26.สูญเสียก่อนวันแต่งงาน

*วันสิ้นปี..ช่วงยามราตรีของอำเภออย่ามาซุย*

"ขอเชิญเหล่าพ่อแม่พี่น้องลุงป้าน้าอาตายาย!! มานับถอยหลังวันปีใหม่กันนะครับ สาม..สอง..หนึ่ง!!!" ผู้ใหญ่บ้านที่จัดงานประกาศผ่านไมโครโฟน ชาวบ้านต่างปรบมือกันอย่างสนุกสนาน เฉลิมฉลองเทศกาลเหมือนดั่งทุกปี

ปึงปัง!!!

เสียงดังจากพลุปรากฏบนท้องฟ้าช่างตระการตา ก่อนจะตามมาด้วยกลุ่มควันดำและกลิ่นเผาไหม้ ซึ่งพวยพุ่งทะยานลอยสู่ชั้นอากาศเช่นเดียวกัน เปลวไฟสีส้มแดงลุกโหมกระหน่ำแรงตามลมหนาว จากภายในร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่อย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เปิดโอกาสให้ใครตั้งตัวได้ทัน

"ไฟไหม้โว้ย!! ร้านเจ๊แยมไฟไหม้แล้ว!!!"

เสียงโหวกเหวกของชาวบ้านดังระงม พริบตาเดียวผู้คนพากันแตกตื่นวิ่งวุ่น รีบหาทางแจ้งสถานีรถดับเพลิงกันอลหม่าน

บางคนช่วยกันขนของออกจากร้านข้างเคียง บางคนยืนมองด้วยสีหน้าตกตะลึง ไม่มีใครอยากจะเชื่อว่า.. สถานที่คุ้นเคยซึ่งเดินเข้าออกทุกวัน จะกลายเป็นกองเพลิงในคืนสุดท้ายของปีได้

โทรศัพท์ของแยมสั่นไม่หยุด ชื่อของลูกค้าประจำและลูกน้องบางคนปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เสียงเรียกเหล่านั้น…กลับเงียบงัน

เจ้าของร้านชำกำลังหลับสนิทอยู่ภายในบ้านเก่า ณ อำเภอเหลามาจะฟัง โทรศัพท์ถูกวางไว้บนหัวเตียงเหมือนทุกคืนโดยไม่ได้เปิดเสียง

เธอไม่มีทางรู้เลยว่า..ในเวลาเดียวกันนั้น ร้านที่เธอทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ กำลังถูกไฟกลืนกินอย่างไร้ความปรานี

*อาคารสองชั้นสุดหรู*

ภายในห้องทำงานที่เงียบสนิท ยูโรยังคงนั่งอยู่หน้ากองเอกสารเป็นตั้ง บัญชีการปล่อยเงินกู้ประจำปีถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ แสงโคมไฟสะท้อนกรอบแว่นตาให้ดูแข็งกร้าวกว่าปกติ

*เสียงไซเรนดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ*

ไม่ใช่เพียงแค่คันเดียว…แต่กลับหลายคัน ไล่ตามกันไปอย่างเร่งด่วน ฝ่ามือหนากำลังพลิกเอกสารหยุดลง ดวงตาคมกริบเงยขึ้น ความรู้สึกบางอย่างวูบผ่านหัวใจโดยไม่ต้องมีเหตุผลรองรับ

เขาลุกขึ้นคว้ากุญแจรถ ก่อนจะก้าวออกจากห้องอย่างไม่ลังเล ไม่กี่นาทีต่อมา.. รถยนต์สีเข้มได้ชะลอความเร็วลง แสงไฟสีแดงสะท้อนบนควันดำหนาทึบ เปลวไฟยังคงลุกโชนรุนแรง ผู้คนยืนมุงกันจนแน่นถนน หัวใจยูโรเหมือนถูกกระแทกอย่างหนักหน่วง เมื่อเห็นชื่อป้ายร้านชำที่คุ้นตาของแยม

"เวรเอ๊ย!!!" ยูโรสบถอย่างหัวเสียและไม่รอช้า เร่งขับรถยนต์ออกจากจุดเกิดเหตุแทบจะในทันที

*บ้านแยมอำเภอเหลามาจะฟัง*

เสียงคนกดกริ่งดังถี่ระรัวภายใต้ความมืดมิด

"แยม! แยม! เธอรีบตื่นสิ!!!" ประตูเปิดออกพร้อมสีหน้ามึนงงของหญิงสาว

"ยูโร…เกิดอะไรขึ้น ทำไมมาดึกขนาดนี้?" เขาจับไหล่เธอแน่น ดวงตาจริงจังจนแยมใจหายตาม

"ร้านเธอไฟไหม้!!!" โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนลง ดวงตาแยมเบิกกว้าง หัวใจร่วงหล่นแทบล้มทั้งยืน เรือนร่างสั่นเทาหนักด้วยความตกใจ

"นายว่าอะไรนะ…?"

