อนุสกุลหลิว บทที่ 1

อนุสกุลหลิว บทที่ 1

หวางชิงก้มหน้านิ่งมือประกบด้านหน้าเรียบร้อย ไม่พูดไม่จากับผู้ใดทั้งสิ้น ได้แต่ครุ่นคิดถึงชีวิตที่ผ่านมาของตน

หากนางเกิดในสกุลสูงศักดิ์ ร่ำรวยคงดีไม่น้อย นางจะได้ไม่ต้องนั่งอยู่ในเกี้ยวรถม้ารอประตูจวนเปิด

ทว่านางคงทำได้เพียงครุ่นคิด เพราะ ณ ยามนี้ ช่วงเวลาเช้าตรู่ไม่ทันฟ้าสาง พระอาทิตย์เพียงจับยอดไม้ร่ำไรสีทอง มือเรียวยาวงดงามสะบัดชายผ้าม่านลง

ขบวนอนุของหวางชิงมีเพียงบ่าวรับใช้ไม่กี่คน ไม่มีขบวนสินสอด ไม่มีขบวนข้ารับใช้ติดตาม คงเพราะนางนั้นได้ชดใช้หนี้สินรวมดอกเบี้ยด้วยเรือนร่างนี้

“คุณหนูเจ้าคะ” เสียงสาวใช้ส่วนตัว เมิ่งหลัวเอ่ยขึ้นด้านข้าง คนรับใช้สนิทใกล้ตัวที่นางนำมาเพียงคนเดียว

“อืม”

“เริ่มสายแล้ว ไยประตูจวนยังไม่เปิด”

“อาจรอฤกษ์”

“เมิ่งหลัวว่าไม่ใช่ หรือฮูหยินใหญ่จะไม่ต้อนรับ”

“เจ้าอย่าเพิ่งคิดมาก นั่นไงประตูเปิดแล้ว”

พูดคุยไม่กี่คำพลันประตูรั้วไม้ขนาดหลายคนยืนต่อกันเปิดกว้าง เกี้ยวของนางถูกยกขึ้นอีกครั้งแล้วหยุดลงหน้าบันไดหินเก้าขั้น ทางเข้าจวนสกุลหลิว

เมิ่งหลัวยกชายผ้า กระทั่งคุณหนูของนางสวมใส่อาภรณ์งดงามสีแดง สีแห่งความมงคลลงจากเกี้ยว ผมมวยต่ำประดับทอง

“เชิญอนุชิง”

เสียงผู้หญิงไม่แก่มากนักเอ่ยขึ้นด้านหน้า ทว่าหวางชิงมองไม่เห็นเพราะในมือยังถือพัดกลมปิดดวงหน้าไว้ เดินตามจนข้ามธรณีประตูจึงได้ชำเลืองมองด้านข้างซ้ายขวา ทางเข้าจวนล้วนปูด้วยหินสลับดินหินกรวดเม็ดใหญ่ เวลาเดินเกิดเสียงกุบกับแทรกต้นหญ้าบ้าง แล้วจึงข้ามสะพานไม้จำลองผ่านธารน้ำเล็กจนนางได้ยินเสียงน้ำตกจึงได้เอี้ยวไปด้านซ้าย

ภูเขาจำลองพร้อมน้ำตกขนาดใหญ่มีรูปสิงห์พ่นน้ำด้านบน อ้าปากคล้ายส่งเสียงคำรามเพียงแค่เสียงที่ออกมาคือสายน้ำใสจนเกิดเงาสะท้อนแสงดวงอาทิตย์เป็นรุ้งงดงาม

“เชิญทางนี้”

เสียงหญิงคนเดิมเอ่ยเร่งทำให้หวางชิงละสายตาออกมาจากภูเขาน้ำตก เดินตรงไปยังจวนหลักตรงกลาง ขึ้นบันไดคอนกรีตราวห้าขั้น จากนั้นจึงได้ยินเสียงประตูใหญ่ถูกผลัก

“อนุชิงมาแล้วเจ้าค่ะ”

