บทที่ 1.8

เขาพยักหน้าจากนั้นเดินไปยังเรือนจื่อชิง ต่อมา...จึงได้รู้จากเสี่ยวพั่งว่าหานอี๋เหนียงถูกส่งไปโรงนา จูอี๋เหนียงจะยังคงอยู่ที่เรือนจื่อชิงต่อไป และน้องๆ ของนางก็จะได้รับการดูแลจากจูอี๋เหนียง มองเด็กทั้งสี่ที่ยังไร้เดียงสา ทั้งสี่คุกเข่าอยู่ที่กลางโถงของเรือนบุปผา อวิ๋นซูฮวาได้แต่รู้สึกสะท้อนใจ

แต่ละคนผอมโซ สภาพมอมแมมราวไม่ได้อาบน้ำล้างเนื้อล้างตัว ผมเผ้าไม่ได้หวี ตามเนื้อตัวมีแผลที่ทั้งหายดีแล้วแต่ยังเขียวช้ำ และแผลใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้น

“คุณหนูสาม...ข้าน้อยจะเชื่อฟัง ดังนั้นท่านอย่าลงโทษท่านแม่เลย ท่านแม่เพียง...เพียง...”

เด็กก็ยังคงเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ จะอย่างไรนั่นก็คือมารดา แม้ถูกทำร้าย ถูกทุบตี ถูกทารุณ ทว่าโลกทั้งใบของพวกเขาก็คือมารดา

นางลุกขึ้นเดินเข้าไปหาทั้งสี่ เห็นท่าทีลนลานหวาดกลัว นางค่อยๆ นั่งลง “ข้าคือพี่สาวคนที่สามของพวกเจ้า เรียกข้าว่าพี่สาม ไม่ก็เรียกข้าพี่ฮวาเอ๋อร์”

“ข้าน้อย...ไม่กล้า!”

นางเข้าใจได้... “น้องคนสุดท้องมองจานของว่างของนาง อวิ๋นซูฮวาส่งสายตาให้เสี่ยวฝู อีกฝ่ายถือจานขนมมาให้นาง นางแจกขนมให้น้องๆ คนละชิ้น “ลองกินดูว่าชอบหรือไม่ ขนมดอกกุ้ยอร่อยเชียวละ”

ทั้งสี่กินอย่างลังเลกระทั่งกัดแล้วจึงตาโต เห็นท่าทางรีบกินก็รู้ว่าหิวมาก “กินมื้อเช้าแล้วหรือยัง”

ทั้งสี่ส่ายหน้า “ยังไม่ถึงยามอู่[1]เลยเจ้าค่ะ”

นางขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไรยามอู่”

น้องสาวคนที่ห้าของนางตอบอย่างไร้เดียงสา “ปกติท่านแม่จะให้กินมื้อเช้าได้ก็ต่อเมื่อถึงยามอู่ ได้กินอีกครั้งก็ยามโหย่ว[2]”

“แล้วมื้อเย็นเล่า” นางพยามยามควบคุมความโกรธ

“ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ ปกติจะได้กินข้าวสองมื้อ”

“อะไรนะ!” นางเผลอตัวจนน้องๆ สะดุ้ง... “ข้าไม่ได้โกรธพวกเจ้า” นางลุกขึ้นสูดลมหายใจมองเสี่ยวฝูที่ก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน ขนาดบ่าวไพร่ในจวนยังได้กินข้ามสามมื้อ นี่พวกเขาเป็นน้องของนางแท้ๆ!!

“ไปขนของของพวกนางมาที่นี่ ต่อไปพวกนางจะอยู่กับข้าที่เรือนนี้จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง ให้ห้องครัวเตรียมโจ๊ก ของว่าง ผลไม้สำหรับห้าคน ส่งมาที่เรือนข้าทันที”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวฝูรับคำ

“เสี่ยวฝูเจ้าไม่ต้องไป ให้สาวใช้คนอื่นไป บอกสาวใบ้อีกสี่คนเข้ามาส่งน้ำร้อนมาด้วย ข้าจะอาบน้ำให้พวกเขา”

“อาบน้ำหรือเจ้าคะ” น้องคนที่หกถามนาง “ยังไม่ครบเจ็ดวันเลยได้อาบน้ำแล้วหรือเจ้าคะ”

นางรู้สึกเหมือนมีบางอย่างระเบิดในอก ร่ำๆ อยากไปยังโรงนาที่หานอี๋เหนียงถูกส่งไป จากนั้น...ระบายโทสะออกมาให้หนำใจ!!!

