โอกาสครั้งที่ 2

เปลือกตาของ ณลิน หนักอึ้ง เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายอันยาวนาน ความเจ็บปวดจากการถูกรถชน ภาพใบหน้าที่เฉยชาของคิมหันต์ และเสียงสะอื้นของปอร์เช่ ยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด สิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้คือแสงสีขาวจ้าที่กลืนกินทุกสิ่ง

แต่...ทำไมตอนนี้เธอถึงรู้สึกสบายตัวอย่างประหลาด?

ดวงตาคู่สวยค่อยๆ กระพริบ เปิดรับแสงสว่างยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนที่แสนคุ้นเคย ณลินกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา นี่คือห้องนอนของเธอในบ้านหลังใหญ่ใจกลางเมือง

"ฉันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?" เสียงของเธอแหบพร่า พึมพำกับตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา เธอขยับกายลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มดุจปุยเมฆ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าแต่เร่งรีบไปยังกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง

ภาพสะท้อนในกระจกคือหญิงสาววัย 25 ปี ที่สมบูรณ์แบบ ไร้บาดแผล ไร้รอยขีดข่วนใดๆ เธอสัมผัสใบหน้าเรียวสวยของตัวเอง นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามเส้นผมยาวสลวยที่ปรกบ่า แขนขาของเธอยังคงแข็งแรง ไม่ได้บอบช้ำราวกับคนที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุร้ายแรง สิ่งนี้ทำให้เธอสับสนงุนงงอย่างหนัก

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... ฉันฝันไปงั้นเหรอ?" เธอเขย่าศีรษะเบาๆ พยายามสลัดความรู้สึกไม่จริงออกจากความคิด แต่ภาพของปอร์เช่ที่ร้องไห้แทบขาดใจกลับแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

ก๊อกๆ!

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มใจดีของ คุณป้าศรี แม่บ้านเก่าแก่ของบ้าน ที่ดังลอดเข้ามา

"คุณหนูรินคะ ตื่นหรือยังคะ? คุณปอร์เช่มารอด้านล่างแล้วค่ะ"

คำพูดของคุณป้าศรีดังก้องอยู่ในหัวของณลิน ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ

ปอร์เช่... อดีตคู่หมั้นของเธอ? ทำไมเขาถึงมาที่นี่? และที่สำคัญ...คำพูดของคุณป้าศรีทำให้เธอตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่า

"วันนี้... วันนี้ฉันจะไปถอนหมั้นกับปอร์เช่..." เสียงพึมพำกับตัวเองนั้นสั่นเครือไปด้วยความตื่นเต้น ณลินวิ่งตรงไปยังปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนังห้อง ดวงตาจับจ้องไปที่วันที่ในปฏิทิน นั่นเป็นวันที่เธอจำได้แม่นยำ วันที่เธอตัดสินใจผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต วันที่เธอทิ้งปอร์เช่ไปเลือกคิมหันต์

"ฉันย้อนเวลากลับมา! ย้อนกลับมาจริงๆ ด้วย!"

ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดในชาติที่แล้วผสมกับความปิติยินดีอย่างสุดซึ้งถาโถมเข้ามา ณลินทรุดตัวลงกับพื้นห้อง เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ราวกับจะขอบคุณบางสิ่งบางอย่างที่มอบโอกาสอันล้ำค่านี้ให้แก่เธอ

"ขอบคุณพระเจ้าที่ยังให้โอกาสฉัน... ขอบคุณจริงๆ!" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความซาบซึ้งและโล่งใจไหลอาบแก้ม เธอจะไม่มีวันทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด!

ณลินรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากพื้น ลากตัวเองเข้าห้องน้ำทันที เธออาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและความปรารถนาที่จะได้เห็นหน้าปอร์เช่ แต่เธอก็พยายามสงบสติอารมณ์เพื่อไม่ให้ดูผิดปกติจนเกินไป

ไม่นานนัก หญิงสาวก็เดินลงบันไดบ้านมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส รอยยิ้มที่สดใสประดับอยู่บนริมฝีปากที่เคยซีดเซียวจากความเศร้าหมองในชาติที่แล้ว

"คุณป้าศรีคะ! คุณปอร์เช่อยู่ที่ไหนคะ?" เธอเอ่ยถามแม่บ้านด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปกติจนคุณป้าศรีหันมามองด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

"คุณปอร์เช่รอด้านล่างอยู่ครับคุณหนู อยู่ที่สวนหลังบ้านค่ะ" คุณป้าศรีตอบด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินดังนั้น ณลินก็รีบวิ่งตรงไปยังสวนหลังบ้านทันที หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้น