“ให้เข้ามา”

หวางชิงก้าวเท้าข้ามธรณีแล้วเดินลงไปสามขั้นตามหลัก ฮวงจุ้ยกักเก็บเงินทอง นางมองพื้นเป็นหินขัดลงสีเข้มสลับเทาแดงงดงามลวดลายปลาแหวกว่าย

“ไหนข้าขอดูเจ้าให้เต็มตาหน่อย”

“หวางชิงคารวะฮูหยินใหญ่”

นางลดพัดลงแล้วยอบกายก่อนจะลุกขึ้นแล้วเงยหน้า พบว่าฮูหยินใหญ่สกุลหลิวตรงหน้าเป็นเพียงหญิงสาวแก่กว่านางไม่กี่ปี คงราวยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น

น่าสงสารที่สามีรับอนุภรรยาเร็วเกินไป  หวางชิงได้แต่รำพึงครุ่นคิด

“ข้าชื่อเจียเหล่ย ต่อไปเรียกข้าว่าพี่หญิง ส่วนข้าจะเรียกเจ้าน้องหญิง”

“เจ้าค่ะ”

“สกุลหวางติดหนี้สกุลหลิวมานาน จนดอกเบี้ยและต้นทบมิอาจชดใช้ได้หมดในชาติเดียว บิดาเจ้าส่งเจ้ามาชดใช้หนี้ ข้าหวังว่าน้องหญิงคงทำหน้าที่อนุภรรยาที่ดี ช่วยข้าดูแลท่านพี่อย่าให้ขาดตกบกพร่อง ส่วนงานบ้านงานเรือนดูแลบ่าวไพร่ น้องหญิงอยู่ไปก่อนแล้วหมั่นสังเกต สักวันพี่หญิงจะให้เจ้าช่วยดูแล”

“เจ้าค่ะ”

“น้องหญิงอายุเท่าไรแล้ว”

“สิบหกเจ้าค่ะ”

“กำลังดี ไม่เด็กเกินไป นายท่านไม่ชอบเด็กสาว มักพูดว่าพวกเด็กสาวทำให้เสียเวลาสั่งสอนเรื่องในมุ้งนานกว่าจะชำนาญ”

ฮูหยินพูดเรื่อยไม่ทันได้สังเกตดวงหน้าของอนุซึ่งกำลังแดงซ่าน

“เดินทางมาเหนื่อย ๆ พักผ่อนก่อน ช่วงเย็นค่อยเจอท่านพี่”

“เจ้าค่ะ”

“ป้าฉี พาอนุชิงไปเรือนเล็กด้านหลัง”

หวางชิงเอี้ยวหน้าไปมองป้าฉี คือหญิงคนที่เดินนำนางมาตลอดทาง รูปร่างผอมบางวับสามสิบกว่า ๆ เท่านั้น แต่ฮูหยินเรียกนางว่าป้าเสียแล้ว

“เชิญอนุชิง”

คำว่า อนุชิง ได้ยินแล้วหวางชิงใคร่รู้สึกแสยงอยู่ภายใน ดวงหน้ายังฝืนยิ้มรับเดินตามออกนอกเรือนหลัก อ้อมไปด้านหลังเดินบนทางเดินสะพานไม้ทอดยาวเชื่อมต่ออีกหลายหลัง

“เรือนหลักส่วนใหญ่เป็นเรือนสำหรับรับรองแขก มิมีผู้ใดใช้นอนพักผ่อน ส่วนทางด้านขวาเป็นเรือนหลิง เรือนนอนของนายท่านและนายท่านรอง”

“นายท่านรอง?”