"เธอต้องขึ้นรถมาเดี๋ยวนี้!!"

คืนสุดท้ายของปีที่ควรเต็มไปด้วยความสุขสันต์ กำลังกลายเป็น.. คืนเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล รถยนต์หยุดนิ่งท่ามกลางเสียงไซเรน แยมก้าวลงมาอย่างเชื่องช้า…และแทบทรุดลงกับพื้น

ร้านชำของเธอไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป ผนังด้านหน้าดำเป็นตอตะโก ประตูเหล็กบิดเบี้ยว กลิ่นไหม้ฉุนปะทะจมูก น้ำจากสายดับเพลิงไหลนองผสมกับเถ้าถ่านที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แยมยืนแข็งค้างยิ่งกว่ารูปปั้นลมหายใจเริ่มติดขัด

"กรี๊ด!!! ไม่…เป็นไปไม่ได้… นายลูกน้องของฉันปลอดภัยกันไหม" แยมกรีดร้องพร้อมเขย่ายูโรถามอย่างร้อนใจ

"โชคดีไม่มีใครอยู่ตอนมันไหม้น่ะ เมื่อกี้เราเดินไปสอบถามทั้งหน่วยกู้ภัยมาแล้ว" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ฝ่ามือหนาลูบละไล้ศีรษะหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

สองขาเรียวเล็กไร้เรี่ยวแรง เธอเดินไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว ก่อนเข่าจะอ่อนยวบเกือบกระแทกพื้นคอนกรีต ยูโรรีบคว้าตัวเอาไว้ทัน แต่แยมไม่มองเขา สายตาเธอจับจ้องซากร้านตรงหน้า…นานผิดปกติ

"ไม่ใช่แค่ร้านชำเท่านั้น… มันคือบ้านของฉัน!!" แยมเอ่ยด้วยเสียงสั่นพร่า ก่อนจะหลุดหัวเราะราวกับคนใกล้เสียสติ เธอทรุดนั่งลงกับพื้นเปียกชื้น หัวไหล่สั่นเทาสองมือกำชุดนอนจนแน่นถนัด

ภาพวันเก่าถาโถมไม่หยุด เสียงคุณป้าหัวเราะอยู่หลังเคาน์เตอร์ เสียงคุณลุงตะโกนเรียกลูกค้า กลิ่นข้าวแกงยามเช้าที่ลอยคลุ้งทั่วร้าน ซึ่งร้านเล็กๆ แห่งนี้… คือสิ่งสุดท้ายที่ทั้งคู่ทิ้งไว้ให้เธอ

"ป้ากับลุงเคยบอกให้หนูดูแลร้านค้านี้ต่อดีๆ ถึงวันหนึ่งจะไม่มีใครอยู่แล้ว อย่างน้อย…ร้านนี้จะยังคงอยู่เป็นเพื่อนกับหนู" แยมกล่าวทั้งน้ำตาไหลอาบสองแก้มป่อง เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นไม่หยุด

"หนูพยายามรักษาเอาไว้แล้วนะ หนูไม่เคยปล่อยร้านนี้เลยสักวันเดียว…" แยมเอาแต่ตัดพ้อด้วยความเจ็บปวด เริ่มหายใจติดขัดจนยกกำปั้นทุบหน้าอกตนเองเสียอย่างนั้น

ยูโรคุกเข่าลงยื่นแขนแกร่งโอบกอดเธอไว้แน่น ปล่อยให้เธอร้องไห้ดังระงม จนลำตัวสั่นไหวระบายความเสียใจออกมา เขาไม่กล่าวอะไรเลยสักคำ ไม่ปลอบโยนด้วยคำสวยหรู เพียงอยู่ตรงนั้นเป็นเพื่อน คอยรับความพังทลายทั้งหมดตรงข้างเธอ

เจ้าหน้าที่ดับเพลิงจะรายงานว่า.. ไม่มีใครได้รับอันตราย แต่คำว่า..ความเสียหายหนัก กลับเหมือนมีดกรีดซ้ำลงบนหัวใจของแยมราวกับไร้ที่สิ้นสุด

เปลวไฟมอดดับลงทิ้งแต่รอยแผลภายในใจแยม ยูโรกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ดวงตาคมกริบทอดมองซากร้านอย่างเย็นเยียบ

ไฟไหม้คืนวันสิ้นปีมันช่างเร็วและแรง คงไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดาแน่ เรื่องนี้…ต้องมีคนรับผิดชอบ คืนก่อนวันแต่งงานจบลงด้วยน้ำตา และการเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครคาดถึง