแทงเหมือนมีดนับพันเล่มจ้วงลึกลงบนกลางอก แยมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งคว้าง เธอได้ยินทุกถ้อยคำเกี่ยวกับความลับของพวกเขา ซึ่งถูกปิดบังมาโดยตลอด... ความจริงที่เธอไม่เคยรับรู้ไม่เคยถูกเล่าให้ฟัง และมันกลับถูกเปิดเผยด้วยภาพตรงหน้า คนที่เธอรักหมดใจกับเพื่อนที่เธอเชื่อใจมากที่สุด

หัวใจเธอปวดหน่วงจนแทบจะหายใจไม่ออก ความเชื่อใจพังทลายกลายเป็นเศษซาก จนไม่รู้จะประกอบได้จากตรงไหนก่อนดี ดวงตาร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป กัดริมฝีปากจนแน่นเพราะกลัวเสียงสะอื้นดังจนพวกเขารู้ตัว

"พวกเขา... ปิดบังฉันมาตลอดอย่างงั้นเหรอ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทนฟังต่อไม่ไหว ความเจ็บปวดสาหัสนี้ได้แล่นไปทั่วทั้งเรือนร่างฉับพลัน

แยมกำหมัดตนเองแน่นจนเล็บจิกบนฝ่ามือ ริมฝีปากบางสั่นระริก เธอแทบอยากจะพุ่งตัวออกไปปรากฏตรงหน้า บอกให้ทั้งคู่รู้ว่าเธอเห็นและได้ยินทุกอย่างแล้ว หัวใจเธอมันกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเดินไปเลย บรรเจิดดึงแยมกลับมาซ่อนตรงข้างหลังเสาดังเดิม เขารีบคว้ามือเธอไว้พอให้ร่างเล็กต้องหยุดชะงัก

"อย่าพึ่งออกไปเลย... ใจเย็นก่อนนะแยม! อย่าเพิ่งทำอะไรตอนนี้เลย เราว่าคงมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่นะ" เสียงของบรรเจิดต่ำและสั่น ราวกับรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าแทบแตกสลายอยู่แล้ว

แยมสะบัดหน้าหันไปมองเขานิ่งค้าง น้ำตาเธอเอ่อคลอ ดวงตาเต็มไปด้วยความปวดร้าวและสับสน เธออยากจะตะโกน อยากจะถามว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้ แต่เสียงกลับติดค้างอยู่ในลำคอ มีเพียงหัวใจที่ร้องไห้อย่างหนักหน่วงเกินทน เสียงห้ามของบรรเจิดเหมือนแค่เพียงลมผ่านหู แยมสะบัดมือเขาออกอย่างแรง ก่อนจะวิ่งพุ่งออกไปตรงด้านหน้าทั้งสองคน

เพี้ยะ!

ฝ่ามือของเธอตบเข้าที่ใบหน้าของยูโรอย่างไม่ลังเล เสียงดังลั่นจนบรรยากาศรอบข้างนิ่งงัน ยูโรหันขวับมองด้วยความตกตะลึง ในขณะที่เรไรชะงัก ดวงตาเบิกกว้างกับภาพที่ไม่คาดคิดเช่นกัน

"พวกนายคิดว่าฉันโง่มากเหรอ!" เสียงของแยมสั่นเครือด้วยความโกรธปนเจ็บปวด

"ปิดบังฉันมาตลอด! ยังแอบมีอะไรกันอยู่ใช่ไหมเรไร! คนที่ฉันไว้ใจที่สุดกลับแทงข้างหลังฉันแบบนี้เหรอ! ทำไมใจร้ายกันได้ขนาดนี้วะ" แยมตะคอกเสียงดังพร้อมทั้งน้ำตาไหลไม่ยอมหยุด

"แยมเธอใจเย็นฟังฉันก่อนนะ!" เรไรพยายามกล่าวอธิบาย พร้อมจะเอื้อมแขนไปจับแยมแต่ถูกสะบัดออกอย่างแรง