เมื่อเธอวิ่งไปถึงสวนกุหลาบอันร่มรื่น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่คุ้นเคย ปอร์เช่ กำลังยืนมองพุ่มกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์อย่างเหม่อลอย แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนร่างของเขา ทำให้เขายิ่งดูโดดเด่นและอบอุ่น

ณลินไม่ลังเล เธอไม่สนใจว่าปฏิกิริยาของเขาจะเป็นอย่างไร เธอวิ่งเข้าไปสวมกอดร่างสูงจากด้านหลังอย่างแน่นหนา ความอบอุ่นที่ได้รับจากอ้อมกอดของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำตาแห่งความสุขและความโล่งใจไหลอาบแก้มอีกครั้ง

ปอร์เช่ที่ถูกสวมกอดอย่างกะทันหันถึงกับผงะไปเล็กน้อย ร่างกายของเขาแข็งทื่อด้วยความประหลาดใจ เขาหันกลับมามองใบหน้าของณลินที่ซบอยู่ที่แผ่นหลังของเขา ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยระคนงุนงง

"ริน... เธอเป็นอะไรไป?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยถามอะไรไปมากกว่านี้ ณลินก็เงยหน้าขึ้นจากแผ่นหลังของเขา และพูดออกมาอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าถ้าพูดช้าไปแล้วจะไม่มีโอกาสอีก

"ปอร์เช่... ฉัน... ฉันจะหมั้นกับนาย... แล้วก็จะแต่งงานกับนายด้วย!" ณลินพูดออกมาอย่างฉะฉาน ดวงตาเป็นประกายด้วยความจริงจังและมุ่งมั่น

คำพูดของณลินทำให้ดวงตาของปอร์เช่เบิกกว้างขึ้นยิ่งกว่าเดิม เขาจับไหล่ของเธอเบาๆ สีหน้ายังคงไม่หายงุนงง แต่แววตาเริ่มมีความหวังริบหรี่ฉายชัด

"ริน... เธอ... เธอพูดจริงเหรอ?" เสียงของเขาเหมือนคนละเมอ ไม่แน่ใจว่ากำลังฝันไปหรือไม่

ณลินพยักหน้าอย่างหนักแน่น "จริงสิ! จริงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด! ฉันจะไม่ถอนหมั้นกับนายแล้ว และฉันอยากแต่งงานกับนาย... อยากอยู่กับนายตลอดไป"

วินาทีนั้นเอง สีหน้างุนงงของปอร์เช่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจสุดขีด รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่ณลินคิดถึง อ้อมแขนแข็งแรงของเขาโอบรัดร่างของเธอไว้แน่นกว่าเดิม ณลินรู้สึกได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวอยู่ใกล้ๆ เธอกอดตอบเขาอย่างเต็มรัก สูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่เธอโหยหามานานแสนนาน

"ริน... ขอบคุณนะ... ขอบคุณจริงๆ..." เขาพึมพำข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสุขจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน ปอร์เช่ก็คลายอ้อมกอดออกช้าๆ เขายังคงจับมือของเธอไว้แน่น ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักมองสบกับดวงตาของเธอ

"งั้น... วันนี้เราจะไปกินข้าวร้านไหนกันดี? ฉันจะฉลองให้กับการกลับมาของเรา... และการเริ่มต้นใหม่ของเรา" เขาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

ณลินยิ้มตอบ พลางนึกถึงร้านอาหารที่เธอโปรดปราน

"ไปร้านอาหารฝรั่งเศสร้านประจำของฉันดีไหม? ร้านนั้นอาหารอร่อยมากเลยนะ"

"แน่นอน! เธออยากไปไหน ฉันก็จะพาไป" ปอร์เช่ตอบอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นาน ณลินกับปอร์เช่ก็เดินทางมาถึงร้านอาหารฝรั่งเศสชื่อดัง บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารชั้นเลิศ และเสียงเพลงคลอเบาๆ ณลินเดินควงแขนปอร์เช่เข้ามาในร้านด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข เธอรู้สึกเหมือนฝันไป ความสุขแบบนี้เธอไม่เคยสัมผัสมานานเท่าไรแล้วนะ

แต่แล้ว... รอยยิ้มบนใบหน้าของณลินก็พลันแข็งค้างลง เมื่อสายตาของเธอกวาดไปเห็นโต๊ะมุมหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากประตูทางเข้า

คิมหันต์ กำลังนั่งอยู่ตรงนั้น... และที่สำคัญกว่านั้น พิม น้องสาวบุญธรรมของเธอก็กำลังนั่งอยู่กับเขา ใบหน้าของพิมฉายแววร่าเริงสดใส ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้เป็นสาเหตุให้ชีวิตของณลินต้องจบลง

ณลินนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นระรัวอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความสุข มันคือความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความตกใจ ความแค้น และความรู้สึกผิดหวังในอดีตที่ยังคงฝังลึก