เผชิญหน้า

เผชิญหน้ากับอดีตและประกาศกร้าว

วินาทีที่ ณลิน เห็นภาพของ คิมหันต์ และ พิม นั่งร่วมโต๊ะกันในร้านอาหารฝรั่งเศสที่เธอตั้งใจจะมาทานกับ ปอร์เช่ หัวใจของเธอก็รู้สึกเหมือนถูกบีบรัด ภาพความทรงจำในชาติที่แล้วที่คิมหันต์ปฏิเสธเธอด้วยข้ออ้างว่ามีธุระสำคัญ ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน ความโกรธแค้นและเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง แต่ ณลินในตอนนี้ไม่ใช่ ณลินคนเดิมอีกแล้ว เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีก

เธอหันไปมองปอร์เช่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาเองก็มองเห็นคิมหันต์แล้วเช่นกัน ดวงตาคมกริบของปอร์เช่ฉายแววเข้าใจสถานการณ์ทันที ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการบอกว่าเขาพร้อมจะตามใจเธอทุกอย่าง

"ปอร์เช่คะ... เราเปลี่ยนร้านกันดีกว่าไหมคะ?" ณลินเอ่ยเสียงเบา แต่แววตาแน่วแน่

ปอร์เช่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ได้สิครับ คุณอยากไปที่ไหน ผมก็ตามใจ"

ทั้งสองกำลังจะหันหลังกลับเพื่อเดินออกจากร้าน ทว่า...

"อ้าว! พี่ริน! มาทานข้าวที่ร้านนี้ด้วยเหมือนกันเหรอคะ?"

เสียงใสหวานแหลมที่เธอเกลียดแสนเกลียดดังขึ้นจากด้านหลัง ณลินรู้สึกราวกับเลือดในกายเย็นเยียบลงทันที นั่นคือเสียงของ พิม น้องสาวบุญธรรมที่เธอเคยรักและไว้ใจ

ณลินค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ใบหน้าของพิมฉายแววประหลาดใจระคนดีใจที่ได้เจอ แต่ณลินรู้ดีว่ามันเป็นเพียงฉากหน้า พิมในชุดเดรสสีหวานน่ารัก กำลังกะพริบตาปริบๆ มองมาทางเธออย่าง 'ใสซื่อ' ส่วนคิมหันต์ที่ได้ยินเสียงพิมเรียกชื่อเธอ ก็เงยหน้าขึ้นจากเมนูอาหาร ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่ณลินและปอร์เช่สลับกัน แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่พอใจ

"ใช่... แต่กำลังจะเปลี่ยนร้านแล้วจ้ะ เชิญพวกเธอทานกันต่อเถอะ" ณลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใต้รอยยิ้มบางๆ

แต่พิมไม่ยอมหยุดง่ายๆ เธอมองณลินด้วยสีหน้าที่แกล้งทำเป็นเศร้าสร้อยทันที ราวกับกำลังถูกเข้าใจผิดอย่างรุนแรง

"พี่รินอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะ... คือพี่คิมหันต์พาพิมมากินร้านนี้เพราะเป็นรางวัลที่พิมสอบผ่านน่ะค่ะ พอดีว่าคะแนนออกมาพอดีเลยค่ะ" พิมพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานกว่าปกติ เจตนาคือต้องการจะเน้นย้ำถึงความสัมพันธ์ 'พิเศษ' ระหว่างเธอกับคิมหันต์ และตอกย้ำว่าคิมหันต์ให้ความสำคัญกับเธอแค่ไหน

ณลินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความเจ็บปวดจากแรงกดนั้นยังน้อยกว่าความเจ็บปวดที่มาจากคำพูดของพิม เพราะวันนี้เมื่อชาติที่แล้ว เธอจำได้ดีว่าเธอชวนคิมหันต์มาทานข้าวที่ร้านนี้เพื่อฉลองความสำเร็จของเธอเอง แต่เขากลับปฏิเสธด้วยข้ออ้างว่ามีธุระสำคัญที่สุด จนเธอต้องมาทานข้าวคนเดียวในวันสำคัญนั้น

ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัว ณลินกลืนก้อนความเจ็บปวดลงไปในคอ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกช้าๆ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ

"ไม่ต้องทำหน้าเสแสร้งแบบนั้นหรอกพิม" เสียงของณลินดังขึ้นอย่างชัดเจน ดวงตาของเธอจ้องตรงไปที่พิมอย่างไม่หลบเลี่ยง "แล้วก็ไม่ต้องแกล้งทำเป็นรู้สึกผิด เพราะฉันกับพี่คิมหันต์... กำลังจะเลิกกันแล้ว"