"เรไร! ตั้งแต่วินาทีนี้ไป! เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไป!" แยมตวัดตามองเฉียบขาดด้วยความเจ็บปวดใจ เธอหอบหายใจแรงยกมือทุบบริเวณหน้าอกตนเอง น้ำตายังคงไหลไม่หยุด ก่อนหันกลับไปสบตายูโรเข้า ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยไฟแค้นและความน้อยใจที่สะสมมานาน

"ฮึก! ยูโร... นายรู้เอาไว้เลยนะ ฮึก! ตลอดเวลาที่ผ่านมา... คนที่ฉันรักไม่เคยเป็นนาย แต่เป็นคนอื่นเสมอมา ใครจะไปรักคนตัวใหญ่อย่างนายได้จริง! เพราะบ้านนายรวยต่างหากล่ะ!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ยูโรชะงักงันเหมือนถูกฟ้าผ่า เพราะไม่คิดว่าเธอจะพูดจารุนแรงได้ขนาดนี้

แยมเอื้อมคว้ามือบรรเจิดที่ยืนอึ้งอยู่ข้างๆ แล้วดึงร่างสูงเข้ามาหาตัวเองก่อนจะเขย่งปลายเท้ายืนต่อหน้าเขา เธอโน้มริมฝีปากประกบจูบลงไปต่อหน้าต่อตายูโรและเรไร น้ำตาไหลรินลงอาบแก้มพร้อมแรงกดจูบที่สั่นสะท้าน บรรเจิดเบิกตาโตเพราะไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ไม่ได้ผลักไสเธอออก เขาเพียงปล่อยให้แยมแสดงทุกสิ่งที่หัวใจของเธอ มันกำลังร้องไห้อยู่ในวินาทีนั้น...

"แยม!" ยูโรเอ่ยออกมาอย่างตกตะลึง เขากระชากบรรเจิดออกมารัวหมัดหนักใส่ไม่ยั้ง แยมหลับตาปี๋รีบกางแขนยืนขวางเอาไว้ จนเกือบเผลอโดนกำปั้นเขาแล้ว

"ทำไมเธอต้องประชดแบบนี้ด้วยวะ!" ยูโรกัดฟันกรอดถามด้วยดวงตาแข็งกร้าว น้ำตาของเขามันเอ่อล้นจนใกล้จะไหลแล้วเช่นกัน

"พูดเรื่องจริง! ฉันไม่ได้ประชดขอตัวก่อน!" แยมกล่าวอย่างรวดเร็ว พยุงร่างบรรเจิดที่มุมปากมีเลือดซึมให้ลุกขึ้นยืนพร้อมเดินออกมา

ภาพฉากนั้นคือการแก้แค้นและเป็นการประกาศชัดเจน แยมเลือกเดินหนีออกจากความสัมพันธ์ที่เคยผูกพันมาทั้งหมด เธอลบช่องทางการติดต่อพวกเขาทิ้งทั้งหมดอย่างไม่เสียดาย บรรเจิดเป็นคนพาเธอมาส่งที่บ้านแทน ตั้งแต่กลับมาเธอขังตัวเองอยู่ภายในห้องนอน โชคดีคุณพ่อกับคุณแม่ไปเยี่ยมคุณลุงและคุณป้าอีกอำเภอ จึงยังปิดบังเรื่องความรักของแยมกับยูโรเอาไว้ได้อย่างมิดชิด

สำคัญสุดคือไม่ต้องไปโรงเรียนอีกแล้ว เหลือแค่เตรียมตัวรอรับใบวุฒิบัตรจบการศึกษามัธยมปลายเท่านั้น จึงมีเวลาเยียวยาหัวใจของตัวเองมากขึ้น แม้ว่าเขาจะมาตะโกนเรียกอยู่บริเวณตรงรั้วหน้าบ้านเป็นประจำ ก็ไม่ได้ทำให้แยมต้องจำเป็นปรากฏตัวอะไร พอผ่านไปได้สองวันเขาเหมือนเลิกพยายาม ด้วยสาเหตุรถยนต์ของคุณพ่อกับคุณแม่ไม่อยู่ เขาคงคิดว่าเธอต้องไม่อยู่บ้านด้วยเช่นกัน