เพราะเป็นวันแรกเด็กๆ ยังตื่นกลัวหวาดหวั่น น้องคนที่เจ็ดไร้เดียงสาที่สุด “ข้าอยากอยู่ที่นี่ ข้าอยู่ได้หรือไม่เจ้าคะคุณหนูสาม”

“ทำไมหรือ” นางถามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

“ได้กินอิ่ม ได้กินถึงสามมื้อ” นางขอบตาร้อนผ่าว อยากสับหานอี๋เหนียงเป็นหมื่นๆ ชิ้น!!!

“ท่านลุงหลิน?!”

นางจำท่านลุงหลินได้เพราะเขาก็คือคนช่วยดูแลบัญชีจากหมู่บ้านซีเหอ ที่ดินผืนนั้นเป็นของจวนกั๋วกง เป็นที่ดินศักดินาที่ฝ่าบาทพระราชทานให้เยี่ยนกั๋วกง มีบ่าวไพร่ มีทหารเกษียณอยู่ที่นั่นนับห้าสิบครัวเรือน ทำนา ปลูกข้าว ผลิตและรายได้ของจวนกั๋วกงสามในสี่ส่วนมากจากหมู่บ้านซีเหอ

“คารวะคุณหนูสาม”

“ท่านลุงหลินมาจวนกั๋วกงเพื่อรายงานบัญชีรายเดือนหรือเจ้าคะ”

อีกฝ่ายประหลาดใจที่เห็นนางเป็นเพียงเด็กสาวแต่กลับรู้เรื่อง “ขอรับ เพิ่งส่งบัญชีไปกำลังจะกลับแล้ว” นางยิ้มให้อีกท่านลุงหลิน

“เช่นนั้นเดินทางกลับดีๆ นะเจ้าคะ วันหลังข้าจะไปเที่ยวเล่นที่หมู่บ้านซีเหอบ้าง”

สายตาของชายชราดูประหลาดใจมาก แน่ละคุณหนูในห้องหอจะไปที่หมู่บ้านชาวนา เกรงว่าเขาคงคิดว่านางล้อเล่นไปเช่นนั้น กระทั่งนางไปที่นั่นจริงๆ วันต่อมา แถมไม่ใช่การไปเที่ยวเล่น ทว่านางซักถามทุกอย่างเกี่ยวกับหมู่บ้านซีเหออย่างจริงจัง

มารดาของนางเรียกนางไปพบ อวิ๋นซูฮวานึกถึงบัญชีที่มารดาดูแลอย่างยากลำบาก รายได้ที่ทุกๆ เดือนจะถูกแบ่งเก็บ แบ่งใช้จ่าย จากนั้นยังต้องแยกออกเป็นสินเดิมของนางด้วย

“ท่านแม่เจ้าคะ”

“มีอะไรหรือ”

“ลูกไปเที่ยวเล่นที่หมู่บ้านซีเหอ ได้เจอท่านลุง ท่านป้า ท่านน้า หลายคนล้วนเป็นคนเก่าแก่ที่ติดตามท่านพ่อตั้งแต่ยังเป็นเพียงนายกอง ลูกบังเอิญได้ฟังท่านลุงเล่าถึงความหลังตอนอยู่ในสมรภูมิ เสบียงที่ต้องกินอย่างระมัดระวัง แม้เสี่ยงอันตรายเพื่อปกป้องบ้านเมือง แต่บางครั้งท้องก็ยังต้องหิว”

มารดาของนางขมวดคิ้วมองนาง “นี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เจ้าเป็นเพียงเด็ก เมื่อเติบโตหากเห็นว่าเรื่องใดไม่ดีก็อย่าทำ เรื่องใดดีจึงเอาเป็นแบบอย่าง”

“แล้ว...หากลูกอยากทำตอนนี้เล่าเจ้าคะ”

---

[1] ช่วงเวลาสิบเอ็ดโมง

[2] ช่วงเวลาห้าโมงเย็น