คำพูดของณลินดังชัดเจนพอที่จะทำให้คนในบริเวณนั้นหันมามอง ปอร์เช่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าของเขาพลันผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความกังวลกลับสว่างวาบขึ้นด้วยความยินดีเล็กน้อย

ตรงกันข้ามกับคิมหันต์ ใบหน้าของเขาที่เคยสงบเสงี่ยมพลันบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจและความโกรธจัด ดวงตาคมกริบจ้องณลินราวกับจะแผดเผาให้เป็นจุล ส่วนพิมที่เมื่อครู่ยังคงรักษามาดใสซื่อได้ ตอนนี้กลับมีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด เธอคงไม่คิดว่าณลินจะกล้าพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้

"ริน! เรื่องแค่นี้อย่าเอามาทะเลาะหรืองี่เง่าได้ไหม!" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกดต่ำด้วยความโทสะ แต่ก็พยายามควบคุมเสียงไม่ให้ดังจนเกินไป

ณลินยิ้มเย้ย "ฉันไม่ได้งี่เง่า... คิมหันต์" เธอเน้นชื่อเขาชัดเจน

คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มตัว ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ "เธอ... เธอกล้าเลิกกับฉันจริงๆ งั้นเหรอ?"

"ทำไมฉันจะไม่กล้าล่ะคะ?" ณลินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "พี่คิมหันต์มีอะไรดีพอที่ฉันจะต้องทนอยู่กับพี่งั้นเหรอคะ?" เธอเน้นคำว่า 'มีดี' อย่างจงใจ ราวกับจะตอกย้ำว่าเขาไม่มีอะไรเลยที่คู่ควรกับเธอ

"เธอ!!!" คิมหันต์ขึ้นเสียงดังลั่นจนคนในร้านหลายโต๊ะหันมามองด้วยความสนใจ เขารู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรงจึงลดเสียงลงทันที แต่แววตาที่จ้องมองณลินยังคงเต็มไปด้วยความอาฆาต

"ฉันจะให้โอกาสเธอขอโทษฉัน... แล้วฉันจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น" คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะกลับมาควบคุม แต่ก็ยังคงแฝงด้วยความกดดัน เขาเชื่อว่าณลินจะไม่กล้าขัดคำสั่งเขา

แต่ยังไม่ทันที่ณลินจะได้เอ่ยตอบอะไร ปอร์เช่ที่ยืนนิ่งฟังมาตลอด ก็ยื่นมือมาโอบไหล่ของณลินอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ดวงตาของเขาเย็นชาขณะที่มองจ้องไปที่คิมหันต์

"คงไม่จำเป็นที่คู่หมั้นของผมต้องพูดอะไรแบบนั้นหรอกครับ" ปอร์เช่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้คิมหันต์ชะงักไป

ณลินหันไปมองหน้าปอร์เช่ด้วยรอยยิ้มอบอุ่นในดวงตา คำพูดของเขาคือการยืนยันสถานะของเธอ และเป็นการปกป้องเธออย่างชัดเจน

คิมหันต์มองหน้าปอร์เช่ด้วยความโกรธจัด แววตาของเขาบ่งบอกถึงความไม่พอใจที่เห็นปอร์เช่เข้ามายุ่งเกี่ยวในสถานการณ์นี้ ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองณลินด้วยสายตาที่คล้ายจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ

"ไหนเธอบอกว่าจะไปประกาศถอนหมั้นกับมันไง!?" คิมหันต์ถามเสียงห้วน

"ทำไมฉันต้องถอนหมั้นกับเขาด้วยล่ะคะ?" ณลินยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า "ในเมื่อเขามีดีกว่าพี่ทุกอย่าง"

คำพูดนั้นเป็นเหมือนคมมีดที่กรีดแทงเข้าไปในความหยิ่งผยองของคิมหันต์อย่างจัง ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความอับอายและโกรธแค้น ณลินไม่รอให้เขาโต้ตอบ เธอควงแขนปอร์เช่แน่น พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสที่ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดภายในร้าน

"ไปกันเถอะค่ะปอร์เช่ เราไปกินร้านอื่นกันดีกว่า ที่นี่บรรยากาศเสียหมดแล้ว"

ปอร์เช่มองณลินด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน เขายอมรับในการตัดสินใจของเธอทุกอย่าง ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันออกจากร้าน โดยไม่หันกลับมามองใบหน้าบูดบึ้งของพิมและคิมหันต์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นอีกเลยแม้แต่น้อย ปล่อยให้ความโกรธแค้น ความอับอาย และความงุนงงเกาะกุมทั้งสองคนอยู่เบื้องหลัง