บทที่ 10 เริ่มเปลี่ยนแปลง

สีหน้าและแววตาของสวีเฟยในตอนนี้แตกต่างจากสวีเฟยที่เธอเคยจดจำได้ในชาติก่อน ในชาติก่อนสวีเฟยแต่งงานกับคุณหมอคนหนึ่ง แรกเริ่มสวีเฟยก็ยังติดต่อกับเธออยู่บ้าง แต่แล้วสวีเฟยก็ขาดการติดต่อไป จนเมื่อได้พบกันอีกครั้งก็คือที่โรงพยาบาล ใบหน้าอันบอบช้ำรวมไปถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของสวีเฟยทำให้เธอสามารถคาดเดาความเป็นอยู่ของสวีเฟยได้เพราะตอนนั้นเธอเองก็กำลังเผชิญกับปัญหาเดียวกันกับสวีเฟย

จนเมื่อได้พูดคุยกันสวีเฟยจึงได้เล่าให้เซียวลี่ถิงฟังว่าชีวิตของสวีเฟยก็ไม่ต่างจากเธอมากนัก ถูกสามีทุบตีแถมยังถูกสามีนอกใจ สิ่งที่แตกต่างกันก็คือเธอถูกสามีข่มขู่จึงไม่อาจจะเลิกรากับสามีได้ แต่สวีเฟยนั้นเป็นเพราะสามีอยากหย่าแต่สวีเฟยไม่ยอมเขาจึงได้ลงไม้ลงมือทุบตี สาเหตุที่สวีเฟยไม่ยอมหย่าข้อแรกเป็นเพราะสวีเฟยกังวลเรื่องสิทธิ์การเลี้ยงดูลูก ส่วนข้อสองก็คือถ้าหย่าขาดกันไปสวีเฟยไม่รู้ว่าจะหาเลี้ยงตนเองและลูกได้อย่างไร สุดท้ายสวีเฟยก็ทนใช้ชีวิตอยู่เช่นนั้นจนลูกโตเพียงพอที่จะดูแลตนเองได้แล้ว สวีเฟยจึงได้จบชีวิตลงด้วยการฆ่าตัวตาย

เซียวลี่ถิงจดจำได้ดีว่ามีช่วงหนึ่งตอนที่เคยนั่งพูดคุยปรับทุกข์กัน สวีเฟยเคยบอกกับเธอว่าที่จริงแล้วสวีเฟยแอบชอบพี่ชายของเธอมาโดยตลอด แต่เพราะการจัดการของครอบครัวทำให้สวีเฟยจำต้องยอมตัดใจ สวีเฟยพูดว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้สวีเฟยจะไม่ยอมเชื่อฟังพ่อแม่ ลองเสี่ยงสารภาพรักกับคนดีๆ อย่างพี่ชายของเธอดู ชีวิตของสวีเฟยอาจจะไม่ต้องทนทุกข์เช่นนั้นก็ได้

ตอนนี้เมื่อเซียวลี่ถิงได้ย้อนกลับมาอีกครั้งเธอจึงอยากจะทำให้สวีเฟยได้ลองเลือกใหม่อีกสักครั้ง แม้ว่าไม่อาจจะรับประกันได้ว่าทางเลือกใหม่จะดีกว่า แต่ก็ยังดีกว่าเธอไม่คิดจะทำอะไรเลยเพื่อช่วยเหลือสวีเฟยและพี่ชายของเธอเลย

เซียวลี่ถิงเข้าทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการของคุณพ่อของเธอ เซียวจิ่งเป็นผู้จัดการโรงงานที่ได้รับความเชื่อใจจากท่านผู้อำนวยการและท่านประธานกรรมการบริหารของโรงงาน เขาไม่เพียงดูแลเรื่องการควบคุมฐานการผลิตแต่ยังรับผิดชอบเรื่องการจัดซื้อจัดจ้างอีกด้วย งานของเขาทั้งต้องละเอียดรอบคอบและต้องคอยประสานงานกับส่วนต่างๆ ของโรงงานอย่างสม่ำเสมอ ตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการของเขาจึงแทบจะไม่มีเวลาได้หยุดพัก ถือว่าเป็นการฝึกทำงานที่ทรหดมากกว่าที่เซียวลี่ถิงคิด

“ถ้าคุณเซียวทำไม่ไหวก็บอกได้นะคะ ฉันจะได้นำเอกสารเหล่านี้มาทำเอง” เฉียวอวี้หรานพูดพลางจ้องมองกองเอกสารที่อยู่ตรงหน้าของเซียวลี่ถิง เฉียวอวี้หรานเป็นเลขานุการที่มีประสิทธิภาพของเซียวจิ่ง เธอไม่เพียงประสานงานเก่งแต่ยังมีความจำที่ดีเซียวจิ่งต้องการให้เซียวลี่ถิงเรียกรู้งานให้มากที่สุดจึงให้เซียวลี่ถิงเริ่มต้นการทำงานด้วยการเข้ามาเป็นผู้ช่วยของเฉียวอวี้หรานก่อน