“น้องชายฝาแฝดของนายท่านหลิวซาง ชื่อหลิวเทียน อนุชิงควรเรียกนายท่านรองอย่าได้เรียกชื่อ”

นางพยักหน้ารับ

“เรือนถัดมาเป็นเรือนฮูหยินใหญ่ ส่วนเรือนของเจ้าถัดไปอีกสองหลัง ห่างไกลหน่อยแต่ร่มรื่น ที่สำคัญใกล้โรงครัว อนุชิงน่าจะชอบ”

นางยิ้มบาง ๆ พลันแสงพระอาทิตย์แยงตาจึงได้ยกมือขึ้นป้องทำให้ใบหน้าเหลียวไปทางด้านขวาไม่ตั้งใจ ทำให้มองเห็นเรือนไม้อีกหลังไกลลิบแฝงอยู่ในแมกไม้

“แล้วเรือนหลังนั้นเล่า ของผู้ใดจึงได้สร้างเสียห่างไกล”

ป้าฉีหยุดฝีเท้านิ่งชั่วครู่ก่อนจะเดินต่อ

“เรือนทำงานของนายท่าน เขตหวงห้าม ยามปกตินายท่านมักใช้ทำงาน บางวันทำช่วงบ่าย บางวันอ่านบัญชียามดึกดื่น จึงห้ามมิให้ผู้ใดเข้าใกล้ แม้แต่ฮูหยินใหญ่”

หวางชิงสังเกตว่ามีข้ารับใช้อยู่หลายคนเดินเวียนวนไปมา แต่มองไม่ถนัดว่าเป็นหญิงหรือชาย แต่คร้านจะใส่ใจจึงออกก้าวฝีเท้าตามป้าฉี

“ถึงแล้วเจ้าค่ะอนุชิง”

เรือนหลังเล็กแต่ดูแล้วสะดวกสบายตั้งอยู่ตรงหน้ายกขั้นบันไดสามขั้น มีระเบียงหน้าไว้นั่งดื่มชา เปิดเข้าไปเป็นห้องโถงเล็กก่อน กั้นด้วยฉากตกแต่ง ด้านหลังจึงเป็นห้องนอน ขนาดกว้างพอสมควร มุมด้านหนึ่งมีฉากกั้น นางคาดว่าคงเป็นที่สำหรับอาบน้ำ

“ขอบคุณป้าฉีมาก น้ำใจนี้ข้ามิอาจทดแทนได้ด้วยเงินทอง เนื่องจากต้องจำกัดค่าใช้จ่าย แต่ได้เตรียมบุหงาที่ทำเองกับมือมาด้วย”

หวางชิงยื่นถุงหอมกลิ่นอ่อนสำหรับหญิงสูงวัย ไม่น่าเชื่อว่าป้าฉีดูคล้ายถูกใจยิ้มรับไปด้วยสีหน้ายินดี

“ขอบคุณอนุชิงมากเจ้าค่ะ มีเรื่องอะไรให้เด็กไปสอบถามได้ทุกเมื่อ ส่วนอาหารทุกมื้อให้บ่าวรับใช้ส่วนตัวไปรับได้ที่โรงครัวเจ้าค่ะ”

หวางชิงยิ้มรับรอกระทั่งป้าฉีออกจากห้องไปแล้วจึงได้นั่งลงที่โต๊ะกลางโถง

“สกุลใหญ่ขนาดนี้ เหตุใดบ่าวรับใช้จึงน้อยนัก เจ้าเห็นบ้างหรือไม่เมิ่งหลัว”

“แทบไม่เห็นเจ้าค่ะ”

“อย่าเพิ่งคิดมากดีกว่า พักผ่อนให้หายเหนื่อย เจ้าเตรียมเสื้อผ้าสำหรับมื้อเย็น ขอสีอ่อนเสียหน่อยจะได้ไม่ข่มฮูหยินใหญ่ มาใหม่ย่อมต้องเจียมตน”

“เจ้าค่ะ”

หวางชิงลุกเดินไปยังหน้าต่างห้องนอนแล้วผลักออกกว้าง เรือนเล็กหลังนี้น่าแปลกประหลาดนักที่ด้านข้างเรือนมองเห็นเรือนทำงานของนายท่านพอดี แม้ว่าจะห่างไกลทว่าพอมองเห็นว่ามีคนเคลื่อนไหวอยู่ภายใน ช่างน่าแปลกประหลาดนัก