บทที่ 1.6

นางขอบตาร้อนผ่าว... ในใจรู้สึกผิดขึ้นมาเป็นล้นพ้น บิดามักเป็นเช่นนี้เสมอ ตามใจนาง รัก เอ็นดูนาง เหตุใดนางไม่สังเกตมาก่อนว่าบิดาไม่เคยขัดใจนาง เว้นเพียงเรื่องเยี่ยชิงอัน... “ลูกไปเห็นเรื่องน่าสนุกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ อยากให้ท่านพ่อเชิญอาจารย์มาสอน”

“อาจารย์?? เจ้าอยากเรียนฉิน? ออกไปเห็นคนเล่นฉินที่ตลาดอีกแล้วหรือไร”

นางส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ลูกไปเห็นถุงหอมที่มีลายปักงดงามมาก ลูกอยากเรียนปักผ้าเพื่อทำถุงหอมเจ้าค่ะ แล้วก็...ลูกเรียนคนเดียวกลัวจะเหงามิสู้ให้น้องสี่ น้องห้า น้องหกและก็น้องเจ็ดมาเรียนเป็นเพื่อนลูก”

“อะไรนะ!!” สีหน้าของบิดาตอนนี้...เขาแทบจะหุบปากไม่ลงแล้ว

“ท่านพ่อ...คางของท่านพ่อจะชนหน้าอกแล้วเจ้าค่ะ ประหลาดมากเลยหรือที่ลูกอยากมีเพื่อนเรียน?”

“ไม่ประหลาด...ไม่เลย!!”

นางยิ้ม “วันๆ พวกนางแทบไม่ออกจากเรือน อย่าว่าแต่ไปข้างนอกเลย ให้พวกนางมาเรียนเป็นเพื่อนลูกจะได้ออกมาข้างนอกบ้าง ในเรือนจื่อชิงคับแคบบางทีเรือนของลูกยังมีห้องว่าง...”

“ช้าก่อน!” นางกะพริบตามองบิดา “เรื่องนี้...เจ้าปรึกษามารดาแล้วหรือยัง”

“เอ่อ...ไว้ขออนุญาตท่านพ่อแล้วลูกจึงจะไปขอท่านแม่เจ้าค่ะ อย่างไรเสียก็แค่เรียนปักผ้า”

“ไม่สิ เรื่องเรือนขอเจ้ามีห้องว่างน่ะ”

นางรู้ดีว่าบิดากำลังกังวลเรื่องใด น้องสาวทั้งสี่คนของนางไม่เคยได้รับความสำคัญ เมื่อก่อนนางไม่เคยสนใจ ไม่เคยนำมาใส่ใจเพราะอย่างไรเสียบุตรที่เกิดจากอนุ ทายาทที่อยู่ต่ำกว่าบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอก ช่องว่างที่จำเป็นต้องมี ต้องยึดถือ เรื่องนี้นางไม่อาจแก้ไขสิ่งใด

ถึงอย่างนั้น...นางเองก็เป็นสตรี กระทั่งว่าตัวนางที่สูงส่งถึงเพียงนี้ หลงออกเรือนไปยังต้องมองสีหน้ามารดาสามี มองสีหน้าคนในจวนสามี ทำอะไรก็ต้องระมัดระวัง ไม่สิทธิ์ไม่มีเสียง ไม่อาจตัดสินใจ เช่นนี้แล้วน้องสาวของนางอีกสี่คนเล่า พวกนางแต่งงานออกเรือนไปจะมีสภาพเช่นไร

ตรงกันข้าม... นางมีนางสนับสนุน หากมีมารดาของนางสนับสนุน อย่างน้อยก็คงมีสภาพที่ดีกว่าที่ควรเป็น ตอนนั้นนางไม่ได้คิด ไม่เคยคิด ทว่าตอนที่นางดึงดันจะแต่งเข้าจวนแม่ทัพ กระทั่งหลังแต่งจวนกั๋วกงไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยหลังจวน ความโดดเดี่ยวทำให้นางคิดได้

อย่างน้อยขอเพียงมีคนหนุนหลัง มีครอบครัวคอยจับตามอง ตระกูลที่เกี่ยวดองเหล่านั้นก็อาจจะเกรงใจจวนเยี่ยนกั๋วกงบ้างไม่มากก็น้อย

เยี่ยนกั๋วกงฮูหยินมองบุตรสาวด้วยสายตาไม่เข้าใจ จุดประสงค์ของบุตรสาวนางมองไม่ออก จะเป็นเพราะนึกสนุก ความสงสารชั่วครั้งคราว หรือเพราะความหวังดีอย่างบริสุทธิ์ใจ จะเพราะอะไรนี่ก็มิใช่เรื่องที่นางคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น

“รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่”

นางมองมารดา “ท่านแม่เจ้าคะ วันก่อน เมื่อวาน วันนี้ ระหว่างเดินมาที่เรือนของท่านแม่ ทุกครั้งลูกได้ยินอี๋เหนียงเรือนจื่อชิงตะโกนด่าทอ ตบตี หรือบางครั้งยังได้ยินเสียงกระเบื้องตกแตก ทุกครั้งลูกมักถามตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นในเรือนจื่อชิง ใครถูกตี พวกนางจะเจ็บหรือไม่ พวกนางจะเศร้า จะคิดว่าตัวเองผิดเพียงเพราะเกิดมาเป็นสตรีหรือไม่”

เห็นสายตาวูบไหวของมารดา นางรีบกุมมือมารดา “ลูกไม่เคยคิดเช่นนั้นเลยเพราะท่านพ่อกับท่านแม่รักละเอ็นดูลูกเสมอมา ลูกตระหนักดีในเรื่องนั้น ดังนั้น...ลูกจึงไม่รู้ว่าบุตรสาวที่รู้สึกว่าไม่ได้รับความรักจากมารดา แท้ที่จริงจะเจ็บปวดเพียงใด”