“ไม่เป็นไรค่ะ งานเอกสารเหล่านี้คุณพ่อมอบหมายให้ฉันทำโดยตรง คงเพราะเห็นว่าคุณเฉียวมีงานในมือมากแล้ว” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดจบก็ลงมือพิมพ์เอกสารอย่างคล่องแคล่ว เสียงพิมพ์ดีดที่ดังรัวเร็วของเซียวลี่ถิงทำให้เฉียวอวี้หรานยิ้มออกมา

“ถ้าคุณเซียวไม่รังเกียจจะเรียกฉันว่าพี่อวี้หรานก็ได้นะคะ” น้ำเสียงที่อ่อนโยนของเฉียวอวี้หรานทำให้เซียวลี่ถิงหยุดมือที่กำลังพิมพ์บนแป้นพิมพ์แล้วหันมาส่งยิ้มให้แก่เฉียวอวี้หราน

“จะรังเกียจได้อย่างไรล่ะคะ ได้เรียนรู้งานกับพี่อวี้หรานถือว่าเป็นความโชคดีของฉัน ต่อไปพี่ก็เรียกฉันว่าลี่ถิงเถิดค่ะ หากมีอะไรต้องการชี้แนะพี่ก็บอกฉันได้เลยนะคะ” เซียวลี่ถิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นกันเองแตกต่างจากที่เฉียวอวี้หรานเคยจินตนาการเอาไว้

เซียวลี่ถิงก็เป็นลูกสาวของผู้จัดการโรงงานอีกทั้งยังมีข่าวลือเรื่องของเธอกับอดีตรองผู้จัดการอีก การที่อดีตรองผู้จัดการและผู้ช่วยของเขาถูกไล่ออกพร้อมกันทำให้เฉียวอวี้หรานไม่กล้าทำตัวสนิทสนมเท่าใดนัก แต่เมื่อได้ทำงานร่วมกันมาแล้วหลายวันเฉียวอวี้หรานจึงได้รู้ว่าเซียวลี่ถิงคนนี้แตกต่างไปจากที่เธอเคยคิดเอาไว้

“ได้ค่ะ ถ้าไม่เข้าใจอะไรหรือติดขัดที่ตรงไหนก็บอกฉันได้นะคะ หรือว่าถ้ามีใครที่มาพูดหรือแสดงกิริยาที่ทำให้คุณไม่พอใจก็บอกฉันได้เลย ฉันจะไปจัดการให้ค่ะ” คำพูดของเฉียวอวี้หรานทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมาในทันที

“ขอบคุณพี่อวี้หรานมากค่ะ ไม่ต้องกังวลเรื่องที่คนอื่นพูดถึงฉันหรอกค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดคนที่ผิดคือคนอื่นต่างหาก ดังนั้นฉันไม่คิดจะเก็บคำพูดของคนอื่นมาใส่ใจ ตอนนี้สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญก็คือทำอย่างไรจึงจะเรียนรู้จากคนเก่งอย่างพี่ให้ได้มากที่สุดเท่านั้นค่ะ” เซียวลี่ถิงพูดออกมาจากใจจริง เธอรู้ดีว่าคนในโรงงานมองเธอเช่นไร แต่เธอไม่คิดจะสนใจและไม่คิดจะให้ความสำคัญ ตอนนี้สิ่งสำคัญก็คือการเรียนรู้เพื่อที่จะพัฒนาตนเอง วันข้างหน้าเมื่อเธอทำงานเก่งขึ้นทั้งพ่อ แม่และพี่ชายของเธอจะได้มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและเลิกกังวลเพราะความเป็นห่วงเธอได้เสียที

ในขณะที่เซียวลี่ถิงกำลังฝึกทำงานในโรงงาน เฉินซีห่าวก็กำลังเดินทางกลับบ้านด้วยสีหน้าอมทุกข์ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่านอกจากเขาจะถูกยกเลิกงานแต่งและถูกดำเนินคดีข้อหาทำร้ายร่างกายแล้ว เขายังถูกไล่ออกจากโรงงานด้วย สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาทำให้เขาตั้งตัวไม่ติด เขาไม่เคยคิดเลยว่าการที่เขาเผลอกายเผลอใจไปกับผู้ช่วยของเขาอย่างหม่าชิงอี จะทำให้เขาต้องสูญเสียคนที่เขารักและสูญเสียหน้าที่การงานไปเช่นนี้

“หม่าชิงอี คุณมาทำอะไรที่บ้านของผม” เฉินซีห่าวถามออกมาในทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าบ้านแล้วพบว่าหม่าชิงอีกำลังนั่งแทะเมล็ดแตงอยู่ในห้องนั่งเล่น

