ความจริง

เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังก้องไปทั่วบริเวณลานจอดรถฉุกเฉินของโรงพยาบาล ร่างที่ไร้สติของ ณลิน ถูกเข็นลงจากรถอย่างรวดเร็วและเร่งรีบที่สุด ทีมแพทย์และพยาบาลนับสิบคนกรูกันเข้ามาล้อมรอบเปลสนามทันที

"คนไข้หมดสติ ชีพจรแผ่วมากครับ!" เสียงพยาบาลรายงานเสียงดัง

"เตรียมห้อง ICU ด่วน! เตรียมเครื่องกระตุ้นหัวใจ!" แพทย์ประจำห้องฉุกเฉินสั่งการเสียงกร้าว สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเร่งรีบ

เปลสนามถูกเข็นเข้าไปในห้อง ICU อย่างรวดเร็ว ประตูห้องบานใหญ่ถูกปิดลง ปล่อยให้ความวุ่นวายและความหวังสุดท้ายถูกขังไว้ภายใน ณลินรู้สึกราวกับร่างกายของเธอถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ความเย็นยะเยือกเริ่มเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด สัมผัสทุกอย่างเลือนหายไป

เพียงพริบตาเดียว วิญญาณของณลินก็หลุดออกจากร่าง เธอพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้อง ICU บานใหญ่ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดรวดร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ภายในห้อง เธอเห็นร่างของตัวเองนอนนิ่งอยู่บนเตียง surrounded ไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์มากมาย หมอและพยาบาลจำนวนมากกำลังช่วยกันปั๊มหัวใจเธออย่างไม่ลดละ เสียงเครื่องวัดชีพจรอื้ออึงอยู่ในความเงียบงันของห้องที่ปราศจากเสียงภายนอก ราวกับจะพยายามฉุดรั้งเธอจากความตาย

"ไม่นะ... ไม่จริงใช่ไหม?" เสียงของเธอเองแผ่วเบาในโสตประสาท แต่ไม่มีใครได้ยิน หยดน้ำตาอุ่นร้อนไหลอาบสองแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพที่เห็นยิ่งตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายว่าเธอกำลังจะจากโลกนี้ไปแล้ว ความเสียใจ ความผิดหวังในชีวิตคู่ และความเจ็บแค้นต่อการกระทำของคิมหันต์และพิม ประดังเข้ามาพร้อมกัน

"ฮึก... ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้..." เธอพึมพำอย่างเจ็บปวด พยายามยื่นมือออกไปสัมผัสร่างของตัวเองที่นอนนิ่งอยู่ แต่ก็ทำได้เพียงสัมผัสผ่านอากาศว่างเปล่า

ในขณะที่เธอจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความเศร้าโศกนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังเข้ามาใกล้ ปอร์เช่ ร่างสูงสง่าของอดีตคู่หมั้นของเธอวิ่งตรงเข้ามายังหน้าห้อง ICU ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและดวงตาที่แดงก่ำ เขากระแทกตัวเข้ากับผนังห้องอย่างแรง ราวกับจะใช้มันระบายความคับแค้นใจ

"ริน! รินอยู่ไหน! เธอเป็นยังไงบ้าง!?" ปอร์เช่ตะโกนถามพยาบาลที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยเสียงแหบพร่า

พยาบาลทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้าสลด ไม่นานนัก ประตูห้อง ICU ก็เปิดออก นายแพทย์อาวุโส ก้าวออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาเต็มไปด้วยความหนักใจ

ปอร์เช่พุ่งเข้าไปหาหมอทันที เขากระชากคอเสื้อคุณหมอเบาๆ ด้วยมือที่สั่นเทา

"หมอ... หมอบอกผมมาสิว่ารินปลอดภัย! บอกผมมา!" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่

นายแพทย์ถอนหายใจยาว พยายามปลอบประโลมน้ำเสียงของตนเอง

"คุณปวรุตม์ใจเย็นๆ นะครับ เราพยายามอย่างเต็มที่แล้ว..." หมอเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เรา... เราไม่สามารถช่วยชีวิตคุณณลินไว้ได้แล้วครับ"

คำพูดของหมอดังราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจของปอร์เช่ ร่างกายของเขาทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับอาบไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสาย เขาเงยหน้ามองประตูห้อง ICU ที่ปิดสนิทอย่างเลื่อนลอย ความเจ็บปวดและความเสียใจถาโถมเข้าใส่จนเขาไม่สามารถกลั้นเสียงสะอื้นได้อีกต่อไป

"ไม่จริง... ไม่จริงใช่ไหม! ริน! ไม่นะริน! เธอจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้!" เขาฟุบหน้าลงกับเข่า สะอื้นไห้ราวกับเด็กน้อยที่สูญเสียของรัก

ณลินมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป น้ำตาของเธอไหลหนักกว่าเดิม แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเสียใจในโชคชะตาของตัวเอง แต่เป็นเพราะความรักและความเจ็บปวดที่ปอร์เช่แสดงออกมา มันเป็นความรักที่เธอเคยเมินเฉยมาตลอด ความรักที่มั่นคงและแท้จริงที่เธอไม่เคยเห็นค่า

"ปอร์เช่..." เธอพึมพำชื่อเขาแผ่วเบา เธอก้าวเข้าไปนั่งลงข้างๆ เขา ช้าๆ พร้อมกับยกมือที่ไม่มีตัวตนขึ้นแตะบ่าที่สั่นเทาของชายหนุ่ม

"ฉัน... ฉันขอโทษนะปอร์เช่... ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันผิดแค่ไหน..." หยดน้ำตาที่ไหลลงมาดูเหมือนจะหนักอึ้งกว่าเดิม ภาพความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ภาพในอดีตที่ปอร์เช่คอยดูแล เอาใจใส่ และยืนเคียงข้างเธอเสมอ แม้ในวันที่เธอตัดสินใจเลือกคิมหันต์ก็ตาม

"ถ้าชาติหน้ามีจริง..." เสียงของเธอแผ่วลง ความเจ็บปวดที่เคยมีต่อคิมหันต์และพิมดูเหมือนจะจางหายไป เหลือไว้เพียงความรักและความเสียใจต่อปอร์เช่

"ฉันจะเลือกคุณ... ปอร์เช่..."

ทันใดนั้นเอง แสงสีขาวสว่างจ้าก็สาดส่องไปทั่วทั้งบริเวณโรงพยาบาล แสงนั้นไม่ใช่แสงไฟจากหลอดไฟทั่วไป แต่มันคือแสงที่บริสุทธิ์และอบอุ่น ราวกับจะโอบอุ้มวิญญาณของณลินไว้ แสงนั้นค่อยๆ กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ความมืดมิด ความเจ็บปวด และเสียงสะอื้นของปอร์เช่ค่อยๆ จางหายไป

ณลินหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่แสงสว่างอันอบอุ่นนั้นด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ เธอไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าปลายทางของแสงนี้จะพาเธอไปที่ใด แต่สิ่งเดียวที่เธอปรารถนาในตอนนี้คือ... โอกาสอีกครั้ง โอกาสที่จะแก้ไขทุกสิ่งทุกอย่าง... และโอกาสที่จะเลือกคนที่รักเธออย่างแท้จริง