“พี่ซีห่าว ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว อ้าว! แล้วทำไมพี่ถึงกลับมาคนเดียวล่ะคะ พ่อกับแม่และน้องๆ ของพี่ล้วนพากันไปรับพี่ พี่ไม่ได้พบกับพวกเขาหรือคะ” คำถามของหม่าชิงอีทำให้เฉินซีห่าวนิ่วหน้าแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ก็แค่พ้นโทษออกจากคุก ทำไมต้องไปรับกันอย่างเอิกเกริก” คำพูดของเฉินซีห่าวทำให้หม่าชิงอีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความไม่พอใจ

“ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวลี่ถิงมีหรือที่พี่จะต้องไปทนใช้ชีวิตอยู่ในคุกตั้งหลายเดือน พี่ซีห่าวผู้หญิงคนนั้นมีจิตใจชั่วร้ายต่อไปพี่ก็อย่าไปยุ่งกับเธออีกเลย” คำพูดของหม่าชิงอีทำให้เฉินซีห่าวพ่นลมหายใจออกมาด้วยความไม่พอใจ

“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม ชิงอี! คุณยังไม่ตอบคำถามของผมเลยว่าคุณมาทำอะไรที่นี่” คำถามที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจของเฉินซีห่าวทำให้หม่าชิงอีพลันขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปเกาะท่อนแขนของเขาด้วยความออดอ้อน

“พี่ซีห่าว ฉันตั้งท้องลูกของพี่แล้วพี่ยังจะให้ฉันไปอยู่ที่อื่นอีกหรือคะ” คำพูดของหม่าชิงอีทำให้เฉินซีห่าวนิ่วหน้าแล้วจึงได้เอ่ยคำถามที่ติดค้างในใจออกมา

“คุณแน่ใจหรือว่าเป็นลูกของผม เท่าที่ผมรู้เสิ่นหลางเองก็เข้าใจว่าลูกในท้องของคุณเป็นลูกของเขาไม่ใช่หรือ ผมได้ยินมาว่าเขาไปขอคุณกับพ่อแม่ของคุณแล้วทำไมคุณจึงไม่ยอมแต่งงานกับเขากันเล่า” คำถามของเฉินซีห่าวทำให้สีหน้าของหม่าชิงอีเขียวคล้ำเธอจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้พูดออกมาตามตรง

“ฉันตั้งท้องลูกของคุณ แต่ตอนนั้นคุณกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น ฉันก็เลยต้องบอกกับเสิ่นหลางว่าลูกในท้องเป็นของเขา ไม่อย่างนั้นคุณจะปล่อยให้ฉันท้องโตโดยไม่มีพ่อหรือ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันคุณไม่ได้แต่งกับคนอื่นแล้ว ดังนั้นลูกในท้องของฉันก็ควรจะเป็นคุณที่ต้องเป็นคนรับผิดชอบ” คำพูดของหม่าชิงอีทำให้เฉินซีห่าวนิ่วหน้า เขาชอบพอในตัวของหม่าชิงอีมากก็จริงแต่ถ้าจะให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่เคยมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นอีกทั้งในท้องของเธอเขาก็ไม่มั่นใจว่าใช่ลูกของเขาหรือเปล่ามันทำให้เขาทำใจแต่งงานกับเธอไม่ได้จริงๆ

“ชิงอี ผมตกงานแล้ว ผมไม่มั่นใจว่าจะสามารถเลี้ยงดูคุณกับลูกได้” เมื่อเฉินซีห่าวพูดเช่นนี้หม่าชิงอีก็พลันปล่อยมือจากท่อนแขนของเขาแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ไปด้วยความไม่พอใจ

“คุณหมายความว่าอย่างไร คุณไม่คิดจะรับผิดชอบฉันกับลูกเช่นนั้นหรือ” คำถามของหม่าชิงอีทำให้เฉินซีห่าวโบกมือแล้วจึงได้ยกมือขึ้นมากุมศีรษะเอาไว้

“ผมอยากพักผ่อนคุณอย่าพึ่งมาเซ้าซี้ผมตอนนี้ ชิงอีถ้าคุณอยากจะอยู่ที่นี่ก็เชิญเลยตามสบาย แต่คุณอย่าได้มารบกวนผมช่วงนี้ผมกำลังต้องใช้ความคิดว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตตอนนี้ดี” เมื่อเฉินซีห่าวพูดจบก็เดินกลับเข้าห้องของตนเอง ข้าวของเครื่องใช้ของผู้หญิงที่วางอยู่ทุกมุมห้องทำให้เฉินซีห่าวรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาจริงๆ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรชีวิตของเขาจึงได้ประสบกับปัญหาอันหนักหน่วงเช่นนี้ทั้งที่จริงๆ แล้วเขามีความรู้สึกว่าตนเองไม่ควรจะต้องเผชิญกับปัญหาเหล่านี้เลย